Τρίτη 22 Μαρτίου 2022

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ.   

     Τα μεγάλα μηνύματα του Ευαγγελίου θα έχουν πάντα ελλείψεις και κενά όταν παρουσιάζονται από μικρούς ανθρώπους. Προσπαθούμε όσο το επιτρέπει η χάρις του Θεού και η νοητικές ικανότητες με απλότητα και ταπείνωση. Αυτά.

Ευαγγέλιον κατά Ματθαίον, κεφ, ΚΕ 'στίχοι 31 - 46.

   Δύο δυνάμεις [μάλλον μία για τους ορθοδόξους χριστιανούς] υπάρχουν στο σύμπαν, ο Θεός και ο Σατανάς, το φως και το σκοτάδι, το καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, η αρετή και η κακία, το ηθικό και το ανήθικο,  κλπ. Ο Θεός άφησε τον Εωσφόρο να πάρει το δρόμο του, όπως και με τους πρωτόπλαστους, δεν τους εμπόδισε ενώ μπορούσε. Ένα ποσοστό ανθρώπων πιστεύει στην πρώτη δύναμη, ένα άλλο ποσοστό στην δεύτερη δύναμη η οποία δεν είναι του Σατανά αλλά του ανθρώπου, [ο σατανάς είναι ο θεωρητικός, ο δε άνθρωπος υλοποιεί την θεωρία]  ένα άλλο ποσοστό  επηρεάζεται [ή δελεάζεται] και από τις δύο δυνάμεις κάνοντας συνδυασμούς κλπ, και ένα τρόπο ποσοστό που μεταφέρεται από την μία στην άλλη ανάλογα με το πως τον βολεύει η εποχή ή η καθημερινότητα.

   Δύο κατηγορίες ανθρώπων υπήρχαν, υπάρχουν, και θα υπάρχουν στον κόσμο με γενικό χαρακτηρισμό, οι καλοί και οι κακοί. Αυτό το φαινόμενο το εντόπισαν εδώ και αιώνες οι σιωνιστές. Υπάρχει ένα όριο που τους διακρίνει για να τους ξεχωρίζουμε [και να τους χαρακτηρίζουμε αξιολογικά σε καλούς και κακούς παίρνοντας θέση απέναντί τους, και ή επιλεκτικά να τους εγκρίνουμε και να τους αντιγράφουμε, ή να τους απορρίπτουμε] εμείς οι άνθρωποι. Έτσι με γνώση το όριο και με πρωτοβουλία του ανθρώπου να καθαρίζεται ο μολυσμός, ή ασθένεια ή όποια κακότητα ανθρώπινη, διότι δική του ευθύνη είναι. Στη φύση λειτουργεί σύστημα αυτοκαθαρισμού, έτσι μπορεί να αυτοκαθαρίζεται και ο άνθρωπος, απλό πράγμα. Διά τους σιωνιστές οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους είναι με την γενική έννοια κακοί. Διά τούτο και πλησιάζουν πάντα τους κακούς ανθρώπους. Τους καλούς τους έχουν στο χέρι κατά το λεγόμενο, διό και οι δικές τους γραφές τους αποκαλούν ζώα.

   Στη διατροφή π, χ,  είναι το όριο της συντήρησης του ανθρώπου  που ο Θεός όρισε-όριο. Σκέψου φίλε μου τα κτήματα των ανθρώπων να μην είχαν όρια δηλαδή σύνορα, τι θα γινόταν. Το όριο διατροφής είναι το ίδιο [εκτός ασθενείας ή ηλικίας] διά τον κάθε άνθρωπο. Υπάρχει το όριο και εδώ της οικονομίας, δηλαδή αναστέλλουμε το γενικό όριο για να ωφελήσουμε το ατομικό διά λόγους θεραπείας και επανερχόμαστε. π, χ, τα όρια των κτημάτων στα οποία είχαν καλλιεργηθεί σιτηρά, καταργούνταν το καλοκαίρι διά την βοσκή της κτηνοτροφίας, και επανέρχονταν σε ισχύ το φθινόπωρο.  Το όριο υπάρχει και μεταξύ ξένου και γνωστού. Υπάρχει και στην γυμνότητα, και στην ηθικότητα, και στη συμπεριφορά, και στις κοινωνικές και θεσμικές σχέσεις, και στις φιλικές, και στις οικογενειακές, και στις οικονομικές, και στις συναλλαγές, και στις επαγγελματικές κλπ. Όριο με τον εαυτό μας, όριο με τον πλησίον μας όριο με τον Θεό μας, και όριο με την κτήση. Στην κάθε έκφραση της ζωής μας, στην καθημερινότητα υπάρχει και ένα όριο. Πρέπει ο άνθρωπος να διδαχτεί και να μάθει τα πρέποντα όρια, τα γενικά τα οποία δεν πρέπει να παραβιάζει αλλά και τα ατομικά όρια, δηλαδή από τα γενικότερα μέχρι τα ειδικότερα, ακόμη  και τις λεπτομέρειες στη ζωή μας. Τα γενικά όρια πρέπει να είναι σε όλους γνωστά υποχρεωτικά και τηρητέα, τα ειδικά όρια είναι αυστηρώς προσωπικά και διά τους ειδικούς, π, χ, για την ασθένεια είναι ο ιατρός, για τα νομικά είναι ο νομικός, για τα της πίστεως είναι ο κληρικός κλπ. Ο σημερινός άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει και τα γενικά όρια, αλλά και τα ειδικά.  Τα όρια στη φὐση και στο σύμπαν τα  έθεσε ο Θεός μόνιμα και διαχρονικά όσο θα υπάρχει το σύμπαν προς όφελος του ανθρώπου. Τα όρια που αφορούν τον άνθρωπο, τα έθεσε γραπτός, τα παρέδωσε στον άνθρωπο, και του τα  ενεπιστεύθη ως προς την τήρηση και την εφαρμογή τους για ψυχοσωματικό ατομικό και κοινωνικό όφελος, προκειμένου να υπάρχει ειρήνη, ισορροπία, και δικαιοσύνη. 

   Οι 6 αυτές κατηγορίες ανθρώπων είναι για να δοκιμάσουν εμάς, να ασκηθούμε, να προπονηθούμε, από τον ίδιο τον άνθρωπο [τον πλησίον μας] που είναι ο εαυτός μας και όχι ένα ζώο που κάνουν τις δοκιμές οι επιστήμονες,  επάνω στον άνθρωπο και από τις εμπειρίες θα πρέπει να αναβαθμίζεται ο άνθρωπος, να εξειδικεύεται και όχι να υποβαθμίζεται.

    Αρχίζει η Γραφή από τα αναγκαία υλικά και τελειώνει στα πνευματικά. Το Ευαγγέλιο αρχίζει από τις εύκολες υποχρεώσεις του χριστιανού ο οποίος βέβαια πιστεύει στο νόμο του Χριστού. Ας δούμε τώρα εμείς που δεν γνωρίζουμε πολλά, τις 6 κατηγορίες και ας τις κάνουμε 3 τρία ζεύγη προκειμένου να αποκομίσουμε ότι μπορεί να γίνει κατανοητό. 

   1] Το να δώσεις κάτι να φάει ένας άνθρωπος και να πιει ένα ποτήρι νερό το οποίο είναι δώρο Θεού για σένα, αλλά και για τον πλησίον σου, που δεν έχεις το δικαίωμα να το στερήσεις, εύκολο είναι. Η κάθε ημέρα, η κάθε στιγμή στη ζωή μας πρέπει να κατέχεται από ιερότητα, ή από σεβασμό ας πούμε. 

   2] Το να φιλοξενήσεις κάποιον για μία ημέρα ή μία νύχτα, ακόμη και για λίγες ημέρες που είναι περαστικός, μεγάλο σπίτι έχεις, εύκολο καθήκον και υποχρέωση ανθρωπιάς είναι. Το να ντύσεις έναν γυμνόν, εύκολο είναι,  τόσα ρούχα σου περισσεύουν, γεμάτη είναι η ντουλάπα σου ενδύματα και υποδήματα κάθε εποχής του έτους. Σε λίγο καιρό θα χαλάσουν, θα αλλοιωθούν, θα αχρηστευτούν και θα τα πετάξεις στα σκουπίδια. Δεν σου στοιχίζει τίποτα, χαμένα θα πάνε. Δίνοντάς τα κάνεις επένδυση ανθρωπιστική, πνευματική, τηρείς το θέλημα του Θεού, κέρδος θα έχεις σίγουρο κλπ.

   3] Το να να επισκεφθείς ασθενή άνθρωπο στο σπίτι του ή στο νοσοκομείο, είναι κομμάτι δύσκολο διά τον άνθρωπο της σημερινής εποχής, και θα είναι πάρα πολύ δύσκολο στους ανθρώπους του μέλλοντος. Ήδη η ψυχολογία του ανθρώπου είναι μεταλλαγμένη σε μεγάλο ποσοστό.  Αυτό θα κάνει πιο δύσκολη την συνύπαρξη των ανθρώπων.  Πρέπει τώρα να δαπανήσεις όχι μόνο από τα υπάρχοντά σου, αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό σου. Τα πρώτα σου  περίσσευαν [τρόφιμα και ενδύματα κλπ], ετούτα τώρα  πρέπει να τα στερηθείς. Σε οδηγούν σε διλήμματα προκειμένου να ανταποκριθείς. α] Θα σε οδηγήσουν σε διαφωνία και σύγκρουση με τους δικούς σου ανθρώπους. π, χ, θα πάμε [προκειμένου για μία επίσκεψη σε ασθενή] το πρωί; όχι έχω δουλειά, να πάμε το απόγευμα, όχι έχω άλλη υποχρέωση, να μην πάμε καθόλου; όχι πρέπει να πάμε, να το αναβάλουμε; δε γίνεται κλπ.     β] Θα χρειαστούν χρήματα να διαθέσεις τα οποία θα στερήσεις από την οικογένεια. γ] Θα χρειαστεί να διαθέσεις χρόνο από την ημέρα σου, το απόγευμα, την νύχτα προκειμένου να υπηρετήσεις τον πλησίον σου που είναι ο εαυτός σου, που είναι ο ίδιος ο Χριστός, λόγια του σημερινού ευαγγελίου, που θα ειπωθούν από το στόμα του Χριστού και θα ακούσουμε εμείς οι άνθρωποι στη δευτέρα παρουσία του.        

 Πρέπει να είμαστε και εμείς σκεπτικά, κάθε ημέρα στη θέση του πεινασμένου, του διψασμένου, του ξένου, του γυμνού, του ασθενή και του φυλακισμένου. Το γιατί αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν στην κοινωνική κατηγορία αυτή, είναι άλλο θέμα. Είναι θέμα πολιτείας, νόμων, κοινωνίας, αρχών, γενικής αγωγής, πολιτισμού, εξουσίας, δικαιοσύνης και άλλων θεσμών που έχουν την συνολική ευθύνη. Βασικά 2 κυρίαρχοι θεσμοί έχουν το υπεύθυνο, η Πολιτεία και η Εκκλησία.  

   Ο άνθρωπος μέσα από τις εμπειρίες της ζωής, έχει την ελευθερία, την ευχέρεια, το δικαίωμα,  την θέληση ή άρνηση, να αποκτήσει την  γνώση και με την βοήθεια της παρατήρησης, να βρίσκεται μάλλον μέσα στο κάθε όριο που προαναφέραμε. Όλα τα χρειαζόμενα κεφάλαια είναι δοσμένα από το Θεό και  υπάρχουν.  Άλλως πως θα καταταγεί ο άνθρωπος αν θέλει εκ δεξιών εν ημέρα κρίσεως.

   Τότε είπεν ο Κύριος εις τους εκ δεξιών αυτού: Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου, διότι επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ μοι, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με.       

   Οι εκ δεξιών είπαν:  Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; [34 λέξεις] Είναι σαν να είπαν οι εκ δεξιών ερωτώντας και αυτοί  κάπως με απλά  λόγια και απορία: Κύριε πότε σε είδαμε όπως λέγεις, πεινασμένο, διψασμένο, ξένο, γυμνό, ασθενή, και φυλακή; ΝΑΙ ταΐσαμε και ποτίσαμε και ντύσαμε και φιλοξενήσαμε και για αρρώστους δαπανήσαμε, ακόμη και φυλακισμένους βοηθήσαμε, συμφωνούμε αλλά, εσένα ως φυσικό πρόσωπο ποτέ δεν σε είδαμε. 

   Και αποκριθείς ο Κύριος λέγει αυτοίς: αμήν λέγω ημίν, εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.  Τους εκ δεξιών ο Κύριος τους αποκάλεσε αδελφούς του, τους δε εξ αριστερών πιο κάτω, δεν του αποκάλεσε αδελφούς του.

