ΕΊΣΑΙ ΌΤΙ ΔΗΛΏΣΕΙΣ;

 

    Δήλωση είναι ομαδική και ατομική: Γενικά είναι αυτό το όπιο δηλώνεις πρέπει να είναι και αληθινό. Έχεις το δικαίωμα να δηλώνεις και αλήθεια και ψέμα. Την δήλωση την καταθέτεις ή σου την ζητάνε. Η δήλωση είναι ελεύθερη εθελοντική, αλλά μπορεί να είναι και δήλωση ανάγκης ή και εκβιασμού κλπ. Είναι όμως απόδειξη εγγράφως ή προφορικώς αυτών που κατέχεις, κινητό ή ακίνητο, γνώση, ικανότητα ή και λεκτικό κλπ. Η δήλωση θα αποδειχθεί μέσα στον μέλλοντα χρόνο αν είναι αληθής ή ψευδής.

  Αν  η δήλωση είναι αληθινή καλώς, αν η δήλωση είναι ψευδής είναι  Απάτη. Στις ημέρες μας ζητούνται δηλώσεις από πολλούς παράγοντες. Είναι αληθινές ή ειλικρινείς; Πολλές φορές προτρέχουν οι όποιοι παράγοντες και δηλώνουν χωρίς να τους το ζητηθεί.

 Βεβαίως και πρέπει να είναι αληθινές οι δηλώσεις και αξιόπιστες. Μα καλά λέγουν οι άνθρωποι: είναι δυνατόν ένας πολιτικός παράγοντας του τόπου π,χ, ο πρωθυπουργός να δηλώνει πατριώτης και να είναι  άπατρις; να δηλώνει θρησκευόμενος και να είναι άθρησκος-άθεος; κλπ,  ή να δηλώνει υπερασπιστής και προδότης; δεν το πιστεύουμε. Εδώ όμως πρέπει να διακρίνει ο κάθε Έλληνας πολίτης τι είναι υπεράσπιση και τι είναι προδοσία και μετά να αποφανθεί υπεύθυνα. 

   Ο Μακάριος [άλλος ψευτοεθνάρχης] της Κύπρου το 1974 ζήτησε μέσω του ΟΗΕ την βοήθεια της εγγυήτριας Τουρκίας !!! δεν ζήτησε ούτε της Αγγλίας, ούτε της Ελλάδος, των άλλων δύο εγγυητριών δυνάμεων, απίστευτο και όμως αληθινό. 

   Άλλα συζητούσε και συμφωνούσε προφορικά με τους Έλληνες στην εποχή του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και άλλα υπέγραφε με εντολή ή και εκβιασμό των Άγγλων !!!

   Δηλώνουν σήμερα πολλοί άνθρωποι όλων των θεσμών χωρίς ντροπή και φιλότιμο ότι,  είναι Πατριώτες [ποιας όμως πατρίδος;] ότι είναι χριστιανοί  ορθόδοξοι, [ποιανού χριστιανισμού; και ποιανής ορθοδοξίας;]  ότι είναι Έλληνες, ποιανής όμως Ελλάδος; [της αποικιακής και πουλημένης με συμβόλαια αγοράς;] έχουν βέβαια δηλώσει όμως από πρώτα ότι, θα είναι σε συνεργασία και συμφωνία με τον διάβολο για το καλό δήθεν της πατρίδος!!! λέγουν σε λόγια όμως  το γνωστό σύνθημα: πατρίς, θρησκεία. οικογένεια. Άλλο τα λόγια, άλλο τα έργα. Τα λόγια λέγονται εύκολα, τα έργα είναι δύσκολο να γίνουν.  

   Ο ψευτοεθνάρχης Κ. Καραμανλής [καθώς και ο άλλος ψευτοεθνάρχης Ε, Βενιζέλος το 1909;]  ήλθε [στην Ελλάδα το 1974 που νύχτα και με ψευδώνυμο την εγκατέλειψε  το 1963-4;] ως Δύση με το σύνθημα: ανήκομε εις την Δύση. Ρώτησε τους Έλληνες αν θέλουν να ανήκουν στην Δύση; όχι βέβαια.

   Ο διάδοχός του ο Α. Παπανδρέου πράκτορας των Η. Π. Α. ήλθε και αυτός το 1974 [φωρτομένος με πολλά Αμερικάνικα δολάρια κλπ,] υποκριτής και μασκοφορεμένος ως αντιαμερικανός [από έξω Έλληνας και από μέσα Αμερικάνος] με το σύνθημα: έξω η Αμερικάνοι, και αντι-Ευρωπαίος με το σύνθημα ΕΟΚ και ΝΑΤΟ ίδιο συνδικάτο κλπ. 

   Τα λόγια όμως φεύγουν τα έργα μένουν. Ας θυμηθούμε την  περήφανη δήλωση του Αλέξη [που άλλαξε πριν φέξη],  θα σκίσω τα μνημόνια-συμβόλαια πώλησης της Ελλάδος. Έσκισαν όμως [την Ελλάδα πρώτα από το 2009 επί Γιωργάκη] το 2015; τον ίδιο τον Αλέξη.  

   Την άλλη δήλωση: εγώ δεν θα πω ποτέ: καλώς τον, τον  Πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας.  Δυστυχώς το είπε ενώπιον  του Βορειο-Μακεδόνα Πρωθυπουργού [καλωσορίζω τον Πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας!!!] κατά την άφιξή του στην Ελλάδα, οπτικοακουστικά ενώπιον όλων των Ελλήνων!!!

    Η δήλωση ως λέξη, ονομάζεται και υπόσχεση, τάξιμο, δέσμευση, παγίδευση κλπ, που ως λόγος φαίνεται να μην έχει κανένα κόστος, αλλά να που έρχεται ο χρόνος που ντροπιάζει και υποβαθμίζει και εξευτελίζει το λέγοντα τα λόγια τα μεγάλα, ενώ ο λαός έχει πει: μεγάλη μπουκιά φάγε, λόγο μεγάλο ποτέ μην αρθρώσεις διότι  είσαι αναγκασμένος να υποστείς τις συνέπειες.

   Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δήλωσε το 1961;  ότι, δεν θα υποχωρήσει ούτε ένα γιώτα ή κόμμα από την ορθόδοξη πίστη, το δε 1965 παρεδόθη στην αγκαλιά του Πάπα Ρώμης Παύλου του έκτου. 

Το κείμενο είναι συμπληρούμενο. 

 

ΛΌΓΟΙ από την ΑΓΊΑ ΓΡΑΦΉ.

   Πόσο σοβαρή είναι η καθημερινότητα; το έχουμε εμπεδώσει αυτό φίλοι μου; Εμείς το έχουμε πάρει στο αστείο, λέγοντας: ε και τι έγινε, είπα ξείπα κλπ. 

   Κάθε ημέρα άνθρωπε να έχεις στο νου σου ότι, πορεύεσαι, δημιουργείς, κτίζεις κλπ, και παρουσιάζεις [δηλαδή δημοσιεύεις το τι κατορθώνεις, το οποίο θα κριθεί από τους  ανθρώπους που το εισπράττουν] στην κοινωνία με όλη την συμπεριφορά σου, και τις εκφράσεις σου, την πραγματική σου υπόσταση, ως λογικόν και κοινωνικόν ζώον. 

   Όπως ξέρεις νομίζω, την σκέψη ακολουθεί ο λόγος, τον λόγο ακολουθεί το έργο, το έργο το ακολουθεί η παρατήρηση και η αξιολόγηση-κριτική.

   Το Ναι, Ναι, -  και το Ου, Ου, λέγει η Γραφή. Αυτές οι δύο μικρές μονοσύλλαβες λέξεις είναι τελεσίγραφο του Χριστού Μας, προς εμάς. 

   Η ζωή μας έχει δώσει έναν φάκελο με οδηγίες [αν το ειπώ έτσι] που πρέπει να τηρηθούν επ' ακριβώς χωρίς προσθαφαιρέσεις. Κατά πρώτον ως άνθρωπος και δη χριστιανός εννοείται ότι έχεις μελετήσει τον φάκελο [νόμοι και κανόνες] ζωής και πλέον τον τηρείς στην πράξη χωρίς παραχαράξεις κλπ.  

   Οι δύο αυτές μονοσύλλαβες λέξεις σημαίνουν πως όταν ανοίγεις το στόμα σου να μιλήσεις και αναφέρεις το Ναι γνωρίζεις ότι, δεσμεύεσαι από μόνος σου και το λεκτικό Ναι να αποδειχθεί πραγματικό στην συνέχεια, διότι θα το παρατηρήσουν και θα το αξιολογήσουν άνθρωποι. Επίσης και όταν εκφράζεσαι με το Όχι, και πάλι αυτοδεσμεύεσαι να υποστείς τις συνέπειες και το όποιο κόστος του Όχι. 

   Πρέπει ως άνθρωπος και χριστιανός, να σε κατέχει σεβασμός, σοβαρότητα, ειλικρίνεια και υπευθυνότητα κλπ. Όχι άλλα να λέγεις και άλλα να πράττεις. Ο λαός λέγει: με τα λόγια φτιάχνω ανώγια και κατώγια. Η Γραφή λέγει με τα λόγια με υμνείτε και με δοξάζεται, αλλά στα έργα είστε μακριά από εμένα. 

   Η δε Υποκρισία σε παγιδεύει, είναι ελάττωμα και όχι ικανότητα, είναι μειονέκτημα και όχι πλεονέκτημα. Όλοι μπορούν όταν θέλουν να είναι υποκριτές, αλλά πρέπει; Βεβαίως και όχι. Πολλοί σήμερα το τολμούν αυτό, η δε υποκρισία διδάσκεται και καθιερώθηκε ως τέχνη στον κόσμο. Ο Χριστός καταδικάζει την υποκρισία λέγοντας: αλίμονο σε εσάς Υποκριτές κλπ. 

   Στην κεφαλή του ανθρώπου εδρεύει μόνιμα  ο ηγεμόνας Νους στο κέντρο και τα μέλη ας πούμε του Διοικητικού  Συμβουλίου, γύρωθεν, δηλαδή οι 5 αισθήσεις που είναι σε συνεργασία με τον Νου, που στη συνέχεια δίνονται εντολές στα μέλη του σώματος το οποίο κάνει την πράξη-έργο. Σοβαρός είναι ο νους, σοβαρές σκέψεις θα κάνει,  σοβαρές λέξεις θα εκφράσει,  σοβαρή θα είναι η όλη στάση και η συμπεριφορά του, σοβαρές πράξεις θα κάνει, σοβαρό αποτέλεσμα θα προκύψει κλπ, οι άνθρωποι το σοβαρό θα παρατηρήσουν, σοβαρό θα αντιγράψουν, σοβαρό θα κατέχουν, σοβαρό θα μεταφέρουν στους άλλους κλπ. Σήμερα οι άνθρωποι έναν σοβαρό λόγο δεν τον δέχονται, ένα σοβαρό βιβλίο δεν το διαβάζουν, μία σοβαρή συμπεριφορά δυσκολεύονται να την προβάλλουν,  κλπ, αντιθέτως ένας γελοίος λόγος σε πολλούς αρέσει, μία γελοία εμφάνιση, ή ένα γελοίο λόγο-έκφραση, πολλοί την μιμούνται καμαρώνοντας κλπ.

 

   Διά τα γραφόμενα από την σελίδα ετούτη δεχόμαστε  κάθε συμβουλή που θα βελτιώσει τα κείμενα.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΌΣ.