   Τότε ερεί και τοις εξ αριστερών: πορεύεσθε απ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού.  Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με. Είπε ο Κύριος τα ίδια λόγια και στις δύο πλευρές προκειμένου να αποδειχθεί η διαφορά τρόπου ζωής και συμπεριφοράς απέναντι στους ανθρώπους και στο Θεό, των δύο κατηγοριών ανθρώπων. Έτσι τελικά θα αποδεχθούν οι άνθρωποι ο κάθε ένας τον μισθό του αδιαμαρτύρητα, διότι θα είναι δίκαιο.  Όπως φρόνημα εδιώχθησαν και θρηνώντας  απομακρύνθηκαν με προορισμό την εξορία οι πρωτόπλαστοι, έτσι θρηνώντας θα αποχωρήσουν και οι εξ αριστερών με προορισμό την αιώνιον κόλασιν.     

  Οι εξ αριστερών είπαν: Πότε σε είδωμεν πεινώντα, ή διψώντα, ή  ξένον, ή γυμνόν, ή ασθενή, ή  εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι; [19 λέξεις]Τώρα με τη σειρά τους και οι από αριστερά καθήμενοι ερώτησαν και αυτοί με λιγότερα λόγια, [τηλεγραφικά θα λέγαμε]  μάλλον με εγωισμό, και θυμό φορτωμένοι και θράσος σε στιγμές που άλλη θα έπρεπε να είναι η συμπεριφορά τους, είπαν: Κύριε, για πες μας, πότε σε είδαμε πεινώντα, πότε διψώντα, πότε ξένον, πότε γυμνόν, πότε ασθενή, πότε φυλακή; εσένα ποτέ δεν σε είδαμε, άδικα μας κατηγορείς, αν ήσουν Εσύ θα σε γνωρίζαμε. Αφού γνώριζαν τον Χριστό, γιατί δεν γνώριζαν τον νόμο του; 

   Τους απαντάει ο Χριστός: εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των  ............... ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Εδώ δεν υπάρχει η λέξη αδελφών μου.

   Οι εκ δεξιών δεν είδαν τον Χριστό, δηλαδή δεν είδαν-γνώρισαν το φυσικό  και ανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού ζωντανό, γνώρισαν όμως   το νόμο του και τον τήρησαν. Οι δε εξ αριστερών και αυτοί δεν είδαν το ανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού, αλλά ούτε όμως και το νόμο του γνώρισαν τον οποίο βέβαια και δεν τήρησαν. Νόμισαν ότι με την διαφωνία και την επιθετικότητα ως άμυνα θα απαιτήσουν αποκατάσταση και θα ταχθούν και αυτοί εκ δεξιών. Μπορούμε εμείς σήμερα να γνωρίσουμε τις δύο κατηγορίες αυτές, να αξιολογήσουμε τα γενόμενα τον καιρό εκείνον και να περάσουμε όλοι αν είναι δυνατόν στα δεξιά του Χριστού.  

   Κανείς από τις δύο κατηγορίες ανθρώπων δεν είδε στον πλησίον του, το πρόσωπο και την εικόνα του Χριστού. Διά της πίστεως εις τον νόμο του Θεού, οι εκ δεξιών θεώρησαν αδελφούς τους τον κάθε πλησίον. Και οι δύο κατηγορίες έχουν την ίδια απορία, πότε σε είδαμε; ειδικά εσένα δεν σε είδαμε ποτέ. Είμαστε σίγουροι διά αυτό, ανθρώπους πεινασμένους κλπ, είδαμε, εσένα  ποτέ δεν είδαμε. Είναι σίγουροι και οι εκ δεξιών και οι εξ αριστερών, διά αυτό το οποίο απορούν.  Όλοι βλέπουν τον πλησίον τους ως έναν άνθρωπο, από φιλικό αν είναι συνεργάσιμος, έως εχθρικό, εάν είναι αντίπαλος. Κάπου εκεί κοντά είμαστε όλοι μας.  Σε κανέναν [ή μάλλον σε ελαχίστους]  από τους ανθρώπους ο πλησίον δεν έγινε εαυτός, παρά ήταν και θα είναι ένας φίλος [όσο μας εξυπηρετεί] ή ξένος [εύκολος χαρακτηρισμός] ή εχθρός [για πολλούς λόγους]. Το ευαγγέλιο φαίνεται πως έμεινε [θα μείνει δηλαδή] ακατανόητο  έως την δεύτερη έλευση του Χριστού. 

    Βλέπετε τα γεγονότα στην διαφορά Ρωσίας Ουκρανίας και όχι μόνο αυτών των δύο. Πόσο χριστιανοί είναι, πόσο ορθόδοξοι, πόσο πιστοί και τηρητές του νόμου του Χριστού είναι, πόσο αδέλφια του Χριστού είναι, πόσο πλησίον είναι ο ένας προς τον άλλον, κλπ. Δεν μπορεί να είναι χριστιανοί, ορθόδοξοι, και αδέλφια, αλλά μάλλον κάτι άλλο. Και οι δύο θα βρεθούν ενώπιον του Κυρίου εν ημέρα κρίσεως. Θα αργήσει θα ειπεί κάποιος. Εκείνη η στιγμή θα έλθει όμως. Τα λόγια του Κυρίου θα ακουστούνε από όλους. Όλοι θα επικαλούνται ότι είχαν δίκαιο, και ότι καλά έπραξαν με τα δικά τους δεδομένα. Εμείς δεν είμαστε κριτές. Εκείνος θα κρίνει διότι γνωρίζει αληθινά. Που είναι οι χριστιανοί ποιμένες και ηγέτες. Μάλλον δεν υπάρχουν. Όλοι οι θεσμοί στον κόσμο δεν είναι χριστιανικοί, παρά σατανικοί. 

   Ο άνθρωπος απέδειξε από τις όποιες εμπειρίες και την τριβή με τον πλησίον του ότι, δεν μπόρεσε; δεν θέλησε; να κατανοήσει τον συνάνθρωπό του στο διάβα της ζωής. Διά τούτο και έως το τέλος του κόσμου θα παραμείνει ο ίδιος έχοντας αδυναμία νοητική να αισθανθεί τον πλησίον, που είναι ο ίδιος ο εαυτός του, θα μπορέσει άραγε να ανταποκριθεί στα του Θεού; Σίγουρα όχι. Αυτό είναι μία άλλη πτώση του ανθρώπου ατομική και συνολική. Μόνο η δικαιοσύνη του Θεού θα βρει ένα ποιοτικό ποσοστό ελαχίστων αδελφών την ημέρα της κρίσεως. 

   Ο Κύριος πολλές φορές ρώτησε ανθρώπους: ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ; Μόνο διά ΠΙΣΤΕΩΣ και κατά τον Παύλο είναι δυνατή η τήρηση του νόμου του Θεού.  Ο ορθολογισμός και η λογική έχουν απορρίψει την πίστη στις ημέρες μας. Οι χριστιανοί είναι της επιφάνειας, της εξωτερικότητας, των αισθήσεων και ότι προς τα έξω, όπως ήταν ο Άσωτος υιός της παραβολής, πριν έλθει στον εαυτό του. Μετά από δοκιμασίες μέσω των ανθρώπων  και εμπειρίες ο άσωτος είδε τον εαυτό του προς τα μέσα, που κουβαλούσε τόσα χρόνια. Τότε είδε και τον Πατέρα του, και τον εαυτό του και τον πλησίον του.  Το πάθημα του έγινε μάθημα, σύμφωνα με το λεγόμενο του λαού. Δυστυχώς έτσι θα εύρη τον άνθρωπο ο Χριστός όταν έλθει να τον κρίνει. Βεβαίως θα υπάρχουν και εκ δεξιών του Κυρίου πιστοί.

   Η διαφορά των πρώτων από τους εξ αριστερών ποία είναι. Τους εκ δεξιών τους λέγει ευλογημένους, και κληρονόμους της ουρανίου βασιλείας. Τους ονομάζει κληρονόμους διότι όντες αδελφοί του Χριστού με την κοινωνία  αίματος και σώματος Χριστού είναι αδελφοί, άρα και κληρονόμοι, συγκληρονόμοι με το Χριστό κατά χάρι, και της βασιλείας του Θεού. Τους εξ αριστερών δεν τους λέγει ευλογημένους, ούτε κληρονόμους αλλά,  κατηραμένους, και τους αποστέλλει εις το πυρ το αιώνιο, το ετοιμασμένο από το διάβολο και τους αγγέλους αυτού, δηλαδή τους αμαρτωλούς ανθρώπους. 

   Διατί εδόθη η ίδια ερώτηση, αλλά και η ίδια απάντηση; Διότι και εκείνοι που ήταν αριστερά θα μπορούσαν να είναι όλοι μαζί δεξιά του Χριστού.  Η υποχρεώσεις ήταν ολονών ίδιες. Η πορεία του κόσμου και του ανθρώπου δεν αλλάζει και μάλλον δεν θα αλλάξει έως την δεύτερη παρουσία του Χριστού. Τα λόγια του Ευαγγελίου φανερώνουν την πορεία του ανθρώπου. Αντί ο άνθρωπος  να μελετά και να εμπεδώσει τις Γραφές πρώτα ιστορικά, ώστε να διεισδύσουν μέσα του και να τον μεταμορφώσουν,  προτιμά να μελετά την πορεία του σατανά και τις μεθόδους που εφαρμόζει ανά τους αιώνες, ώστε να μιμείται  και να αντιγράφει αυτόν και όχι τον Ιησούν. Αυτό θα οδηγήσει τον άνθρωπο να αποδεχτεί και να προσκυνήσει τον σατανά ως να είναι ο Ιησούς. 

   Ο Θεός είναι ο ίδιος, ο άνθρωπος που θα έπρεπε να αλλάξει, δυστυχώς παραμένει ο ίδιος ο εξόριστος και γίνεται, αν δεν έχει γίνει απάνθρωπος ή υπάνθρωπος. Μήπως εδώ δικαιώνουμε τους σιωνιστές που μας αποκαλούν ζώα;  Ας αποδείξουμε ότι είμαστε αδελφοί του Χριστού.  Έχουμε αποδείξεις; μάλλον όχι. Η συμπόρευση Θεού και ανθρώπου διά μέσου των αιώνων γίνεται απόκλιση, απομάκρυνση, και αποστασία, αντί σύγκληση, και ένωση Θεού-ανθρώπου. Οι χριστιανοί μάλλον υπογράφουν σύμφωνο φιλίας με τον Σατανά αντί με τον Θεό. Στη βάση οι άνθρωποι από διαχρονική παρατήρηση, θα παραμείνουν οι ίδιοι, με σταδιακή επιδείνωση, έως της β' παρουσίας του Χριστού. 

   Τους  μεν καλούς και εκ δεξιών καλεί και τοποθετεί δίπλα του στα δεξιά του ο Χριστός  δηλαδή τους ολίγους; ναι,  [άγνωστο το ποσοστό]  τους έχοντας κοινά στοιχεία και ομοιότητες με Αυτόν, αφού και Αυτός έφερε σάρκα.  Τους βάζει στα δεξιά του και δίπλα του διότι πλέον ως άνθρωποι που έφεραν  σάρκα δεν θα μπορούν πλέον να δημιουργήσουν πρόβλημα θα λέγαμε, διότι τώρα φέρουν κοινά στοιχεία με το ενσαρκωμένο και αναστημένο σώμα του Χριστού. Η νέα κατάσταση είναι πλέον παγιωμένη και δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή εις τους αιώνες.

   Εις τους μεν εξ αριστερών αναφέρει τα ίδια ακριβώς λόγια διότι οι άνθρωποι στη φυσική ζωή τους ήταν  ίδιοι, καθώς οι στόχοι τα προβλήματα κλπ.  

   Η κάθε κατηγορία χωρίζεται  σε 6 κοινωνικές κατηγορίες ανθρώπων. Μέσα σε αυτές τις 6 υπάρχουν όλες οι κοινωνικές ομάδες. Οι 5 κατηγορίες άπτονται δαπανών, οικονομικών, διάθεση προϊόντων, δαπάνη χρόνου, κόπου, θυσίας κλπ. Η 6 κατηγορία άπτεται γενικών θυσιών που θα πρέπει να μετατρέψεις τον άνθρωπο, να τον μεταμορφώσεις [τον φυλακισμένο με την γενική έννοια διότι υπάρχουν πολλές κατηγορίες φυλακής] και να τον αποθέσεις στην κοινωνικότητα με αρχές και ήθος κατά Χριστόν.  Είναι η πιο δύσκολη κατηγορία και η πιο δαπανηρή. Πάντα θα υπάρχουν αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων για να δοκιμαζόμαστε όλοι, διότι πηγή παραγωγής αυτών των κατηγοριών ανθρώπων είναι η αμαρτία. Μα και αν υπάρχει αμαρτία και ασθένεια, γνωρίζω όμως ότι υπάρχει η μετάνοια, το φάρμακο. Για το σώμα τρέχω αμέσως να πάρω οποιοδήποτε φάρμακο. Για τη ψυχή ο άνθρωπος είναι δυσκίνητος και μάλλον αρνητής.

   Οι πεινασμένοι: 

   Ποίος βλέπει τους πεινασμένους; ποίος τους αισθάνεται; ποίος χριστιανός από εσάς έμεινε νηστικός,  για τα μάτια που λέγει ο λαός, έστω και μία ημέρα στη ζωή του χάριν των πεινασμένων; ποίος από εσάς μετά από ένα πλούσιο μέχρι σκασμού γεύμα είπε στον εαυτό του, ντροπή σου, για φτύσιμο είσαι αν όχι για κρέμασμα, δεκαετίες ολόκληρες ούτε μία φορά δεν έμεινες νηστικός έστω και για ένα γεύμα και να νοιώσεις αν μπορέσεις πως νοιώθει ένας πεινασμένος, [και ποτέ έστω και ψεύτικα δεν είπες: δόξα τω Θεώ] πόσοι άνθρωποι στη γη δεν χόρτασαν ποτέ; όχι ότι θα τους χορτάσεις εσύ, αλλά έστω συμβολικά. Συμφωνώ πως υπάρχουν και ελεήμονες άνθρωποι που δίνουν, αλλά πόσοι είναι;

Τα ίδια ισχύουν και για τους διψασμένους. Τα ίδια και για τους ξένους. Τα ίδια και για τους γυμνούς. Τα ίδια και για τους ασθενείς. Τα ίδια και για τους φυλακισμένους, τους κατατρεγμένους, αδικουμένους, συκοφαντουμένους κλπ.

   Αποθηκέψτε  είδη διατροφής λέγουν πολλοί που σαπίζουν και σκουλικιάζουν  [σαν τον άφρονα πλούσιο] κλπ. Που να ξέρουν οι άνθρωποι ότι θα τρώνε από αυτά τα ίδια και   ανακυκλωμένα; Οι ανακυκλωμένες τροφές όλο και αυξάνουν. Πολλά υλικά στοιχεία και κάθε είδους που κάνει χρήση ο άνθρωπος σήμερα είναι ανακυκλωμένα. Οι ειδωλολάτρες  θυσίαζαν στον σατανά τα παιδιά τους, ετούτοι θα τα θυσιάζουν για τον εαυτό τους. Ο Χριστός είπε: αλίμονο αν ο σκοπός ήταν να έχει ο άνθρωπος πάντα το στομάχι γεμάτο, θέλει οπωσδήποτε και την πνευματική τροφή του Αγίου Πνεύματος.  Οι πεινασμένοι στον κόσμο θεωρούνται άνθρωποι χαμηλής νοημοσύνης, τεμπέληδες, πονηροί, κλπ. Το ποσοστό που είναι φιλάργυροι, φιλο - κτήμονες και φιλό - κτητοι, εκμεταλλευτές, υλιστές κλπ. Το άλλο ποσοστό είναι φιλόδοξοι. Το άλλο ποσοστό είναι φιλήδονοι. Υπάρχουν και άλλα ποσοστά κατηγοριών. Όλοι αυτοί μέσα τους έχουν την υποκριτική τέχνη  που τόσο καυτηρίασε ο Χριστός.   

   Ναι υπήρχαν και θα υπάρχουν, πεινασμένοι, διψασμένοι, ξένοι, γυμνοί, άρρωστοι και στη φυλακή, Αυτοί οι πεινασμένοι πάντα θα υπάρχουν μαζί μας είπε ο Κύριος, διότι εμείς τους διατηρούμε, διότι δεν θέλουμε να χορτάσει ο πλησίον μας παρά μόνο εμείς. 

Οι διψασμένοι:

Πάντα θα υπάρχουν οι διψασμένοι: η πείνα και η δίψα του ανθρώπου είναι και το υλικό και το πνευματικό.  Ο λαός λέγει στην περίπτωση αυτή: ο λόγος σου με χόρτασε, το δε ψωμί σου φάτο, δηλαδή αυτά που μου είπες σε λόγια με χόρτασαν και με ξεδίψασαν, δηλαδή με ανέβασαν με δυνάμωσαν, με ανανέωσαν, κλπ,  και πλέον ούτε πεινάω ούτε διψάω από υλικά. Υπάρχει υγιεινή τροφή και νερό για όλο τον κόσμο. Του το στερούν οι κατηγορίες που προαναφέραμε.  Οι άνθρωποι αυτοαποκαλούνται όλοι σχεδόν πεινασμένοι και διψασμένοι. Βλέπετε σήμερα ότι όλοι οι άνθρωποι κυνηγούν μόνο τα υλικά σε βρώση και πόση. Την πνευματική τροφή για την οποία μίλησε ο Χριστός, δεν την χρειάζεται κανένας σχεδόν. Δεν καλλιεργούνται καθόλου τα χωράφια της ψυχής. Οι σπόροι είναι νοθευμένοι το χωράφι μολυσμένο. Το νερό για πότισμα γεμάτο δηλητήρια.  Καθόλου πνευματικά εργοστάσια και εργαστήρια. Ζήτηση μηδέν, παραγωγή μηδέν, κατανάλωση μηδέν.  Δεν παράγεται κανένα πνευματικό προϊόν στον κόσμο για την ψυχή του ανθρώπου.  Όσο την κυνηγούν τόσο δεν την βρίσκουν, τόσο πεινάνε και τόσο διψάνε από τα φυσικά, ώστε να παίρνουν και συμπλήρωμα διατροφής,  και έτσι μάλλον  απομακρύνουν την χόρταση από αυτούς.  

   Οι  ξένοι:

  Το  ζήτημα είναι πως βλέπεις οπτικά τον κάθε άνθρωπο. Το ξένο μπορεί να είναι από φιλικό μέχρι εχθρικό. Κάθε αντικείμενο κινητό ή ακίνητο, θα είναι δικό μου ή ξένο, ή κάποιου άλλου. Το θέλω το κτητικό δεν αφήνει στον άλλον τίποτε παρά όλα σε εμένα, δικά μου. Ο άνθρωπος δεν εμπέδωσε  το νόημα ή το μήνυμα των λέξεων θέλω, πρέπει, πείνα, δίψα, κλπ. Πολλές λέξεις κλειδιά για την οντολογική πορεία του ανθρώπου στον κόσμο  είναι άγνωστες στο σύγχρονο και πολυ-γνώστη κόσμο. Από την βάση τους δεν έχουν μόνο ξεχαστεί αλλά έχουν διαγραφή οριστικά μάλλον.  

Πάντα θα υπάρχουν οι ξένοι. Η λέξη ξένος έγινε τοίχος υψηλός στις σχέσεις των ανθρώπων. Ούτε σκέψη, ούτε λέξη για τον ξένο, αλλά όλα για εμάς, για τους δικούς μας, δεν περισσεύει τίποτε για τον κάθε ξένο.  Προκειμένου να ξεπεράσουμε την λέξη ξένος πρέπει να γκρεμίσουμε τον τοίχο ώστε να δούμε τον εαυτό μας από την άλλη μεριά. Βλέπετε σήμερα ο σύζυγος ή η σύζυγος είναι ξένος και ξένη, ο πατέρας είναι ξένος, η μητέρα είναι ξένη, τα τέκνα είναι ξένα, ο αδελφός και η αδελφή είναι ξένοι, κλπ. Είναι τόσο ξένοι μέχρι να οπλίζουν το χέρι τους και να φονεύει ο ένας τον άλλον.  Τόσο ξένοι που να επιτιθόμαστε όχι μόνο σε άτομα, αλλά και σε ομάδες ανθρώπων.  

   Οι γυμνοί: 

   Και εδώ έχουμε το μήνυμα της σωματικής γυμνότητας αλλά και της πνευματικής. Πάντα θα υπάρχουν οι γυμνοί. Δώσε τους ότι έχεις για πέταμα. Η παλιατζούρα στους παλιατζήδες.  Θα πιάσει τόπο, είναι το μόνο πέταμα που θα σε ωφελήσει. 

   Οι ασθενείς:

   Πάντα θα υπάρχουν οι ασθενείς. Τοποθέτησε τον εαυτό σου σήμερα πάνω σε ένα χειρουργείο; σε ένα νοσοκομείο για κάποιους μήνες;  σε ένα αναπηρικό καρότσι εφ' όρου ζωής; σκέψου ότι έχεις καλπάζουσα μορφή καρκίνου; με σύντομη ημερομηνία λήξεως;

   Οι φυλακισμένοι:

   Πάντα θα υπάρχουν οι φυλακισμένοι. Σήμερα στο κάθε συμβάν ή γεγονός κλπ, θετικό ή αρνητικό οι πάντες βλέπουν και εστιάζουν στο παροντικό αποτέλεσμα και όλο αυτό διυλίζουν.  Κανένας δεν ερευνά τα αίτια οπουδήποτε αποτελέσματος.  Έτσι θεριεύει  το θηρίο της εγκληματικότητας που είναι ο άνθρωπος, εναντίον του ανθρώπου, του πλησίον του δηλαδή   του εαυτού του.

   Ποίος παράγει πεινασμένους, διψασμένους, ξένους, γυμνούς, ασθενείς και φυλακισμένους. Ποίος δεν δίνει τα αναλογούντα προϊόντα στον άνθρωπο. Ποίος δεν εργάζεται για να τα αποκτήσει αφού ήδη υπάρχουν. Ποίος εμποδίζει τον άνθρωπο να τα αποκτήσει. Ο Θεός; ο Διάβολος; ή ο άνθρωπος; Βεβαίως ο άνθρωπος, αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος. Από τα ίδια τα έργα του ο άνθρωπος αναβαθμίζεται ή υποβαθμίζεται.

 

   Διατί όλοι οι άνθρωποι εκτός ελαχίστων θα αποτύχουν σε αυτό που λέγει ο Χριστός; Διότι  έχασαν την επαφή με το Θεό και το νόμο του, την προσευχή, την μετάνοια, την επικοινωνία, δημιούργησαν κενά μεταξύ τους, πολλά χάσματα μεγάλα, με υπαιτιότητα και ευθύνη του ανθρώπου. Απεκόπησαν από την τροφοδοσία των προϊόντων του Θεού, κλπ. Η φορά του ανθρώπου είναι προς τα κάτω, προς το χώμα από το οποίο πλάστηκε, και όχι προς τα πάνω, το Θεό, του οποίου την ψυχή φέρει. π, χ,  δεν μας κάνει εντύπωση διατί η κάθε γενιά διαφωνεί  και με την προηγούμενη και με την επόμενη. Ο πατέρας με το γιό ή μάνα με την κόρη και πάει λέγοντας. Αυτή η διαφωνία είναι αποκοπή χωρισμός στεγανότητα, σαν   κουτιά με δικά τους το καθένα προϊόντα, που  δεν επιτρέπει την κοινωνία, το δεσμό, την ένωση, αλλά δημιουργεί κενό, χάσμα, κλπ. Αντί να μειώσουμε την διαφωνία την αυξάνουμε, κλπ, ενώ γνωρίζουμε από το νόμο του Χριστού και την αιτία και το αποτέλεσμα. Αμήν. 

    Αδελφέ συνάνθρωπε και συνοδοιπόρε της ζωής, τα λόγια του Χριστού, ποτέ δεν θα τα κατανοήσουμε, αν δεν καθίσουμε μαζί του κάθε δειλινό, όπως έκανε με τους πρωτόπλαστους.   Εκείνος βέβαια  μας τα διδάσκει, θεωρητικά και πρακτικά με πρότυπο τον ίδιο, εμείς έχουμε την διάθεση, την πίστη, την  ελπίδα, την αγάπη, την ταπείνωση, την προσευχή κλπ, προκειμένου να περάσουμε από την θεωρία στην πράξη; Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς αδελφέ, λέγει ο λαός. 


 

Σάββατο 12 Μαρτίου 2022

 ΑΠΩΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ. 

   Περί την 11 ώραν πρωινήν  την Κυριακήν της Τυρινής [21 Φεβρουαρίου με το ορθόδοξο εορτολόγιο και 6 Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο] του τρέχοντος έτους 2022 μετά από πολυήμερη νοσηλεία εις το Νοσοκομείο της Λαρίσης ανεπαύθη εν Κυρίω ο  γεννηθείς το έτος  1947 και υπέρμαχος των παραδόσεων και των αξιών της ορθοδόξου πίστεως πατέρας ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΑΛΑΦΑΤΙΔΗΣ τέκνον των Καμένων Βούρλων, από την χώρα των Λοκρών της Φθίας χώρας. Υπήρξε επί τινά έτη Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κορώνης του Νομού Καρδίτσης έως περί το έτος1990. Μετά την παραίτησή του; επί κ. Κλεώπα επισκόπου, από την θέση του Ηγουμένου, ιεράτευσε ως εφημέριος στην ενορία της κοινότητος Λαμπερού Καρδίτσης έως το 2016, έτος που συνταξιοδοτήθηκε, και πλέον ιδιώτευσε  διαμένοντας πλησίον της πόλεως Καρδίτσας.  Αποτειχίστηκε  [προέβη εις διακοπή μνημοσύνου του επισκόπου Καρδίτσης] το έτος 2017, ένα έτος μετά την Ληστρική Σύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης, το έτος 2016,  από την Εκκλησία των Οικουμενιστών διά λόγους πίστεως.  Ευχόμεθα ο Κύριος να εντάξει την ψυχήν αυτού εν χώρα ζώντων. Τα δε  πνευματικά τέκνα αυτού  να αποθέσουν την ελπίδα τους εις τον Αναστάντα Κύριο. Ο πνευματικός αυτού π. Στ. Β.  ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ.