΄   Το δίκαιο αναφέρεται πρώτα για τον άνθρωπο. Το δίκαιο με βάση τους νόμους διανέμεται δίκαια. Ποτέ επιλεκτικά. Οι πάντες είναι κάτω από το δίκαιο, ισχυροί και αδύναμοι, πλούσιοι και φτωχοί κλπ. Είναι υποχρεωτικό δικαίωμα και συμμετοχή σε αυτό. Διά την επικράτηση και διάρκεια κλπ, του δικαίου είναι απαραίτητη η συνεργασία δικαίου και ανθρώπου. Το δίκαιο είναι ασπίδα προστασίας του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία που ζει. Το δίκαιο διατηρεί τις ισόρροπες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Το δίκαιο διανέμεται και επιβάλλεται δίκαια χωρίς εξαιρέσεις. Το δίκαιο έχει συνέχεια και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

   Από την μία υπάρχει  Το θείο - ηθικό δίκαιο και από την άλλη υπάρχει Το ανθρώπινο - νομικό δίκαιο.

   Ρυθμίζει γραπτώς τις σχέσεις των ανθρώπων διά βίου που απαιτεί να τηρούνται άπαντα τα γραπτά. Πριν το γραπτό υπήρχε το εθιμικό δίκαιο. Ρυθμίζει και ισορροπεί τις σχέσεις πολιτείας με τους πολίτες και τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ των. Η πολιτεία εποπτεύει την στάση του ανθρώπου, την ρύθμιση την τήρηση  προς την πολιτεία καθώς και τις σχέσεις πολίτη με τον πολίτη. Δίκαια υπάρχουν πολλά όπως: ιδιωτικό, εθιμικό, Ελληνικό, Ρωμαϊκό, ηθικό, θαλάσσης, διεθνές, θεσμών, αστικό, εμπορικό, οικογενειακό, κλπ.

   Η λέξη δικαιωματισμός είναι της εποχής  ετούτης και ανθρώπινο εφεύρημα πονηρόν, κακόν, βλαπτικόν, και καταστρεπτικόν. Δικαιωματισμός είναι έκτακτη συμπεριφορά [που αναταράσσει την λειτουργία του δικαίου εντός της ζώσας κοινωνίας] ενός ή ομάδας ανθρώπων εντός μίας κοινωνίας η οποία πιστεύει ότι έχει το δίκαιο. Ο δικαιωματισμός [είναι κρυφοί πόθοι και κρυφά πάθη διότι εισήλθαν στους ανθρώπους σκέψεις, επιθυμίες, και πράξεις που διαφωνούν με το κοινωνικό σύνολο] εισερχόμενος στην κοινωνία θα διαταράξει και θα καταστρέψει την ισορροπία στην κάθε κοινωνία μελλοντικά. Υποσκάπτει τα θεμέλια του ατόμου και  των κοινωνιών, με βάση σκοπό και στόχο να καταστρατηγήσει τις αρχές και τις αξίες που έχουν κτιστεί επί αιώνες, δηλαδή του ανθρώπινου πολιτισμού= Ελληνοχριστιανισμού θα λέγαμε εμείς οι Έλληνες, αν υπάρχουν. O δικαιωματισμός είναι  μεμονομένος ατομικός λόγος [απαίτηση ενός ή ολίγων] μέσα στους πολλούς.  Είναι παρακινούμενο και κατευθυνόμενο κίνημα σκοπού, προκειμένου να περάσουν παράλογες απαιτήσεις και να επιβάλλουν το δικό τους φρόνημα, ώστε να αυξάνει ο δικαιωματισμός και σε βάθος χρόνου να νοθευτεί το δίκαιο. Να ήταν λογικό και δίκαιο θα συμφωνούσαμε, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Δυστυχώς δεν έχει γίνει ποτέ διαβούλευση, εξέταση, επιλογή και εκλογή των όποιων δικαιωματισμών που να προσφέρει όφελος στις συνυπάρχουσες ή πολυ-πολιτισμικές κοινωνίες. Απλώς κατευθύνεται από κάποια σκοτεινά κέντρα που το επιβάλλουν με τον τύπο το χρήμα και την εξουσία. Αυτό το έφερε  ο παγκοσμιοποιητισμός ώστε να συνυπάρξουν  επί  ενός δικαίου, πολλοί δικαιωματισμοί. Το δίκαιο έχει φορά την ειρήνη, ο δικαιωματισμός την αναταραχή όποιου βαθμού.

   Ο δικαιωματισμός είναι προωθούμενος από σκοτεινά σατανιστικά κέντρα της εποχής, να προβληθεί δημοσίως, να αλλοιώσει πρώτα την κοινωνική σκέψη και δεύτερον την κοινωνική πρακτική της κοινωνίας, με δημοκρατικό ποσοστό και αποτέλεσμα την ανατροπή της ειρήνης της κοινωνίας.  Με βοηθό στη συνέχεια την δήθεν άμυνα που θα δικαιολογηθεί, αν η κοινωνία των πολλών ασκήσει  βία. Το   αποτέλεσμα θα είναι η  κοινωνική αναταραχή και διάσπαση της προ-υπάρχουσας ειρήνης στην κοινωνία όπου φιλοξενούνται οι δικαιωματιστές. Στην Ελλάδα η λέξη δικαιωματισμός ήταν άγνωστη. 

   Η Γραφή αναφέρει ότι ο κόσμος θα καταλήξει σε  σύγχυση, άγχοι, τριβή, διαταραχή, απορία, φοβικότητες, ψυχολογικά σύνδρομα,  απόγνωση, μελαγχολία, κοινωνικές συγκρούσεις κλπ. Σε αυτό θα οδηγηθεί η κάθε ιστορική κοινωνική  συνοχή, διότι  θα διαταραχτεί η τοπική και εθνική διακοινωνική ειρήνη σε γλώσσα, σε εθνικότητα, σε ήθος, σε πολιτισμό κλπ. Θα συμβεί αυτό που λέγει ο λαός μας: ήλθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα-ήρεμα.