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2022

 ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΟΥ   ΑΣΩΤΟΥ. Λουκά κεφ ΙΕ', στίχοι 11-32.


  Το περιεχόμενο της παραβολής σε μηνύματα είναι πολλή μεγάλο, εδώ μόνο σε ελάχιστα θα κάνουμε αναφορά και όχι σε βάθος, εσύ σκέψου και ψάξε να βρεις από τον τρόπο ζωής άσωτων ανθρώπων που γνωρίζεις, όλα τα μηνύματα της παραβολής.

   Δύο πρόσωπα αναφέρει ο Κύριος στην παραβολή της Κυριακής, της λεγομένης του Ασώτου. Είναι διαφορετικό όμως το δίδυμο ετούτης της Κυριακής, από του Τελώνου και του Φαρισαίου. Στην παραβολή του Ασώτου = ειδωλολάτρη, αμαρτωλού και διεφθαρμένου, παρατηρούνται και καταχωρούνται  οι δύο αδελφοί να είναι,  ο μικρός αδελφός ως αμαρτωλός και ο μεγάλος ως δίκαιος.  

 Ο ένας [ο μεγάλος] αντιπροσωπεύει τον  Ιουδαίο, τον δίκαιο και ο άλλος [ο μικρός] τον εθνικό, τον ειδωλολάτρη, τον αμαρτωλό. Ο μεγάλος αδελφός τα θεωρεί όλα δικά του. Αυτός είναι ο εκλεκτός του πατέρα. Δεμένος με τα υλικά αγαθά  της φύσεως [φίλοι του υλισμού ήταν και είναι οι Ιουδαίοι] από τα οποία δεν πρέπει να εξαρτόμαστε, αλλά εκείνα να υπηρετούν τον άνθρωπο.   Ο Ιησούς  στην Γαλιλαία των εθνών = εθνικών  ειδωλολατρών, πέρασε πολλή χρόνο μαζί τους, εκεί τον δέχτηκαν πιο εύκολα διότι είχαν αποστατήσει ως άσωτοι από αιώνες. Αξιολόγησαν αφού γεύτηκαν περιπλανώμενοι στον κόσμο ως διαχρονικοί  μετανάστες την παρακμή της παγκόσμιας κατάστασης και ήθελαν να επιστρέψουν στη οικογένεια του πατέρα Θεού, που τον περίμεναν πως και πως να έλθει. Εκεί έτρεξε ο Ιησούς [ως πατέρας] βλέποντας τους ειδωλολάτρες, τους άσωτους, μετανιωμένοι τώρα να έρχονται προς αυτόν. Προς τα εκεί έτρεξε ο Θεός-πατέρας του ασώτου γιου, βλέποντάς τον να έρχεται. 

   Ο νεώτερος γιος  αντιπροσωπεύει τον επαναστάτη κλπ. Το λάθος το κακό κλπ, που το σκέπτεται, το δημιουργεί και το υλοποιεί ο κάθε νεώτερος, σε σχέση με τη διαδοχή των γενιών. Όλοι υπήρξαμε κάποτε στη θέση του νεότερου γιου.  Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας, είπαμε στον πατέρα Θεό τα λόγια που είπε ο άσωτος του Ευαγγελίου. Η αποστασία έρχεται μέσα στο χρόνο από τις νεώτερες γενιές των ανθρώπων. Για παράδειγμα, ποιες γενιές ανακάλυψαν όλα τα καταστροφικά προϊόντα που έχουν φέρει το κόσμο σε παρακμή, αδιέξοδο και όλοι μας καταδικάζουμε; Οι γενιές του τρίτου και πέμπτου αιώνα; όχι, αλλά  οι γενιές του δεκάτου ενάτου και του εικοστού αιώνα.  Και βέβαια η κάθε νεώτερη γενιά. Ο νεώτερος επιστήμονας μπορούμε να πούμε Είναι ο μικρότερος αδελφός. Εδώ έχουμε την οικογένεια των γενεών στην ιστορία. Σε όλα υπάρχουν οι εξαιρέσεις και τα φωτεινά παραδείγματα. Το καλό θα πάντα θα υπάρχει, αλλά είναι λίγο.  

   Από τα δύο αδέλφια ο ένας κατακρίνεται και ο άλλος σώζεται.  μεγάλος αδελφός με την καλή συμπεριφορά και τα καλά έργα κατακρίνεται, ο δε μικρός με την κακή συμπεριφορά και την αμαρτία σώζεται, διότι το παθών έγινε μάθος, δηλαδή το πάθημα έγινε μάθημα, έγινε μετάνοια.

   Βλέπουμε φίλοι μου πως στη ζωή όλα σχεδόν είναι διπλά, όπως  Θεός διάβολος, δίκαιο άδικο, καλό κακό, ημέρα νύχτα, γλυκό πικρό,  μαύρο άσπρο, ζεστό κρύο,  πάνω κάτω, μικρό μεγάλο, κοντό ψηλό,  στερεό υγρό, ορατό αόρατο, αμοιβή ποινή, διπλός ο δρόμος της ζωής, ή της αρετής ή της κακίας, άνθρωπος απάνθρωπος,  υβρίζουμε και δοξάζουμε, κλέπτης  και ελεήμων ο άνθρωπος, ειλικρινής και υποκριτής, το νόμισμα δύο όψεις έχει, κλπ. Τις πιο πολλές όψεις τις έχει ο άνθρωπος. Μπορεί κάποιος να πει χωρίς υπερβολή ότι, οι όψεις του ανθρώπου είναι τόσες, όσοι είναι και οι άνθρωποι στη γη.   

Ο μικρός αδελφός καλλίτερα να πούμε γιος, [που είναι ο αντιπρόσωπος των αμαρτωλών που είναι η κακή όψη του ανθρώπου]  ζήτησε από τον πατέρα του, ως κληρονόμος που είναι, να του δώσει ότι του ανήκει [νομίζει ότι είναι δικά του όπως σκέπτεται το κάθε παιδί] και να αναλάβει αυτός την διαχείριση [πιστεύει ότι αυτός θα κάνει πιο έξυπνη και πιο επιτυχημένη διαχείριση] της κληρονομιάς. Ο Ιησούς πολλές φορές καυτηριάζει την κακή διαχείριση των κεφαλαίων = ταλάντων, ικανοτήτων και αγαθών που δωρεάν μας χορηγεί διά να τα αξιοποιήσουμε.  Έχει σκοπό και στόχο να αποδεσμευτεί από την εποπτεία του πατέρα ο μικρός γιος και να νοιώσει ελεύθερος. Ο Θεός δεν εποπτεύει επί του ανθρώπου ως κυρίαρχος κλπ, ο Θεός είναι συνεργάτης του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι συν-δημιουργός, που είναι μεγάλη τιμή για τον άνθρωπο. Ο Θεός απέδειξε ότι είναι ο μόνος αξιόπιστος συνεργάτης, και δωρεάν σύμβουλος στην κάθε μας δυσκολία,  προκειμένου να λύνονται όλα τα προβλήματα στη ζωή του ανθρώπου. Σε θέλει ελεύθερο ο Θεός,   όχι σκλάβο.  

   Ο πονηρός  ως υπερήφανος, πονηρός, βιαστής, υποκριτής, ψεύτης, απατεώνας κλπ,  σε θέλει υποταγμένο όχι να σε βελτιώσει και να σε ωφελήσει, αλλά να σε καταστρέψει, διότι κατέστρεψε πρώτα τον εαυτό του, θα βοηθήσει εσένα αδελφέ; Όχι βέβαια.   Η ελευθερία δεν είναι απλά μία ιδέα, είναι πρακτικό εφαρμόσιμο πρόγραμμα τήρησης ζωής με αρχές κλπ. Αν δεν τηρηθούν οι αρχές το πρόγραμμα έχει πρόβλημα με αποδέκτη τον άνθρωπο που τον καθιστά προβληματικό, που θέλει επαναπρογραμματισμό, σύμφωνα με τις οδηγίες του  κατασκευαστή και δημιουργού Θεού.  Αλλιώς πως θα επανέλθει σε ισορροπία ο διαταραγμένος άνθρωπος. Δεν έχετε ακόμη φίλοι μου αντιληφθεί ότι ο άνθρωπος είναι σε κατάσταση διαταραχής και με τον εαυτό του, και με τον πλησίον του, και με τον Θεόν του; Όπου να είναι έρχεται και η διαταραχή στη φύση. Ο Θεός που είναι η απόλυτη αγάπη, δικαιοσύνη,  σοφία, κλπ,  είναι δυνατόν να προκαλεί φόβο, ταραχή, σύγκρουση, φθορά,  κλπ, στον άνθρωπο; και βέβαια όχι. 

   Δεν κάνει ο πατέρας κατά την γνώμη του γιου καλή διαχείριση κλπ. [έτσι κάνει στην πλειοψηφία ο κάθε νέος, ο κάθε μικρός ή νεώτερος και σήμερα στην κάθε οικογένεια, υπάρχουν και μικρότεροι αδελφοί που είναι χρυσά παιδιά]. Ομοιάζει ο γιος αυτός και με τον άφρονα πλούσιο του Ευαγγελίου,  που είπε  στον εαυτό του: έχεις τόση περιουσία για να ζήσεις πολλά χρόνια, να φας, να πιείς, να διασκεδάσεις, να ξοδέψεις, να γνωρίσεις τον κόσμο κλπ. Όλα όμως αυτά είναι εσωτερικές ψεφτο-υποσχέσεις. Μη χάνοντας χρόνο ο μικρός γιος αφού νόμισε μετά από λογισμούς, σκέψεις,  κλπ, ότι έχει τις ικανότητες, αμέσως  παίρνει την απόφαση και λέγει στον πατέρα του: πατέρα  «Πάτερ, δος μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας» ή θέλω να μου δώσεις ότι επιβάλλεται σαν πατέρας προς το παιδί του, την περιουσία που μου ανήκει, ως κληρονόμος σου, δική μου είναι.  Ποια όμως είναι η ουσία ή περιουσία που ζήτησε ο γιος του; Το Ευαγγέλιο γράφει ουσία, όχι περιουσία. Λέγουν οι άνθρωποι σε κάποιον που παραπονιέται  που δεν έχει περιουσία, εσύ έχεις το μυαλό σου, θα προκόψεις, [αυτή είναι η πραγματική περιουσία]  τι να σου δώσει ο πατέρας σου αφού δεν έχει. Ο Θεός ως παντογνώστης, σου δίνει και εσένα από την δική του ουσία τη γνώση.  Είναι η ουσία του Θεού που δίνεται στους ανθρώπους, δηλαδή είναι ένα κεφάλαιο όχι τόσο οικονομικό, αλλά είναι τα δωρεάν χαρίσματα,  τα τάλαντα, κλπ, προς αξιοποίηση και επένδυση στη ζωή.  

   Τα γνωρίσματα αυτά ο μικρός γιος τα επένδυσε ανάποδα, όπως, την  εργατικότητα  ο γιος την έκανε τεμπελιά, την οικονομία σπατάλη, την εγκράτεια ακράτεια, την υπακοή του Χριστού στον πατέρα Θεό  ο γιος την έκανε ανυπακοή, ασέβεια, και θράσος, κλπ, στην θεϊκή γνώση  ο γιος επέλεξε [το γιγνώσκειν το πονηρόν] την πονηρή γνώση, στην τήρηση του νόμου του Θεού,  ο γιος τήρησε τον νόμο του Σατανά, κλπ.   

   Στο σπίτι του πατέρα υπήρχε παροχή και αυτάρκεια όλων των αγαθών δωρεά προς τον γιο. Υπήρχε ασφάλεια, υπήρχε υπακοή, σεβασμός, συνεργασία, συμφωνία στήριξη, βοήθεια, προστασία, δικαιοσύνη, τιμή, ισορροπία, οικονομία, υγεία, καλή διαχείριση σε όλα, πίστη σε ζωή προγραμματισμένη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού,  κλπ, δηλαδή είχε ευτυχία όσο γίνεται στον κόσμο που ζούμε.  Τα λόγια αυτά του μικρού γιου [σαν] να ξάφνιασαν τον πατέρα του ο οποίος αισθάνθηκε το σκεπτικό του τέκνου του. Ο πατέρας τώρα έπρεπε να πάρει την απόφαση, το ναι; ή το όχι;  

    Έτσι πράττουν και οι χριστιανοί σήμερα. Στην προσευχή τους προς τον Θεό πατέρα, όλο απαιτούν, θέλω, υγεία, όχι ασθένεια, θέλω πολλά κέρδη από την όποια εργασία, θέλω να πηγαίνουν όλα στη ζωή μου, όπως θέλω εγώ, θέλω οι άλλοι να είναι όπως θέλω εγώ, κλπ.  Πάντα να γίνεται το δικό μας θέλημα. Κανείς δεν ρωτάει, τι θέλεις Θεέ μου να κάνω;  Το Πάτερ ημών όμως λέγει στην δεύτερη σειρά: «γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης» δηλαδή να γίνεται το θέλημα του Θεού, και στον ουρανό και στη γη,  και πουθενά το δικό μας θέλημα. Το θέλημα του Θεού αδελφέ αν είσαι έξυπνος, είναι και δικό σου θέλημα. Θέλημα Θεού και ανθρώπου να είναι ΕΝΑ.

   Ο πατέρας [εδώ στην παραβολή είναι ο Θεός ως πατέρας των ανθρώπων] λαμβάνοντας το τελεσίγραφο του μικρού γιου έπρεπε να πάρει τις αποφάσεις του.  Είχε όμως κάποιες επιλογές [θα λέγαμε εμείς σήμερα] αν ήθελε να κάνει χρήση διαλογική με τον γιο του όπως, 1] να του αρνηθεί, 2] να τον απειλήσει ή να τον αποκληρώσει με το πατρικό δίκαιο ότι, όλα ήταν δικά του και αυτός είχε το δικαίωμα να παραχωρήσει ότι αυτός ήθελε, και όχι ότι ζητούσε ο γιος του, 3] να τον παρακαλέσει και να του υποσχεθεί ότι, κάποια από αυτά της χώρας εκείνης που σκοπεύει να επισκεφθεί, θα τα φέρει στο σπίτι προκειμένου ο γιος να  αποσύρει αυτή την πρόταση και να αναβάλλει τη φυγή από  το σπίτι, 4] να κάνει διάλογο ώστε να τον πείσει ότι αυτό δεν είναι προς το συμφέρον του, να του πει ξανασκέψου το τέκνο μου και εδώ είμαστε, μη βιάζεσαι έχεις χρόνο κλπ, 5] να ζητήσει βοήθεια και μεσολάβηση από άλλους, να κάνει αγάπη, να κάνει οικονομία,να κάνει επιείκεια, να τον καλοπιάσει  κλπ, να μην φανεί σκληρός, άκαρδος, αναίσθητος, για να μην το χαρακτηρίσουν οπισθοδρομικό κλπ. 6] θα μπορούσε να του ειπεί: ναι παιδί μου, ας δοκιμάσουμε να σου δώσω πρώτα ένα μέρος και αν τα πας καλά να σου δώσω και το υπόλοιπο ποσό κλπ, 7] και τέλος να συμφωνήσει μαζί του [όχι χαρούμενος ότι αυτό που επιθυμεί ο γιος του είναι προς όφελός του, αλλά επειδή ότι έχει, είναι για τα παιδιά του], δηλαδή με την καταστροφή του. 

   Το πνεύμα της νέας εποχής μας οδηγεί στο να  συμφωνούνε οι σύγχρονοι πατεράδες με εντελώς διαφορετικά σκεπτικά όπως, Χάριν του γιου, χάριν της κόρης, χάριν της κοινωνίας, χάριν του κόσμου,  έγιναν υποχωρητικοί και συμβιβαστικοί και ο κάθε πατέρας, έγινε μάλλον προωθητής της κάθε ασωτίας [από αγάπη] χάριν του γιου που την επέτρεψε την ασωτία μέσα στο σπίτι και μολύνθηκε όλη η οικογένεια με την ευρύτερη έννοια της λέξεως. 

   Έτσι θα λέγαμε σήμερα για τον άσωτο πατέρα παρά για τον άσωτο γιο, ή σε συνεργασία πορεύονται και οι δύο μαζί. Σήμερα ο σύγχρονος πατέρας έχει πάνω από μία δασκάλα μέσα στο σπίτι που από μικρό το  διδάσκει όλες τις ασωτίες, προκειμένου [να κάθεται φρόνημα] και όταν μεγαλώσει να μην φύγει το παιδί από το σπίτι. Έτσι συμπράττει ο κάθε πατέρας στην ασωτία  που είναι αμαρτία. Η δε αμαρτία σήμερα είναι αποδεκτή,  δικαιολογημένη και επιβεβλημένη, για την συνύπαρξη και στο σπίτι και στην κοινωνία και στον κόσμο. Πιστέψαμε  πατέρες ότι, με την συμφωνία και τις υποχωρήσεις θα έχουμε τα τέκνα μας στο σπίτι, δυστυχώς μικρά τα έχουμε προσωρινά και χάνονται διά παντός όταν μεγαλώσουν. Ο πατέρας του Ευαγγελίου  με την απαίτηση του γιου δίνοντάς του την μισή περιουσία,  τον έχασε προσωρινά αλλά  τον κέρδισε μόνιμα. Υπάρχουν στη ζωή μας μεγάλα ΝΑΙ και μεγάλα ΌΧΙ, θέλουν όμως μεγάλη καρδιά.  

   Δεν έπραξε τίποτε από τα παραπάνω σκεπτικά εκείνος ο πατέρας [όπως θα κάναμε εμείς σήμερα] αλλά παιδαγωγικά ως Θεός-πατέρας λέγει το ΝΑΙ, τέκνο μου, στεναχωρημένος βέβαια, και γνωρίζοντας [ως Θεός] την επόμενη  πορεία του. Δεν περιορίζει ο Θεός το αυτεξούσιο του ανθρώπου, ο οποίος έχει το δικαίωμα να το χειριστεί όπως θέλει. Δεν βιάζει ποτέ και σε τίποτε ο Θεός τον άνθρωπο. Ο Θεός πατέρας υποσχέθηκε στον άνθρωπο Αδάμ ότι είναι ελεύθερος, έχει το αυτεξούσιο, το δικαίωμα, την επιλογή, την απόφαση για τη ζωή του,  το δε αποτέλεσμα και το κόστος θα είναι της δικής του επιλογής και του δικού του θέλω , και όχι του Θεού-πατέρα. Διά τούτο ο Θεός δεν επενέβη όταν ο Αδάμ έφαγε τον απαγορευμένο καρπό, δε του το πήρε από το στόμα  κλπ. Λέγουν οι άνθρωποι: δεν τον έβλεπε ο Θεός  παράδειγμα τον κλέφτη,  το δολοφόνο κλπ, να του κόψει το χέρι, ή  να τον σταματήσει; όχι, όλα τα βλέπει, δεν πρέπει να επέμβει. Ο Θεός - πατέρας ούτε τον Εωσφόρο εμπόδισε από την πτώση, τον άφησε ενώ ήξερε την επιλογή του. Ούτε τον Ιούδα απέτρεψε από την απόφασή του να προδώσει τον Ιησού.  Όποιος θέλει  να έλθει να ακολουθήσει πίσω από μένα, ούτε από δίπλα μου, ούτε μπροστά μου θα πορευτεί, αλλά πίσω μου, έλεγε στους όχλους που τον ακολουθούσαν, διότι πήγαιναν με το δικό τους θέλημα.Το θέλημά τους έτρεχαν να ικανοποιήσουν και να βολευτούν.  Αν θέλετε μπορείτε να φύγετε και εσείς, είπε σε άλλη περίσταση στους δώδεκα μαθητές του.

   Ο μικρός γιος πήρε το μερίδιο που του αναλογούσε και έφυγε μακριά. Σε άλλο τόπο να μην έχει καθόλου κοινωνία με τον πατέρα του. Δεν ήθελε τον τρόπο ζωής της οικογένειας του πατέρα του κάτω από τον νόμο του Θεού. Δεν ήθελε να μαθαίνει ο πατέρας του για αυτόν διότι είχε επιλέξει αντίθετο τρόπο ζωής, ήθελε να χαθούν τα ίχνη του να μην ξέρουν που βρίσκεται κλπ. Επιθυμούσε όλα αυτά διότι σκοπό είχε να ξοδέψει [με την υπόδειξη του πονηρού] τις αρετές που του έδωκε και του δίδαξε ο πατέρας του, και να πάρει άλλες  «αρετές» που διαφωνούσε ο πατέρας του. Να τον κάνει να πονέσει όσο περισσότερο. Όλα τα σκεπτικά ήταν συμβουλές και γνώμες του πονηρού βέβαια, στον οποίο έπεσε θύμα ο νέος. Εκεί βέβαια που πήγε ο γιος αυτός [εκεί που επιθυμεί να πάει ο κάθε νέος γιος ή θυγατέρα σήμερα, έχει πάει η πλειοψηφία των νέων  την σήμερον ημέραν]  δαπάνησε ότι είχε μαζί του. Χώρα μακρινή διαλέγουν οι νέοι μας σήμερα. Τότε ήταν μακράν εκείνη η χώρα, σήμερα είναι τόσο κοντά.  Άφησαν την [ την χώρα την πίστη την πατρίδα] κατοικία του πατέρα Θεού και της Μητέρας Εκκλησίας και πήγαν σε χώρα μακρινή [την διάλεξαν] διότι νομίζουν εκεί θα βρουν αυτό που τους ταιριάζει. Άγνωστοι, ξένοι, που θα αφομοιωθούν γρήγορα, όσο γρήγορα έχασε ο γιος την πνευματική περιουσία που είχε από τον πατέρα του. Παλιότερα άφησαν οι νέοι το χωριό και πήγαν στην μεγάλη πόλη, [πρωτεύουσα η επαρχιακή] και  άφησαν εκεί ότι είχαν από το χωριό τους, και αντέγραψαν και ακολούθησαν και απορροφήθηκαν από τον τρόπο ζωής της μεγάλης πόλης. Σήμερα ο κόσμος όλος έγινε σαν την τότε αμαρτωλή και μακρινή χώρα.

    1 Διασκόρπισε την 2  περιουσίαν του 3 πατέρα του 4 ζώντας 5 άσωτη 6 ζωή.  Δεν θεώρησε δική του την περιουσία, [θα την πρόσεχε ή την θεώρησε διαστρεβλωμένα δική του] παρά  θεώρησε μόνο δικαίωμα διά κάνει αυτό  που ήθελε. Το θέλημα του πατέρα ήταν μόνο όσο ήταν μικρός στην ηλικία όπως κάθε μικρό παιδί κάνει το θέλημα του πατέρα,  και όταν περάσει την εφηβεία και θεωρηθεί άνδρας  ώριμος, τότε  φανερώνει τον μέσα του εαυτό του,  ο οποίος δεν μοιάζει καθόλου με του πατέρα.   Αυτή η περιουσία ήταν του πατέρα του. Δεν έπρεπε αυτό να το αναγνωρίσει, να το σκεφτεί, να το σεβαστεί, ότι ήταν δώρο του πατέρα και χάρισμα χωρίς να το αξίζει;  Ο Θεός δίνει απλόχερα όλα τα αγαθά που χρειάζεται ο άνθρωπος στη ζωή του. Ότι δίνει ο Θεός είναι πολύτιμο και αναγκαίο στον άνθρωπο, διότι χωρίς τα αγαθά αυτά ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, οι νοητικές ικανότητες, κλπ,   ποιανού δώρο είναι;  του βιολογικού πατέρα μας; όχι βέβαια. Ένας αόρατος ιός καταστρέφει έναν σώμα δύο μέτρα ύψος σε χρόνο μηδέν.  Οι όποιες πνευματικές  και σωματικές ικανότητες δικές μας είναι; και βέβαια όχι. Πως όμως τις χειρίζεται ο κάθε νέος; ωφέλιμα ή βλαπτικά; 

   Υπάρχει κάτι πνευματικό καλό σε έναν κοσμικό χώρο; σε ένα κακόφημο κέντρο; ακόμη και σε μία κοινωνική εκδήλωση;  Όχι δεν υπάρχει.  Μάλλον όλα τα κακά από εκεί ξεκινούν. Ένας λογισμός, μία σκέψη, ένα βλέμμα, ένας διάλογος κλπ, ανατρέπει την ομαλή ψυχολογική λειτουργία του ανθρώπου, και άντε να κοιμηθεί το βράδυ.   Υπάρχει  κάτι καλό σε ένα κοσμικό κερδοσκοπικό κλπ, κέντρο; τίποτε. Η συμμετοχή αυτή σε λάθος επιλογές αλλάζει τον άνθρωπο σε τρόπο συμπεριφοράς και ολίγον κατ' ολίγον [όπως λέγουν οι Πατέρες] ο άνθρωπος γίνεται από νήστης, φάγος και πότης, από εγκρατής, σε πόρνος και μοιχός, από ηθικός, σε ανήθικος, από προσευχόμενος, σε βλάσφημος, από ειλικρινής, σε υποκριτής,  από δίκαιος, σε άδικος, από πιστός σε άπιστος, και πάει λέγοντας.   Ούτε τουλάχιστον τα διατήρησε τα πατρικά υπάρχοντα, διότι τα θεώρησε   δικά του,  ότι, άλλος τα έφτιαξε και όχι εκείνος, και άρα μπορεί να τα κάνει ότι θέλει. Έκανε πρώτα αλόγιστη σκέψη και ύστερα αλόγιστη   χρήση.