   Το δίκαιο βοηθά να λυθούν τα προβλήματα. Ο διακιωματισμός εμποδίζει την  λύση και αυξάνει τα κοινωνικά προβλήματα.   Η πηγή που  παρακίνησε τους ελαχίστους δικαιωματιστές, λειτουργεί εις βάρος κοινωνικής  της πλειοψηφίας των  ανθρώπων που προϋπάρχουν των ολίγων.  Υπάρχουν όρια στο κάθε δίκαιο. 

   Πριν λίγα χρόνια μας ξάφνιασαν με το σύνθημα : το κράτος έχει συνέχεια.   1] το δίκαιο γενικά δεν έχει συνέχεια; με ακολουθία το 2] το ατομικό δίκαιο, 3] το οικογενειακό δίκαιο, 4] το κοινό δίκαιο, 5] το εθιμικό δίκαιο, 6] το θρησκευτικό, 7] το εργασιακό, 8] οι διακρίσεις  9] το εθνικό δίκαιο κλπ; Βεβαίως και έχει.

   Το δίκαιο άγεται και φέρεται από τον κομματισμό=κομματιασμό. Το δίκαιο είναι από γεννήσεώς του να επιφέρει την ειρήνη και άρα είναι διαχρονικά  κρατικοποιημένο, εθνικοποιημένο, πολιτικοποιημένο, και όχι κομματικοποιημένο και  οικονομικό εργαλείο συμφερόντων,  με συνεργάτη την νομική επιστήμη. 

   Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή όπως την δημοσιεύουν, και την φανερώνουν με δεμένο μαντήλι στα μάτια, αλλά είναι διάπλατα ανοιχτομάτα,  διπλωμάτα και πολυ-ομάτα. Θα λέγαμε όλα τα βλέπει, όλα τα ακούει, όλα τα γράφει, όλα τα απαιτεί, όλα τα επιβάλει κλπ, με υποστηρικτή τα όποια συμφέροντα και βοηθό τον Νόμο. 

   Όλοι ζητούν δικαιώματα, κανένας δεν αγωνίζεται για επιβολή υποχρεώσεων και καθηκόντων. Δεν έγινε ποτέ με βάση αρχές και αξίες αγώνας για υποχρεωτικότητα, [παρά μόνο για απαιτήσεις] ούτε γίνεται, ούτε ποτέ θα γίνει λόγος με πανό και συνθήματα για υποχρεωτισμό, όπως γίνεται για τον δικαιωματισμό. Ο υποχρεωτισμός έχει υποστεί διαρθρωτικές επεμβάσεις και είναι άρρωστος αγνώριστος.

   Ο δικαιωματισμός είναι λέξη του αλφαβήτου της νέας εποχής με τάση αυξάνουσα διάπλατα σε κάθε κοινωνία.  Ο δικαιωματισμός πέρασε σε ότι βλάπτει των άνθρωπο από κάθε πλευρά στην σύγχρονη εποχή.  Όπως κάποτε στο σχολείο μαθαίναμε τα Ελληνικά γράμματα του αλφάβητου, τώρα μαθαίνουμε μία μία τις λέξεις του αλφάβητου της νέας εποχής. 

 

   Πως και που γεννήθηκε ο δικαιωματισμός. Ένας π,χ, νέος συνήθως  ανήσυχος άνθρωπος με αναζήτηση στην καθημερινότητα της ζωής μέσα σε μία μικρή κοινωνική ομάδα [φιλική ας πούμε αρχικά] πρόβαλε την σκέψη του, την ιδέα του, το συζήτησε, το πέρασε ως ικανότητα, και προτέρημα. Το εγώ βέβαια του ανθρώπου και της παρέας το θεώρησαν εντυπωσιακό, το έκαναν πράξη στην μικρή ομάδα φίλων, και επέδρασε στην  τοπική κοινωνία, θετικά ή αρνητικά δεν έχει σημασία. 

   Ο χρόνος δουλεύει, κάτι το νέο πάντα σε κάποιους αρέσει, του δίνουν σημασία, έχει αντιγραφείς, γίνεται σε λίγο μόδα ας πούμε και εξαπλώνεται στην κάθε κοινωνία, που άλλοι το επαινούν και άλλοι το κατηγορούν. Αφού έγινε μόδα έχει πιο πολλούς φίλους και οπαδούς, ο σπόρος ήδη βλάστησε και βγάζει κλαδιά και όλο αυξάνει, κάπως έτσι γεννιέται ότι καινούργιο και δημιουργεί πρόβλημα σε ότι παλαιό.  

  Κάπως έτσι γεννήθηκαν όλες οι δικαιωματικές συμπεριφορές και έφτασαν στο σημείο να απειλούν και να βιάζουν το δίκαιο. 

   Αν τελικά ο Δικαιωματισμός γίνει ισχυρός, τότε αλίμονο, είναι επικίνδυνος για όποια κοινωνική Δικαιοσύνη. Αυτά τα ολίγα. Εσύ σκέψου περισσότερα.

 

ΝΑ ΕΛΠΊΖΟΥΜΕ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΉ ΣΥΝΈΧΕΙΑ ή ΌΧΙ;

   Τρίτη σήμερα 29 Μαΐου 2024. Και τότε ήταν ημέρα τρίτη 29 Μαΐου 1453. Πέρασαν 571 χρόνια.

   Παγκοσμιοποίηση και Οικουμενισμός [επί των ημερών μας] η Νέα ιστορική περίοδος των Ελλήνων  γενιτσάρων οι οποίοι στράφηκαν εναντίον της Ελλάδος. Έγιναν η νέα Κερκόπορτα της Βασιλεύουσας. 