   Η χώρα η μακρινή δηλαδή της αμαρτίας τότε ήταν μακριά. Σήμερα οι νεώτερες γενιές την έφεραν πάρα πολύ κοντά. Για παράδειγμα το πνεύμα της Αμερικής, ο τρόπος ζωής και όλα τα θεωρητικά πιστεύω της, ο τρόπος  διατροφής και συμπεριφοράς έφτασε στο κάθε χωριό της πατρίδος μας. Είναι στην πόλη μας στη γειτονιά μας, κάθε ημέρα και κάθε νύχτα. Είναι επίσης μέσα στο σπίτι μας. Είναι στο χέρι μας, [που πατά το κουμπί] είναι μόνιμα μέσα στο νου μας και στην καρδιά μας. Δεν χρειάζεται ο νέος να πάει στην Ευρώπη. Παντού [σήμερα] υπάρχει παρούσα η τότε μακρινή και αμαρτωλή χώρα, ακόμη και σε ένα έρημο βουνό, που θεωρείται ο πιο καθαρός τόπος ή χώρος.    

 Τέλος η ζωή του ήταν δική του; Είχε δικαίωμα να την κάνει ότι θέλει;  όχι βέβαια. Λέγουν οι σύγχρονοι νέοι: δική μου είναι η ζωή, έχω το δικαίωμα να την χειριστώ όπως εγώ θέλω. Δικό μου είναι το σώμα. Δική μου είναι η ψυχή. Δική μου η ευθύνη είναι για  όλα, τι λόγο  έχεις επάνω μου εσύ [Θεέ] πόσο μάλλον ο πατέρας ή η  μητέρα. Μόνος μου μπορώ να χειριστώ τα πάντα λέγει ο νέος. 

   Με την χάρι του Θεού όμως ζώμεν και αναπνέομεν και υγειαίνομεν κλπ, στη ζωή μας. «Άνευ  εμού ου δύνασθαι ποιείν ουδέν» λέγει η Γραφή. Σήμερα γνωρίζει ο νέος ότι χωρίς το ανάλογο οξυγόνο, χωρίς κανονικούς χτύπους της καρδιάς, χωρίς καλή λειτουργία των οργάνων κλπ, στο δευτερόλεπτο χάνουμε τα πάντα. Αν ο πατέρας-Θεός πάρει έστω ένα από ότι μας έχει δώσει  θα υπάρχουμε στο επόμενο δευτερόλεπτο, ημέρα, μήνα, ή χρόνο; Η αυτοχειρία είναι απαγορευμένη, διότι δεν είμαστε κυρίαρχοι επί του σώματός μας και γενικά επί της ζωής μας, αλλά είμαστε  φροντιστές και συντηρητές όλου του ψυχοσωματικού ανθρώπου, που η Γραφή ονομάζει τον άνθρωπο, Ναό του Αγίου Πνεύματος.  Ο άσωτος του Ευαγγελίου τελικά μετανόησε, ας έχασε τα πάντα, [ο Θεός πατέρας αναπληρώνει τα πάντα και τα αυξάνει]  ανακαίνισε όμως τον εαυτό του, δαπάνησε [χαράμισε] υλικά και κέρδισε πνευματικά. Εσύ χριστιανέ πατέρα, ποιανού απόφαση πατέρα θα αντιγράψεις, [όχι ή ναι θα πεις στο γιο σου], τον σύγχρονο, ή τον πατέρα του Ευαγγελίου; 

       


Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022

  ΚΥΡΙΑΚΗ   ΤΕΛΩΝΟΥ   ΚΑΙ   ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.

   Την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου εισερχόμαστε σε μία πνευματική περίοδο [αγώνα]  διάρκειας δέκα  [10] εβδομάδων. Ο πνευματικός αγώνας γίνεται μέσα σε ένα στάδιο που δεν περιορίζεται σε τετραγωνικά μέτρα. Το πνευματικό στάδιο είναι χωρίς όρια και σε χώρο και σε χρόνο.  Για τον χριστιανό είναι περίοδος παιδαγωγική ισόβια με σκοπό και στόχο  την αναβάθμιση του ανθρώπου στην  ορθόδοξη χριστιανική πίστη και όχι μόνο. 

   Το κάθε τι στον κόσμο, και στη φύση, προκειμένου να αναπτυχθεί προς όποιο όφελος πρέπει να υποστεί όποια αγωγή πρέπει. Ένα λουλούδι, ένα φυτό, ένα δένδρο, ένας άνθρωπος. Όλα βρίσκονται στον αγρό του Θεού διά να καλλιεργηθούν. Ένα μικρό παιδί προκειμένου να αναπτυχθεί και να έχει καλή υγεία, πρέπει να ακολουθεί το πρόγραμμα της διατροφής που θα επιλέξει η μητέρα του, η οποία το παρέλαβε και αυτή από την μητέρα της, την γιαγιά της και πάει λέγοντας. Το δε παιδί να συμφωνεί και να ακολουθεί πιστά το πρόγραμμα της μητέρας. Είναι άλλο θέμα η αλλαγή της νέας διατροφής, και δεν μας αφορά σήμερα.  Η ψυχή του ανθρώπου καλλιεργείται με όλα τα από το Θεό δοσμένα πνευματικά παιδαγωγικά μέσα, με σκοπό να ωριμάσει ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία ανθρώπων που ζει. Να εκπαιδευτεί, και να εξειδικευτεί. Στο πνευματικό θέμα η μητέρα Εκκλησία έχει την ευθύνη της πνευματικής αγωγής με βάση το πρόγραμμα και την μέθοδο  της ψυχικής ανάπτυξης και υγείας του χριστιανού. Ουσιαστικά η μητέρα εκκλησία αγωνίζεται για την ψυχοσωματική υγεία του ανθρώπου. Διά τούτο ο Θεός καθημερινά παρέδιδε μαθήματα στους δυο μαθητές, τον Αδάμ και την Εύα. Οι μαθητές τελικά είχαν και έχουν το δικαίωμα, την επιλογή και την απόφαση να αντιγράφουν ή να μιμούνται  τον διδάσκαλο σε όποια τέχνη και όποια επιστήμη, ή να απορρίπτουν.

   Σκοπός του ανθρώπου είναι να αναπτύξει τις 3 σχέσεις στην επίγειο ζωή του. Οι Πατέρες λέγουν ότι ο άνθρωπος εξετάζεται στο μάθημα των σχέσεων καθημερινά προκειμένου να πάρει τον βαθμό του. Άλλος στη σχολή της οικογένειας, ή της κοινωνίας όπως είναι δομημένη με όλους τους θεσμούς, ή του μοναστηριού ή της ερήμου. Ο άνθρωπος είναι πάντα απέναντι στον εαυτό του, τον πλησίον και τον Θεόν. Προκειμένου να συνυπάρξει επιβάλλεται να ρυθμίσει την καθημερινή σχέση και με τα τρία πρόσωπα. Αυτά είναι τα κάτωθι.

   Α) ο Εαυτός, 2) ο Πλησίον και 3) ο Θεός, τρεις σχέσεις ισόβια. Επειδή έχουν αυτεξούσιο, και από τα τρία, προτείνονται απόψεις, γνώμες, προτάσεις, ενστάσεις, διαφωνίες, αρνήσεις,  κλπ. Στην πορεία εξελίσσονται ως απέναντι, ως διαφωνούντες [ή και συμφωνούντες] και άρα γίνονται φαινομενικά τρεις αντίπαλοι, οι οποίοι είναι:

   Β) η Σάρκα,  2) ο Κόσμος και  3) ο Διάβολος, οι τρεις αντίπαλοι ισόβια. 

   Α) Εαυτός και σάρκα [με τις απαιτήσεις της ως αναγκαίες] είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. 

   Β) Πλησίον και κόσμος [αυτή τη γνώμη έχει ο κόσμος, έτσι λειτουργεί ο κόσμος, κλπ, αλλιώς θα πράξεις εσύ; έξω από τον κόσμο ζεις; κλπ,] δηλαδή είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι, ο άλλος ή οι άλλοι.

    Γ)  Θεός και Διάβολος είναι οι δυνάμεις που είναι έξω από τον άνθρωπο. Η κάθε πηγή [από τις δύο] έχει την δική της μέθοδο. Ο Θεός κίνητρο προβάλλει την πνευματική επιτυχία με κατάκτηση την  αιώνιο ζωή. Ο Διάβολος κίνητρο έχει την απόλαυση στην πρόσκαιρη ζωή με σύντομη ημερομηνία λήξεως. Ο Θεός σε περιμένει να επιστρέψεις επειδή εσύ θέλεις. Ο Θεός ούτως ή άλλως θέλει, το έχει αποδείξει αυτό, και το έχει υπογράψει με το αίμα του στο σταυρό.  Εάν εσύ θέλεις το Θεό, εσύ θα τον πλησιάσεις, εσύ θα τον ενοχλήσεις, εσύ θα τον πιέσεις, εσύ θα τον παρενοχλείς τακτικά και διά βίου. Ο Διάβολος έρχεται από μόνος του, δεν σε ρωτά αν τον θέλεις. Σε πλησιάζει [αντίθετη τακτική και μέθοδο από το Θεό] εκείνος, με τις δικές του μεθόδους, σε ενοχλεί εκείνος, σε πιέζει εκείνος,  σε παρενοχλεί και σε βιάζει, δια βίου εκείνος. 

   Ο άνθρωπος θα πρέπει να προγραμματίσει, να ρυθμίσει, και να δρομολογήσει  σταθερή σχέση που θα είναι προς το συμφέρον του όλου ψυχοσωματικού ανθρώπου, με τη βοήθεια των 3 σχέσεων που είναι:

   1] Η σχέση με τον εαυτό του. 

   2] Η σχέση με τον πλησίον του. 

   3] Η σχέση με τον Θεόν του. 

   Η φυσιολογική φορά του ανθρώπου είναι προς τον Θεόν τον οποίο πάντα αναζητούσε ο κάθε άνθρωπος της κάθε εποχής από αρχής της εμφανίσεώς του στον κόσμο, διότι από αρχής ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον Θεόν. Διά τούτο ο άνθρωπος χωρίς Θεό είναι πραγματικά χαμένος, διά τούτο ήλθε ο Θεός να τον βρει. Από μόνος του ο άνθρωπος ποτέ δεν θα τον έβρισκε. Ο Θεός μόνος του παρουσιάστηκε στον άνθρωπο λέγοντας: εγώ είμαι, αλλά πάλι ο άνθρωπος πλανεμένος από τον Σατανά δεν τον γνώρισε, και τον απέρριψε, εκτός εκείνοι που τον αγάπησαν. Μόνο όσοι τον αγαπούν εκείνοι τον γνωρίζουν. Σε εκείνους φανερώνεται. Ο Θεός σε όλους φανερώνεται, απλά εκείνοι που δεν τον βλέπουν το βλέμμα τους είναι στραμμένο προς την αντίθετη κατεύθυνση.   

   Η σχέση με τον εαυτό μας. Η παρουσία του Θεού ομαλοποιεί την σχέση μας με τον εαυτό μας, ψυχή και σώμα γίνονται ένα, δεν έχουν διαφωνίες, διότι στην κάθε διαφωνία διαιτητεύει ο Θεός. Δέχονται τους όρους του Θεού, και όχι η κάθε πλευρά να προσπαθεί να επιβάλλει τους δικούς της όρους, προκειμένου να υπάρξει αρμονία και ισορροπία. Διαφορετικά εάν η σχέση με τον εαυτό μας δεν ρυθμίζεται σύμφωνα με τους όρους του Θεού, θα υπάρχει ισόβια διαταραχή μέσα μας.

   Η σχέση με τον πλησίον μας.  Εάν τον πλησίον μας δεν τον δεχόμαστε ως αδελφό μας, και ως εικόνα Θεού, δεν θα γίνει ποτέ εαυτός μας, [διότι ο Ιησούς είπε να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτόν σου], αλλά θα είναι πάντα κάποιος άλλος, αντίπαλος ή και εχθρός. Θα υπάρχει μόνιμή διαταραχή με τον κάθε πλησίον.

   Η σχέση με τον Θεόν μας. Η αναφορά και του εαυτού μου και του πλησίον μου δεν είναι ο Θεός εξ ίσου, δεν θα υπάρχει αρμονία και ισορροπία στη σχέση μας. Αφού θα συμβαίνει αυτό, ούτε με το Θεό θα έχω αρμονία και ισορροπία και εγώ και ο πλησίον μου. Και εδώ θα υπάρχει μόνιμη διαταραχή των ανθρώπων και μεταξύ των, και με τον Θεό. 

   1] Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο Ναό να προσευχηθούν, Τελώνης ο ένας, ο Φαρισαίος ο άλλος. 

   2] Δύο ανθρώπους έχουμε την Κυριακή του  Ασώτου, 1 τον Άσωτο και 2 τον μεγάλο αδελφό του.

   3]  Στην τελική κρίση 2 θα είναι, 1 ο κριτής και 2 ο άνθρωπος. 

   4]  Δύο είναι οι πρωτόπλαστοι, Αδάμ και Εύα.