   Οι σύγχρονοι Έλληνες δέχτηκαν την ιστορική μετάλλαξη του Γένους των Ελλήνων. Δεν θέλουν καν να ακούνε για Ελλάδα-πατρίδα για πατριώτες για Έλληνες, για ορθόδοξη πίστη κλπ, παρά μόνο  μιλάνε για χώρα, για πολίτες για συντρόφους, για κομματική κυβέρνηση και όχι Ελληνική, διότι δεν είναι Ελληνική η κάθε κυβέρνηση εδώ και 50 χρόνια και όχι μόνο,  κλπ.  Δέχτηκαν την συρρίκνωση της Γεωγραφικής Ελλάδος. Προτιμούν το όνομα Γραικός ή Γραικία ή Γκρίς,  παρά το ΈΛΛΗΝ και ΕΛΛΆΣ. Χώρα με χιλιάδων χρόνων ιστορία έχει ένα όνομα για το εσωτερικό και άλλο για το εξωτερικό. Η Ελλάδα Έγινε σαν ένα κατάστημα που δεν αντέχει στον ανταγωνισμό και στο εμπόριο με δική της επιλογή και απόφαση θέλει να κλήση χάριν των κηδεμόνων της,  τα δε προϊόντα τα προσφέρει σε μειοδοτική δημοπρασία όσο-όσο, ή ότι πάρεις μία δραχμή. Θα μπορούνε οι ιστορική να γράψουν για μοναδικό φαινόμενο εθνικής αυτοκτονίας. Δεν θέλουν να ακούνε για Ελλάδα, ακόμη και στο Αθανάσιο Διάκο χρέωσαν ότι είπε: Γραικός γεννήθηκα Γραικός και θα πεθάνω, μέγα ιστορικό λάθος αυτό. Οι δε Γραικοί που απέμειναν αυτό το λάθος το ψηφίζουν κάθε τόσο εδώ και 50  χρόνια, αφού επιμένουν να στηρίζουν προδότες. Από τότε Δέχτηκαν το σύνθημα [ανήκωμεν εις την Δύσην] που σημαίνει αρνούμαστε την Ελλάδα. Δεν θέλουν οι Έλληνες να γνωρίζουν την εθνική τους ιστορία. Δεν θέλουν να γνωρίζουν ούτε την τοπική τους ιστορία, μα ούτε την οικογενειακή τους ιστορία. 

  Δέστε το βίντεο για την άλωση της πόλης κρατώντας σημειώσεις για να μάθετε και να το πείτε και σε άλλους, ότι τώρα πρόκειται για την άλωση του Έθνους=Γένους. 

Η Άλωση της Πόλης 1453

Η ΜΕΓΆΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΉ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΉ.

 ΉΛΘΑΝ ή ΌΧΙ τα ΓΥΡΊΣΜΑΤΑ που ΦΈΡΝΕΙ ο ΚΑΙΡΌΣ; 

 εισαγωγικά. Έχει ο καιρός  γυρίσματα, [ως βεβαιωτικό και ως ερωτηματικό] λέγει ο λαός. Ο καιρός είναι χρονική περίοδος με τις εμπειρίες του. Γυρίσματα είναι οι αλλαγές που έρχονται  μέσα στο χρόνο. Τα γυρίσματα χρειάζονται έξυπνο χειριστή, σαν τον χορευτή. 

   Αυτός ο χειριστής είναι ο άνθρωπος. Γυρίσματα είναι η συνύπαρξη, η συνεργασία, η αρμονία και η συμφωνία ανθρώπων που βαδίζουν για αποτέλεσμα, ή βλαπτικό ή ωφέλιμο.

   Ο άνθρωπος σήμερα έχει τον καιρό [περίοδος βιολογικής ζωής που πρέπει να την αξιοποιήσει προς το καλό] στη διάθεσή του. Στην περίοδο όμως αυτή έχει γνωρίσει τι είναι άνθρωπος;  τι είναι χριστιανός; τι είναι πολίτης; τι είναι πατρίδα; τι είναι χριστιανική πίστη; τι είναι πολιτεία; τι είναι οικογένεια; τι είναι κοινωνία; με όλους τους θεσμούς,  ποιος είναι ο προορισμός του κλπ; Μα και αν κάποιος  δεν γνωρίζει, ή δεν του έμαθαν, δεν πρέπει να μάθει; 

   Η κοινωνική ζωή έλεγαν οι παλαιότερη είναι σχολείο που διδάσκει. Πως εσύ λέγεις ότι δεν γνωρίζω, δεν μου είπαν, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν κατάλαβα κλπ; Βεβαίως 1] συμφωνώ, πως δεν ήξερες, γιατί δεν ρώταγες; 2] Σου λέγανε  γιατί δεν άκουγες; 3] Οι εμπειρίες βασικά μαθήματα ζωής, γιατί δεν παραδειγματιζόσουν; Το πάθημα είναι μάθημα, γνωστό από τα παλιά.

   Θα ήταν πιο ορθό να λέμε 1] κοινωνία [το κοινωνικό είναι τόσο κοντινό] και όχι 2] δημοκρατία, [το δημοκρατικό είναι σε αρκετή απόσταση]. Το πρώτο διορθώνει και συμπληρώνει, ελλείψεις αδυναμίες κλπ, το δεύτερο τις παγιώνει και τις αυξάνει.

   Η κοινωνία είναι διαπροσωπική σχέση ανθρώπων  και με 1] οριζόντια προέκταση, και 2] με κατακόρυφη και ευθύγραμμη πορεία, με  ηθικό και πνευματικό περιεχόμενο, η δε δημοκρατία έχει την κυκλική πορεία και τροχιά κάτι σαν ανακυκλώσιμο, ακόμη και  ως λέξη είναι και έχει κάτι το υλικό και άρα άψυχο.  

   Ο Θεός εξέλεγε τους Κριτές. 

   Ο λαός των Ιουδαίων αρνήθηκε την θεϊκή εκλογή και ήθελε να εκλέγει αυτός τον άρχοντά  τους. 

   Τον πρώτο που εξέλεξαν τον έλεγαν  Σαούλ.

   Από εκεί και ύστερα τα πολιτικά πράγματα τα ανέλαβαν οι πολιτικοί με όλες τις συνέπειες για τους λαούς του κόσμου. 

   Το πάθημα έπρεπε να γίνει μάθημα.

   Οι Απόστολοι και οι πρώτοι χριστιανοί εξέλεξαν με άλλα κριτήρια και προσευχή ώστε ο Θεός να κατευθύνει την εκλογή  ο δε κλήρος έπεσε στον  Ματθία [άνδρα ευσεβή και πιστό] ως τον 12  Απόστολο.

   Οι διάδοχοι των Αποστόλων πρεσβύτεροι εκλέγονται από την κοινωνία των χριστιανών. Στην πορεία της πίστεως πολλές φορές, όταν το ζήτησαν οι πιστοί, ο Θεός έβαλε το χέρι του, καθώς λέγει ο λαός, και εκλέχτηκε ο καλλίτερος.

   Περί εκλογής βλέπε τα παρακάτω χωρία της Γραφής: Ευαγγελιστές, 

Μάρκος Γ' κεφ, στίχοι 13,14. 

Λουκάς κεφ, ΣΤ' στίχος 13. 

Ιωάννης κεφ, ΣΤ' στίχος 70 και κεφ, ΙΕ' στίχος 16. 

Πράξεις Αποστόλων, κεφ, ΣΤ' στίχοι 5, 6, και κεφ, ΙΓ' στίχοι 1, 2.  

Προς Ρωμαίους κεφ, ΙΑ' στίχοι 25-28. 

Προς Εφεσίους κεφ, Α'στίχος 11.  

Α' επιστολή προς Θεσσαλονικείς κεφ, Α' στίχος 4. 

Α' επιστολή προς Κορινθίους κεφ Α' στίχοι 26-28. 

Α' επιστολή προς Τιμόθεον κεφ, Γ' στίχοι 1-13, και κεφ, Ε' στίχος 22.

Προς Τίτον κεφ, Α'  στίχοι 5-9. Αυτά και όχι μόνο. 

  Οι ευθύνη των εκλεκτόρων. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει πολλά διά τους εκλέκτορες πρεσβυτέρους = ποιμένας στον περί Ιερωσύνης λόγον.

  Το ζήτημα της εκλογικής διαδικασίας για άλλους είναι σοβαρό και υπεύθυνο, για άλλους αστείο=γελοίο, υποτιμητικό και λοιπούς  χαρακτηρισμούς. 

   Από αυτό όμως εξαρτάται  γενικά και ειδικά από την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου με αποτέλεσμα την πορεία του κόσμου [επιτυχία ή αποτυχία] διότι καλύπτει και έχει λόγο η απόφαση και εκλογή επί παντός. Δεν δικαιολογείται η αδιαφορία των πολιτών. 

   Άραγε δεν είναι καθόλου αστείο, παρά μόνο οι άνθρωποι οι οποίοι αδυνατούν να συλλάβουν το ζήτημα στον νου τους. Είναι θέμα κατ' αρχής πνευματικό, κοινωνικό, ηθικό, οικονομικό, επισιτιστικό, υγειονομικό, δικαίου, παιδείας, θρησκευτικό, και λοιπών θεσμών, καθώς και κάθε αγωγής και διά βίου. Ο λαός με το δικαίωμα συμμετοχής που του έχει ανατεθεί, είναι αυτός που εποπτεύει, και εγκρίνει ή απορρίπτει τους άρχοντες. Πόσο τελικά αδιάφορο είναι η προτεινόμενη από πολλούς αποχή από την πιο υπεύθυνη και σοβαρή κοινωνική διαδικασία αυτή. Η αποχή είναι  άρνηση συμμετοχής [του πολιτικοποιημένου πολίτου] στα δρώμενα της πολιτείας που αφορούν άμεσα τον κάθε πολίτη.Τελικά είναι και πνευματικό θέμα, η όποια εκλογή, αφού αφορά άμεσα και τον πνευματικό άνθρωπο, διότι ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική ύπαρξη. 

   Τώρα τελευταία και η εκλογή-αγορά ειδών και λοιπών προϊόντων  κατά βάση δεν εκλέγεται από τον αγοραστή. Όπως επιβάλλονται οι πολιτικοί επιβάλλεται και η αγορά στα προϊόντα. Παλαιά η αγορά γινόταν παρουσία των 2 μερών, [πωλητή και αγοραστή] χειροπιαστή. Τώρα γίνεται φωτογραφικά κλπ. Αυτό το πνεύμα πέρασε και στις εκλογές, [πολλοί ψηφίζουν το όνομα που έχει οπτική και αναγνωστική ομορφιά, του ονόματος και του επωνύμου,ανεξάρτητα από το άσχημο του προσώπου] και στην κάθε επιλογή, όπως φίλου, συνεργάτη, συντρόφου, συζύγου ανδρός ή γυναικός κλπ. Βέβαια διαφωνούν οι νέοι άνθρωποι. Πόσο επιτυχημένες και που καταλήγουν  αυτές οι νέες επιλογές=εκλογές; ας μην τις ονομάσω.   

   Πολίτης, Πόλις και Πολιτεία συνυπάρχουν διαχρονικά, δι'  αιώνια, ως κοινωνία προσώπων θέλουν δεν θέλουν.      

   Οι Βασιλείς οι πρόεδροι οι πρωθυπουργοί και λοιποί διευθυντές που εξουσιάζουν οποιονδήποτε θεσμό, είναι  αγορασμένοι δούλοι και υπηρετούν τα όποια  συμφέροντα φιλάργυρων ανθρώπων.