   Τους δύο ανθρώπους ο Θεός τους θέλει 2 σε 1. Τους 3 σε 1. Τους 5 σε 1. όλα σε ένα.  Ο Θεός θέλει την ενότητα, ο δε Διάβολος θέλει το διχασμό, τη διάσπαση, τη διαίρεση, τη διάλυση.

   Ο Σατανάς δεν τους θέλει 2 σε 1, αλλά τα 2 σε 3. οδηγεί τους ανθρώπους όχι στην σύγκληση, αλλά στην απόκλιση ή απόσχιση στις μεταξύ των σχέσεις. Αυτό λέγεται  αντιπαλότητα ή διαίρεση στις σχέσεις τους. 

   Ο Φαρισαίος εξειδικευμένος μία ζωή από τον πιο ειδικό δάσκαλο τον Σατανά, στην πονηριά, στην υποκρισία, στο ψέμα στην απάτη, επεχείρησε να δημοσιεύσει αυτές τις «αρετές» από τις οποίες περίμενε μάλλον απαιτούσε να λάβει μισθό ή μετάλλιο. Δεν είμαι [εγώ]  σαν τους άλλους [δηλαδή όλους] ανθρώπους [αυτός ήταν μοναδικός] άδικοι, άρπαγες, μοιχοί, κλπ. Αυτόματα [με την δική του αυτοκριτική] έθεσε τον εαυτό του μακριά από τους συνανθρώπους του μέσα στην τοπική κοινωνία που ζούσε και όχι μόνο. Διατάραξε τις σχέσεις του με τους πλησίον του συνανθρώπους. Προσέφερε στο Ναό την λεγομένη δεκάτη και σε ότι δεν επέβαλε ο Νόμος. Νόμιζε ότι είναι ο τελειότερος  από τους ανθρώπους της πόλεως. Διατάραξε και την σχέση του με τον Θεό διότι τελικά τον απέβαλε, δεν άκουσε τους επαίνους που περίμενε. Απέτυχε σε όλα ο Φαρισαίος και στις 3] σχέσεις, 1) με τον εαυτό του, 2) με τον πλησίον του και 3) με τον Θεό του. 

   Ο Τελώνης αντιθέτως αξιολογώντας  τον εαυτό του είδε ότι οι σχέσεις του με τους πάντες είναι διαταραγμένες, εχθρικές και πρέπει με διαδικασίες του κατεπείγοντος να ομαλοποιηθούν. Διέκοψε σχέσεις με την πηγή του κακού με την σύντομη ομολογία:  ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ,  επανήλθε στην πρώτη πνευματική  αγωγή του νόμου την οποία είχε εγκαταλείψει. Συμφιλιωμένος με όλους, κυρίως με τον Θεό που τον δικαίωσε.

   Ο Ζακχαίος αποκατέστησε πρώτα την σχέση του με τον Ιησού και μετά ήταν εύκολη η αποκατάσταση με τον εαυτό του, και μετά με τους συνανθρώπους του.

   Αν και αντιπαθείς και οι δύο [τελώνης και φαρισαίος] από το λαό τον οποίο είχαν στο χέρι όπως λέμε, λόγω εξουσίας ο καθένας με την πολιτική που εφάρμοζε, ο ένας [ο φαρισαίος] απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο, ενώ είχε την παιδαγωγική βάση διά  να επιτύχει δυστυχώς απέτυχε, ενώ ο άλλος [ο τελώνης] που κανένας δεν περίμενε να ανατραπεί η σχέση του με τους ανθρώπους, ευτυχώς  έφερε τα κάτω επάνω και ρύθμισε τις διαταραγμένες σχέσεις του και με τον εαυτό του και με τους πλησίον του και με τον Θεόν,  τελικά δικαιώθηκε, ενώ ο Φαρισαίος που διατάραξε τις σχέσεις του με τον εαυτό του, με τον πλησίον του και με τον Θεόν, καταδικάστηκε. Ο υψωθείς ταπεινωθείς λέγει η Γραφή.  Εγώ ο χριστιανός σήμερα μήπως πρέπει να μάθω από το πάθημα του Φαρισαίου; αμήν.

 Εμείς λίγα γράφουμε, και αυτά με κενά και ελλείψεις, εσύ αν θέλεις σκέψου περισσότερα. Μπορείς.

  

Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2022

 ΚΥΡΙΑΚΗ   ΤΟΥ   ΖΑΚΧΑΙΟΥ.

Ευαγγέλιον κατά Λουκάν κεφάλαιον ΙΘ'   στίχοι 1 - 10.

   Ο Ζακχαίος αρχιτελώνης στο αξίωμα και άνθρωπος μεσήλικας  και πάνω, κοντός στο ανάστημα, ήθελε να ιδεί τον Ιησού. Λόγω της εργασίας του ήταν γνώστης απάντων των κοινωνικών ζητημάτων στην πολυφυλετική Ιουδαία τότε των εθνών. Ως άνθρωπος είχε προβληματιστεί στα ζητήματα περί πίστεως. Είχε γνώση περί του προσώπου του Ιησού και διά όλα τα διαδραματιζόμενα γεγονότα στην Ιουδαία. Είχε και εσωτερικές πνευματικές αναζητήσεις όπως κάθε άνθρωπος, και άρχισε να ενδιαφέρεται περί του Ιησού.   Έμαθε ότι ευρίσκεται στην Ιεριχώ και από που θα περνούσε, έτρεξε νωρίτερα και ανεβαίνοντας επάνω σε ένα δένδρο  περίμενε με αγωνία πιθανόν την ώρα που θα  περάσει ο Ιησούς διά να τον δει, προκειμένου να ικανοποιήσει την επιθυμία του. [Δεν είχε ακόμη την τόλμη να πάρει την πρωτοβουλία μα παρουσιαστεί μπροστά στον Ιησού]. Μετά από λίγη ώρα έφθασε ο Ιησούς [ο Ζακχαίος τον είδε] και σταμάτησε κάτω από το δένδρο. Ο Ζακχαίος βέβαια [δεν του ήλθε ξαφνικά αυτή η επιθυμία] ήθελε από καιρό ίσως να  ιδεί και να συναντήσει τον Ιησού, γιατί όχι και να συζητήσει μαζί του. Ο Ιησούς [ως Θεός] του έδωκε αυτή την ευκαιρία και του λέγει χωρίς να τον γνωρίζει ανθρωπίνως, ως Θεός όμως τον γνώριζε και  προς έκπληξη αυτού και του όχλου να φωνάζει όνομα ανθρώπου επάνω στο δένδρο. 

   Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι, σήμερον εν τω οίκω σου δει με μείναι. Μάλλον στο άκουσμα του ονόματός  του δεν αιφνιδιάστηκε, αλλά όπως γράφει ο Λουκάς, βιαστικά κατέβηκε από το δένδρο και τον υποδέχτηκε χαρούμενος. Ο όχλος βέβαια που ακολουθούσε, παρεξήγησε τον Ιησού διότι προτίμησε να αφήσει αυτούς και να επισκεφθεί τον Ζακχαίο, [άνθρωπο φοροεισπράκτορα και αντιπαθή προς το λαό, και  τρόπο- τινά υποτιμώντας  αυτούς, και να είναι φιλικός προς έναν τελώνη]  άκουσον άκουσον και μάλιστα  να τον επισκεφθεί και στο σπίτι του!!!  

   Ο Ιησούς σε άλλη σύναξη ανθρώπων είπε: ο ποιμένας ο καλός, όταν έχει χαμένο ένα πρόβατο, αφήνει τα πολλά μόνα τους κλεισμένα μέσα στο μαντρί και πηγαίνει να βρει το ένα που είναι χαμένο και πλανεμένο [για τον άνθρωπο κάνει αναφορά ο Ιησούς και όχι για τετράποδο] από τον διάβολο. Όταν το πρόβατο βελάζει και το ακούει ο ποιμένας, θα κάνει πως δεν ακούει; όχι βέβαια, ή θα πει: ας το αφήσω δεν θα πάω σήμερα, δεν πειράζει θα πάω αύριο ή μεθαύριο; Βεβαίως και όχι. Θα τρέξει αμέσως, ότι ώρα και να είναι, όποιους και να έχει παρέα, προέχει να βρει το ένα το χαμένο, ίσως και να είναι βέβαιο αν δεν ενδιαφερθεί,  κινδυνεύει την νύχτα που θα έλθει, να  το φάνε οι λύκοι και τα τσακάλια και άλλα άγρια θηρία. 

   Επίσης ο όχλος παρεξήγησε τον Ιησού διότι δε είχε ακούσει τις ανακοινώσεις του Ζακχαίου [ούτε ήλπιζε να ακούσει τις οικονομικές παροχές του πρώην είδη τελώνου] μετά την συνάντηση με τον Ιησού. Όταν άκουσαν τις ανακοινώσεις του Ζακχαίου ότι, προσφέρει την μισή περιουσία του στους φτωχούς, και ότι θα δώσει τετραπλάσια σε όσους αδίκησε οικονομικά και όχι μόνο, μάλλον άλλαξαν γνώμη περί του αρχιτελώνη Ζακχαίου. Πολλοί από τον όχλο αύριο, θα βρίσκονταν σε πιο καλή οικονομική κατάσταση από τον Ζακχαίο. Αρχιτελώνης και όχλος ποιος το περίμενε να γίνουν ένα; Μάλλον κανένας.

   Ο Ζακχαίος ήταν ανεβασμένος στο διπλό δένδρο  που το έλεγαν συκο-μορέα, - συκομουριά. Οι καταχρήσεις του Ζακχαίου  που τον έλεγχαν βασανιστικά,  μάλλον ήταν δύο, [διπλό δένδρο] εξουσιαστικές [ως αρχιτελώνης] και οικονομικές [φιλαργυρίας]. Προσπάθησε όμως, ήθελε κατά βάθος και πέτυχε να κατέβη από το δένδρο, το οποίο δεν τον έφερνε ανάπαυση ψυχής. Όποιος ζητά το Χριστό, τον βρίσκει ο ίδιος ο Χριστός, φτάνει να κάνει την αρχή ο άνθρωπος, τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει ο Ιησούς.

   Πόσοι από εμάς τους χριστιανούς είμαστε ανεβασμένοι σε ένα δένδρο; Πολλοί, ή μάλλον όλοι εκτός ελαχίστων. Είμαστε ανεβασμένοι σε ένα δένδρο ή σε πολλά; Όλοι οι χριστιανοί, μάλλον είμαστε ανεβασμένοι στο δένδρο της φιλαργυρίας, της φιληδονίας και της φολοδοξίας. Όλοι είμαστε ανεβασμένοι στο δένδρο του εγωισμού. Όλοι είμαστε ανεβασμένοι στο δένδρο του θέλω. Άλλοι στο δένδρο της αίρεσης, της απιστίας, της αθεΐας. Πολλοί είναι ανεβασμένοι στο δένδρο της εξουσίας, άλλοι της οικονομίας, άλλοι της έρευνας, της δικαιοσύνης, της υγείας, του εμπορίου, του αθλητισμού, της καλλιτεχνικής καριέρας, κλπ,  άλλοι μεταφερόμαστε [σαν να είμαστε σε ένα δάσος] από δένδρο σε δένδρο, όπως της πολυφαγίας, του αλκοόλ, του καπνίσματος, της πορνείας, της μοιχείας, της απάτης, της υποκρισίας,  του φθόνου, της κακίας, της βλασφημίας, της ζήλιας, της αργολογίας, περιέργειας, κατάκρισης,, της μόδας, της μουσικής, του σχολιασμού, της παρέας, του καφέ, της νύχτας,  κλπ. Άλλοι στο δένδρο των 5 αισθήσεων, από δένδρο σε δένδρο ή από κλωνάρι σε κλωνάρι, αισθανόμαστε μια χαρά .   Όλοι είμαστε ανεβασμένοι στο δένδρο της γνώμης, της άποψης, του νομίζω, κλπ. Η πλειοψηφία των χριστιανών είναι γαντζομένη  πάνω στο ένα δένδρο ή σε πολλά, που ούτε ο θάνατος μπορεί να τους ξεκολλήσει.  

    Τότε ο Θεός είπε στους πρωτόπλαστους: από όλα τα δένδρα να τρώτε, μόνο από το ένα να μην φάτε γιατί θα πεθάνετε. Σήμερα ο Θεός λέγει στους χριστιανούς: από όλα τα άλλα δένδρα του διαβόλου[αυτά που εννοούμε παραπάνω] μήτε τους καρπούς τους να φάτε, μήτε να τα κοιτάξετε, μήτε να τα ακουμπήσετε, μήτε στον ίσκιο τους να καθίσετε, μόνο από το δένδρο του Χριστού να τρώτε. 

   Ο Ζακχαίος κατέβηκε χαρούμενος από το δίδυμο δένδρο και άκουσε από τον Ιησού ενώπιον πάντων το: σήμερον σωτηρία έγινε στο σπίτι ετούτο διότι και αυτός γιος του Αβραάμ είναι. Εμείς οι χριστιανοί θέλουμε μία ζωή να κατέβουμε από μία συνήθεια ή χούι.  Ανεβασμένοι στα πολλά δένδρα θα μπορέσουμε να κατέβουμε για να  ακούσουμε από τον Ιησού το: δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου να κληρονομήστε την σωτηρίαν,  ως αδελφοί μου την αιώνιο ζωή;  Αμήν.       