   Όλοι οι εξουσιαστές ανήκουν σε κάποιο κόμμα, οργάνωση, συνασπισμό, εταιρεία, ομάδα, φατρία,  όπως θέλεις ονομασέ το  φίλε. Σου δίνουν για τα μάτια θα λέγαμε, ένα δικαίωμα [αυτό μόνο για μία ημέρα κάθε 4 χρόνια, ή κάθε τόσο] διότι για τα συνεχόμενα 4 χρόνια δεν θα έχεις ούτε σκέψη δικαιώματος !!! πόσο μάλλον κατάκτηση, αυτό το αντιλαμβάνεσαι; 

   Διά τούτο ο πολίτης επιβάλλεται να είναι πολιτικοποιημένος και όχι κομματικοποιημένος.

    Η πολιτεία σε θέλει να είναι  πολίτης πολιτικοποιημένος ώστε να διακρίνεις τα του κόμματος, από τα της πολιτείας. Καθήκον του κάθε πολίτη είναι να έχει πάνω από όλα την πατρίδα, η οποία υπάρχει ιστορικά ανά τους αιώνες, ενώ το κόμμα έχει ολιγοχρόνια ζωή και δράση μέσα στην ιστορία. Το κόμμα χαρακτηρίζεται ιστορικά καλό ή κακό από τα αποτελέσματα. Αυτό απόκειται στην διάκριση [αν έχει αυτή την ικανότητα] του πολίτη

   Το κόμμα σε θέλει να είσαι κομματικοποιημένος και να έχεις το κόμμα πάνω από την πολιτεία, την πατρίδα το έθνος  την πίστη κλπ. Ο κάθε Έλληνας δεν πρέπει να είναι του κόμματος, αλλά της Ελλάδος πολίτης. 

   Το Κόμμα κλπ, έχει τις αρχές του. Και εσύ βέβαια έχεις τις αρχές σου, αν έχεις.

   Τα κόμματα κάποτε αιματοκύλησαν την Κωνσταντινούπολη.  

   Αποφάσισαν πολέμους κλπ. Οι πρόγονοί μας σκοτώθηκαν, έμειναν ανάπηροι, χήροι, χήρες,  ορφανά, φτώχεια, πείνα, αρρώστια, εθνικές ταπεινώσεις κλπ.

   Στις εκλογές ψηφίζουμε φρόνημα και όχι πρόσωπο. Εκλέγεις και ψηφίζεις ποτέ τον εχθρό σου; Όχι βέβαια. Εκλέγεις ποτέ τον δεδηλωμένο εχθρό της πατρίδος σου με πράξεις που έφερε σε πέρας;   Βεβαίως και όχι. Εκλέγεις ποτέ ως χριστιανός αν είσαι,   δεδηλωμένο πολιτικό, άθεο και εχθρό της χριστιανικής πίστεως; Και βέβαια όχι. Εκλέγεις ποτέ πολιτικό που δηλώνει ότι θα συνεργαστεί με τον Διάβολο;

   Το πρόσωπο [το αξιολογούμε από πολλές πλευρές, αν φρονεί τα των ηθικών ιδεών και αρχών του Ελληνο-χριστιανισμού] και αν είναι ταυτισμένο με το Ελληνο-ορθόδοξο χριστιανικό φρόνημα. Εσένα σε προσλαμβάνουν κάπου αν δεν έχεις τις προϋποθέσεις για όποια υπεύθυνη εργασία; Όχι. Εσύ γιατί προσλαμβάνεις έναν πολιτικό που έχει στο βιογραφικό του όλα τα αρνητικά; Το δικό σου το παιδί είναι ανίκανο για πολιτικός; Όχι βέβαια. Μόνο τα παιδιά των πολιτικών είναι άξια για να είναι πολιτικοί; Υπάρχει πολιτική κληρονομικότητα; Η πολιτική είναι ικανότητα και όχι κληρονομικότητα.

   Η πατρίδα 1 είναι ο ανώτερος κοινωνικός θεσμός.

   Η χριστιανική πίστις 2  επίσης, η οικογένεια 3 το ίδιο. Δεν πρέπει αυτά τα 3 να είναι κοινά για όλους τους Έλληνες; Το ένα να αφαιρέσεις θα παρασύρει και τα άλλα 2.  Τι θα μείνει τελικά σε εμάς; Αυτά τα 3 αγαθά είναι υπεράνω προσώπων. 

   Με ποία ποιότητα τροφής ανατρέφονται οι σύγχρονοι άρχοντες της πατρίδος μας; Που; [σε ποίο τόπο] Πως; [με ποία υλικά] Ποίοι; [τι φρόνημα έχουν οι κηδεμόνες τους] κλπ. Δεν πρέπει αυτά ως εκλέκτορας εσύ να τα γνωρίζεις; Δεν πρέπει να έχεις υπεύθυνη γνώμη και μέσα από αξιολόγηση να αποφασίσεις ωφέλημα για εσένα πρώτα, καθώς και για την κοινωνία, της οποίας είσαι τακτικό μέλος;  

   Εμείς οι Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι, θέλουμε δεν θέλουμε, για να μην πω καταδικασμένοι, να διατηρήσουμε την παρακαταθήκη του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού που παραλάβαμε από τους προγόνους μας. Αυτό το βάρος, την ευθύνη και της διαφύλαξη της  παρακαταθήκης πίστεως και πατρίδος φαίνεται πως οι Νεο-΄Ελληνες ένας - ένας παραιτούνται της κληρονομιάς αυτής, διότι δεν αντέχουν το κόστος. Διάβασε αδελφέ και τα πρώτα κεφάλαια του Προφήτου Ησαΐα και πολλά θα καταλάβεις, αν καταλάβεις. 