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2022

 

  ΚΥΡΙΑΚΉ  των  ΔΈΚΑ ΛΕΠΡΏΝ. Λουκάς κεφ,  ΙΖ'  στ,   12-19. 

ΛΈΠΡΑ ΑΜΑΡΤΊΑ  ΜΕΤΆΝΟΙΑ  ΘΕΡΑΠΕΊΑ.  

   Η πηγή της θεραπείας των σωματικών ασθενειών είναι η παρατήρηση [επί παντός] και η γνώση. Η  φαρμακο-επαγρύπνηση είναι 1] παρακολούθηση [της πορείας όποιας ασθενείας2] παρατήρηση, [συμπτώματα περιστατικών] 3] καταγραφή, [σε ποσοστά επί τοις %],  4] σύγκριση, [ηλικιών και εποχών], 5] αξιολόγηση, [του αποτελέσματος], 6] συνδυασμός, [φαρμάκων, ασθένειας, ηλικίας] και 7] πρόταση, [για συνταγή, δοσολογία σκευασμάτων για την θεραπεία όποιας ασθένειας]. Η γνώση είναι θηλυκού γένους, και είναι η μητέρα όλων των επιστημών, καθώς και της ιατρικής επιστήμης. 

   Η ιατρική επιστήμη είναι για να θεραπεύει «μικρές» σωματικές αρρώστιες,   [η φύση της είναι να θεραπεύει τα πάντα  του σώματος, καθώς και η μετάνοια να θεραπεύει τα της ψυχής] διότι οι δυνατότητες που έχει ο κάθε ιατρός είναι περιορισμένης ικανότητας και όχι επί παντός συμπτώματος. Σήμερα θεωρούμε ότι η ιατρική επιστήμη κάνει θαύματα. Μπροστά στην ολική υγεία και στον θάνατο [ο οποίος είναι αρρώστια] είναι μικρή. Λέγουν πολλοί ιατροί: [έπραξα ότι μπορούσα, από δω και πέρα άλλος έχει το λόγο, ποίος;]. Ασθένειες είναι οι όποιες δυσλειτουργίες των μελών του σώματος του όλου ψυχοσωματικού  ανθρώπου. Η ιατρική επιστήμη αντιλαμβάνεται  την δυσλειτουργία των οργάνων του σώματος, όχι τον πόνο. Ο πόνος στο σώμα είναι αποτέλεσμα όποιας φθοράς των οργάνων, ο πόνος στην ψυχή είναι αποτέλεσμα αμαρτίας.

    Ο Χριστός ως ο μόνος καθηγητής σώματος και ψυχής, δεν είπε σε κανέναν ασθενή: πήγαινε στο γιατρό να γίνεις καλά, αφού ο ίδιος ως και ιατρός,  κάλυπτε το διπλό του ανθρώπου. Ο Χριστός θέλει  ολική υγεία του ανθρώπου, ριζική θεραπεία και όχι μερική. Διά τούτο χτύπησε στην ρίζα του κακού, και όχι στην επιφάνεια.  Και πριν και τότε υπήρχε ιατρική επιστήμη.  Σε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων περί υγείας έλεγε: η πίστη σου σε έσωσε, [δηλαδή σε θεράπευσε]  καθώς βλέπεις έγινες καλά, όμως μην ξανά-αμαρτήσεις, διότι θα πάθεις χειρότερα, δηλαδή θα αρρωστήσεις πιο βαριά. Δηλαδή η αμαρτία αυξάνει την φθορά του σώματος.

   Ουκ έχω άνθρωπο [για όποια βοήθεια] είπε ο παράλυτος στο Χριστό και ενώ ήταν τόσο κοντά στην κολυμβήθρα. Η Εκκλησία στις ευχές ονομάζει  τον Χριστό ιατρό ψυχών και σωμάτων. Στην κατάσταση προ της πτώσεως [της αμαρτίας] ο άνθρωπος είχε πλήρη υγεία σώματος και ψυχής. Στην μετά την πτώση, που είναι ορόσημο στην πορεία του ανθρώπου, που εισήλθε η αμαρτία, ανετράπησαν όλα, και για το σώμα και για την ψυχή, δηλαδή όλα τα ονομαζόμενα από τον άνθρωπο όπως, προβλήματα, εμπόδια, δυσκολίες, ασθένειες σώματος και ψυχής κλπ. Το βιβλίο της Π, Διαθήκης Σοφία Σειράχ κεφ, ΛΗ' = 38 αναφέρει περί της ιατρικής επιστήμης δια την θεραπείαν ασθενειών του σώματος κλπ. Την ασθένειαν την Λέπρας αν και σωματική φαινόμενη, την ανέθεσε εις τους ιερείς.

   Η ασθένεια του Κάϊν ήταν ψυχολογική όχι σωματική. Γνωρίζουμε εμείς οι χριστιανοί σήμερα ότι,  πριν την αμαρτία στον συγκεκριμένο χώρο του παραδείσου δεν υπήρχαν τα παραπάνω προβλήματα, μετά όμως την αμαρτία εμφανίστηκαν και διαγνώστηκαν στο τόπο της εξορίας. Ο Αδάμ έξω του παραδείσου [από δοξαστικό τροπάριο του εσπερινού της Κυριακής Τυρινής, της εξορίας των πρωτοπλάστων εις τον κόσμον] θρηνούσε και έλεγε: Εξεβλήθη Αδάμ του παραδείσου ....... ωδύρετο ολολύζων ελεεινή τη φωνή και έλεγεν ....... οίμοι τι πέπονθα ο τάλας εγώ και έλεγεν, μίαν εντολήν παρέβην και των αγαθών απάντων εστέρημαι,  ....... .  

   Με δυνατή τη φωνή ο εξόριστος Αδάμ έλεγε τα παραπάνω λόγια, επίσης  με δυνατή τη φωνή και οι δέκα λεπροί εξόριστοι από την κοινωνία φωνάζοντες έλεγον: Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς.   Του Αδάμ την φωνή δεν την άκουσε ο Θεός. Την φωνή των δέκα λεπρών την άκουσε ο Ιησούς [εξ άλλου διά τούτο ήλθε στον κόσμο, και τους παραπέμπει στην τότε «εκκλησία» του], και τους παραπέμπει εις τους ιερείς του Θεού. Δεν τους συνέστησε ούτε ιατρούς, ούτε φάρμακα. Ο  ένας μάλλον καθ' οδόν εθεραπεύθη και επέστρεψε να ευχαριστήσει τον Κύριο.

    Γνωρίζει ο χριστιανός ότι, της όποιας αρρώστιας, ή ψυχής, ή σώματος,  έχει προηγηθεί η αμαρτία. Το όποιο αποτέλεσμα όποιας  αμαρτίας, είναι η αρρώστια, ή σώματος, ή ψυχής, ή και τα δύο μαζί. Ο Χριστός ήλθε να θεραπεύσει πρώτα την λέπρα της  αμαρτίας, και μετά την λέπρα της ψυχής, ή και αντίθετα. Πρώτα γιάτρεψε τους Λεπρούς και ύστερα τον ψυχασθενή κύριο Ζακχαίο.  Η Λέπρα είναι τύπος της  αμαρτίας. Ο στρατηγός Νεεμάν ο Σύριος έγινε λεπρός στο σώμα από την αμαρτία. Η θεραπεία του ήταν να βουτήξει επτά φορές στον Ιορδάνη. Η Μαριάμ αδελφή Μωυσή και Ααρών, έγινε λεπρή από την αμαρτία. Η θεραπεία της ήταν να εξοριστεί από την κοινωνία επτά ημέρες.  Καθόλου χρήση φαρμάκων. 

   Το ΕΓΩ [το νοητικό] και το ΘΕΛΩ [το αισθητικό]  είναι δύο αίτια που δημιουργούν-υλοποιούν και εξωτερικεύουν  την αμαρτία, η δε αμαρτία επιδρά επί πάντων των υλικών.

   Διά την όποια κατάσταση βρίσκεται ο κόσμος σήμερα αιτία είναι η αμαρτία στην οποία περιέπεσε ο άνθρωπος. Την αμαρτία ως σπόρο την συνέλαβε ο νους του ανθρώπου, την ανέπτυξε και  ως κυβερνήτης έχει τον πρώτο λόγο να  μοιράζει ικανότητες στα μέλη του σώματος [να αμαρτάνουν] προς μάλλον όχι καλή, αλλά κακή εκτέλεση. Το σώμα την μετέτρεψε σε επιθυμία, διεκδίκηση,  δικαίωμα, ανάγκη, πάθος και εξάρτηση. 

   Τα προϊόντα της αμαρτίας είναι θάνατος [ψυχοσωματική καταστροφή]  λέγει η Γραφή: φόβος, αγωνία, ανασφάλεια, ψυχικά σύνδρομα, πανικός, φθόνος, απάτη, κακία,  εκδίκηση,  διαίρεση, σύγκρουση, πόλεμος, δηλαδή φόνοι, εκμετάλλευση, αδικία, πόνος, φτώχεια, ορφάνια, χηρεία, αρρώστια, κλπ. Μόνες τους οι βόμβες επιλέγουν, και πηγαίνουν να επιφέρουν την όποια καταστροφή; όχι βέβαια. Το πιστόλι, το μαχαίρι, το όποιο χημικό προϊόν, μόνο του δολοφονεί τον πλησίον μας;  βεβαίως και όχι. Η γλώσσα από μόνη της μιλά; όχι. Κάποιο κέντρο δίνει οδηγίες και εντολές αφού με την βλασφημία, με το ψέμα,  με την συκοφαντία κλπ, τσακίζει κόκκαλα, ενώ δεν έχει.   Τα έγραψα αυτά τα παραπάνω φίλε μου να κάνεις διάλογο με τον εαυτό σου. Εσύ να ανακαλύψεις περισσότερα από τα παραπάνω λίγα.

   Άρα τα δεινά αδελφέ από που κατευθύνονται; από τον νου και το πνεύμα του ανθρώπου, του κατά τα άλλα όπως λέμε πολιτισμένου, κοινωνικού και άψογου και τζέντλεμαν ανθρώπου και με την καλλίτερη συμπεριφορά μέσα στην κοινωνική καθημερινότητα. Όμως αυτή η έξωθεν καλή μαρτυρία μας διαψεύδει και με απορία λέμε: δεν το περίμενα ποτέ αυτό που έπραξε αυτός ο άνθρωπος, να όμως που όλο και πιο συχνά τα φαινόμενα θα απατούν, και κατά το κοινώς λεγόμενο θα τρίβουμε τα μάτια μας.   

   Όλα τα μέλη του σώματος του ανθρώπου παίρνουν οδηγίες και εντολές από το πνεύμα, αφού γίνουν οι όποιες διαβουλεύσεις εσωτερικά. Η κάθε αμαρτία δεν είναι τόσο ατομική όσο νομίζουμε, αλλά η κάθε αμαρτία είναι εν δυνάμει μεγέθυνση και αύξηση αυτής οριζόντια [και όχι μόνο] που μέσα στο χρόνο καταλαμβάνει και αιχμαλωτίζει όλο τον κόσμο. αμήν. 

   Διαβάστε για περισσότερα  περί λέπρας: Παλαιά Διαθήκη,  Έξοδος κεφ, Δ' στ, 6,7.  Λευιτικόν κεφ, ΙΓ', ΙΔ'. Δευτερονόμιον κεφ, ΙΒ' . Βασιλέων Δ κεφ, Ε᾿. Σοφία Σειράχ κεφ, ΛΗ᾿. των Ο' εβδομήκοντα.     

 


 

Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2022

      

ΔΙΆ  ΤΟ  ΒΡΑΧΎ  ΤΗΣ  ΕΠΙΓΕΊΟΥ  ΖΩΉΣ

         Τα μεσάνυχτα της 6/19 Ιανουαρίου του έτους 2022 και ανήμερα της εορτής των Θεοφανείων εκοιμήθη εν Κυρίω ο αγαπητός αδελφός κ. Ηλίας Σαββίδης εκ Θεσσαλονίκης, γεννηθείς το 1961 και τέκνο του Πρεσβυτέρου της Εκκλησίας του Χριστού, π. Θεοδώρου Σαββίδη. Υπήρξεν άνθρωπος με συναίσθηση της επιγείου αποστολής του και ακέραιος  χριστιανός ορθόδοξος. Αγαπήσας εγκαρδίως τον Θεόν αυτού προς ον μετέστη. Κρατήσας την πίστην και τας παραδόσεις τας οποίας μας κληροδότησαν οι θεοφόροι πατέρες ημών ανοθεύτους.  Ευχόμεθα εκ βάθους καρδίας ο Κύριος να εντάξει την ψυχήν αυτού εν τόπω αναπαύσεως μετά των δικαίων Του. Διά τους βιολογικούς και πνευματικούς εν Κυρίω αδελφούς, ο πνευματικός αυτού.  π. Στ.Β.