   Αντί πινακίου φακής ανταλλάσσουν την πατρίδα οι πολιτικοί και αντί πινακίου φακής οι ποιμένες της εκκλησίας ανταλλάσσουν την χριστιανική  πίστη. Η πατρίδα γεωγραφικά θα υπάρχει ούτως ή άλλως, η χριστιανική πίστη μάλλον θα έχει ημερομηνία λήξεως σαν διατροφικό αγαθό της κοιλιάς.  

   Μάλλον αφρόνως διάγουμε την καιρόν μας, ιδίως οι τελευταίες γενεές των Ελλήνων. Ο καιρός που φέρνει γυρίσματα το αναφέραμε και στην αρχή.  

   Ήδη συνάψαμε Αρραβώνα και βαδίζουμε προς Γάμον Πιστών μετά Απίστων, και Ελλήνων μετά Βαρβάρων. Μακάρι να εγκλιματιστούν στο πνεύμα του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού. 

 

ΕΙΡΗΝΗ ή ΠΟΛΕΜΟΣ;

    Ο ΧΡΙΣΤΌΣ [όλος αγάπη] ήλθε στον κόσμο να φέρει την ειρήνη την οποία είχε μέσα του και ως Θεός και ως Άνθρωπος. 

   Ο Διάβολος [όλος φθόνο εναντίον όλης της Δημιουργίας] έχει μέσα του την ταραχή, την οποία με πολλούς τρόπους την μεταφέρει και πείθει τον άνθρωπο ότι, με την νίκη [αφού δέχτηκε επίθεση] και την δικαιολογία και την πρόφαση ότι αδικείται, [ταραγμένος πιστεύει ότι] με τον πόλεμο θα επιφέρει την  ισορροπία, ησυχία, ηρεμία, ειρήνη, δικαιοσύνη, ευημερία κλπ υποσχέσεις. 

   Διατί στον πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας, [Ρώσοι και Ουκρανοί ίδιοι είναι, με ίδια πατρίδα, ίδια γλώσσα, ίδια πίστη κλπ, αυτό δεν είναι παράλογο και τρελό και διεστραμμένο στην πράξη που παρατηρούμε;]  όλος ο κόσμος είναι στραμμένος εναντίον της Ρωσίας [γιατί τόσο φθόνο] καθώς και της Ουκρανίας; [γιατί τόσο αγάπη]. Για άλλους λόγους είναι αντίπαλη η Ρωσία, για άλλους λόγους είναι αντίπαλη η Ουκρανία. Και οι δύο είναι θύτες και θύματα του διαβόλου. Ο δε άλλος κόσμος είναι σαν το θέατρο με επιχειρηματίες, ηθοποιούς, εθελοντές κομπάρσους και θεατές στο έργο: Ρωσο-ουκρανία εναντίον Ρωσο-ουκρανίας. 

   Διατί σχηματίζεται δυτικό και νότιο τόξο από Σκανδιναβικά και Βαλκανικά και Μουσουλμανικά κράτη εναντίον [φαινομενικά βέβαια μόνο] της Ρωσίας; Η κάθε διαταραχή και κάθε πόλεμος καταστρέφει μόνο τον ηττημένο; ΄Οχι βέβαια, αλλά καταστρέφει και τον θεωρούμενο νικητή. Ο ένας καταστρέφεται από έξω, ο άλλος καταστρέφεται από μέσα του.

   Οι θεωρούμενοι Νομπελίστες, Ακαδημαϊκοί, σοφοί κλπ, καθώς και κοινωνικοί συνασπισμοί και εθνικοί φορείς μαζί με τα κινήματα ειρήνης, καθώς και τους λογικούς [αν διαθέτουν] του κόσμου, μέσα σε λίγα λεπτά αν ξεφυλλίσουν την παγκόσμια ιστορία, θα έχουν μπροστά τους το παγκόσμιο αποτέλεσμα των συγκρούσεων και των πολεμικών αναμετρήσεων των εθνών. 

   Πότε θα δούμε τους στρατούς των εθνών να κάνουν στάση διαρκείας; Σκοτώνουν βέβαια τους οικογενειακούς άλλου έθνους, αλλά και εκείνοι θα σκοτώσουν τους δικούς τους οικογενειακούς. 

   Όλοι γνωρίζουν το «οδόντα αντί οδόντος», το οποίο κατάργησε ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Μου έβγαλες το δόντι μου θα βγάλω και εγώ το δικό σου. Πύραυλο μου έριξες, πύραυλο θα σου ρίξω και εγώ. Τόσο πίσω φίλοι μου γυρίσαμε σαν κόσμος; Άραγε πόσο μπροστά είμαστε; Επισκεφτήκαμε το σύμπαν που είναι τόσο μακριά,  την καρδία μας που βρίσκεται τόσο κοντά μας, θα την επισκεφτούμε έστω και μία φορά; Με τόσους σοφούς, τόσα πανεπιστήμια και σχολές, τόσους  καθηγητές με τόσο φως, τόσους μαθητές, τόσες δαπάνες, τόσα πτυχία και ντοκτορά, καθώς διά βίου επιμορφώσεις και σεμινάρια καδρομένα, εν τούτοις τόσο σκοτάδι!!!. 

   Άρα για πιο εκσυγχρονισμό μας μιλάνε; Πόσο προοδευτικοί είμαστε; Από την μία τόσο φως στον εξωτερικό κόσμο, από την άλλη τόσο σκοτάδι μέσα στο εγκέφαλο και στις καρδιές των ανθρώπων!!!

   Πότε οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια παραγωγής οπλικών συστημάτων θα κάνουν στάση διαρκείας; 

   Πότε  οι λαοί του κόσμου θα συλλάβουν  πολιτικούς και στρατιωτικούς συμβούλους και λοιπούς παράγοντες; 

   Θα μάθει ποτέ ο όχλος να σκέπτεται ωφέλημα; Αν τώρα δεν είναι ο καταλληλότερος καιρός πότε θα είναι;