Η ΠΡΟΣΕΥΧΉ. ΛΌΓΙΑ του ΧΡΙΣΤΟΎ.

  Τούτο το ανθρώπινο Γένος [είπεν ο Κύριος] θα σωθεί, μόνο με,  1] ΠΡΟΣΕΥΧΉ και 2] ΝΗΣΤΕΊΑ. 

   Η προσευχή είναι μία λέξη από τις πολλές, του πνευματικού αλφάβητου, όπως, και η λέξη νηστεία.

   Η ΠΡΟΣΕΥΧΉ είναι 1] κοινωνία με τον εαυτό μας, 2] κοινωνία με τον πλησίον μας και 3] κυρίως κοινωνία-επικοινωνία με τον Θεόν μας. 

   Τι σημαίνει Προσευχή,  προς=πορεία για αναζήτηση τινός,  κλπ. Με συνέχεια το ευ-χή = προσευχή=προς καλή συνάντηση,  ή  ευ-λογία =καλός λόγος ευ-αγγέλιο=καλή αγγελία,  ευ-λογημένη, νος, ευ-θυμία,  ευ-ανάγνωστο, ευ-θεία, ευ-παρουσίαστο κλπ.

   Γράφω προτάσεις τηλεγραφικές, οι οποίες θέλουν προσοχή, ανάγνωση και τήρηση. Αναζήτησε στην σύγχρονη ενημέρωση, τι σημαίνει προσευχή, πολλά θα μάθεις.

   Ο Θεός είπε, ο άνθρωπος έγραψε. Άρα απομένει η δική μας γνώση, κατανόηση και έμπρακτη απόδειξη. 

   Είναι εξ' άλλου γραμμένη η ζωή μας στο βιβλίο της ζωής. Τότε θα ελεγχθούν οι  διά βίου-ζωής αποδείξεις των ανθρώπων. Τα έργα είναι βασική απόδειξη πίστεως. Πρώτα βέβαια πιστεύεις, το αποδέχεσαι, συμφωνείς, και μετά εισέρχεσαι στην πράξη. Η πίστη σε οδηγεί στην ενεργοποίηση.

   Υπάρχουν πολλά είδη κοινωνίας δηλαδή επικοινωνίας, διαλόγου, κλπ, δηλαδή προσευχής. Η κοινωνία με το Θεό υπάρχει όταν  ερχόμαστε σε συμφωνία με ΕΚΕΊΝΟΝ τον ΖΏΝΤΑ και τον ΥΠΆΡΧΟΝΤΑ.

   Οι άνθρωποι Ζούμε υλικά διότι αυτό μας το διαιωνίζει η κοινωνία μέσω των ανθρώπων, ή των κρατών [σε μεγέθυνση] με το πάρε δώσε που έχουμε. 

   Η προσευχή μπορεί να είναι θετική ή και αρνητική, και ωφέλιμη ή και βλαπτική. Μπορεί να είναι της πίστεως, της γνώσης, του νου, της έκφρασης της γλώσσας, συγκίνηση της καρδιάς,  φανερό έργο της πράξης κλπ. Είναι έκφραση πίστεως, σεβασμού, αγάπης, μπορεί και βιτρίνας δηλαδή υποκριτική, μόνο του σώματος σε κίνηση και συμπεριφορά, ή και αισθήσεων, μπορεί να είναι θεωρία χωρίς συνέχεια δηλαδή πράξη  κλπ. 

   Είναι προσωπική συνάντηση, συνομιλία, και διάλογος μετά του Θεού. Το περιεχόμενο είναι αίτηση, ευχαριστία και δοξολογία. Χρειάζεται βασικά τόπος και χρόνος, προκειμένου η προσευχή να είναι γνήσια, ώστε να μην νοθευτεί από το περιβάλλον, διότι ο άνθρωπος μεταφέρεται στιγμιαίως από ένα περιβάλλον σε άλλο περιβάλλον μέσω του νου, την μνήμης, των αισθήσεων, κλπ, αν δεν απομονωθείς από τις όποιες επιδράσεις που θα δεχτείς κατά την ώρα της προσευχής, και πως θα αντιδράς στην κάθε επίδραση. 

   Θα προσπαθήσεις η επόμενη προσευχή σου αύριο, να είναι πιο καρπερή; ή όχι, και θα προσεύχεσαι όπως και χθες. Μπορείς να αξιολογείς την προσευχή σου;  Στην γνήσια προσευχή γνώριζε είσαι εσύ μόνος, με μόνο το Θεό, καμία άλλη σκέψη. 

   Εμείς πηγαίνουμε στην προσευχή με συνοδεία, ή βοηθητικά κάποιον Άγιο ή την Παναγία μητέρα του Χριστού κλπ, κάποιοι πηγαίνουν για ατομική  προσευχή, πρωινή, εσπερινό, απόδειπνο, παράκληση κλπ, έστω και στο σπίτι τους, με το σκυλάκι, ή την γατούλα τους, ή τα προβλήματα της οικογένειας, του επαγγέλματος κλπ. 

   Η προσευχή είναι ατομική και δημόσια. Στην δημόσια προσευχή είναι παρόν ο παράγοντας  κόσμος, με όλο το θόρυβο, και τις αλληλοεπιδρά σεις που δεχόμαστε ψυχοσωματικά, αυτό όμως  καθιστά άκαρπη την όποια προσευχή μας, διότι είναι τυπική. 

   Άλλων η προσευχή είναι παπαγαλία που λέγει ο λαός, διότι ταυτόχρονα μπορεί να  προσεύχε σαι, να μαγειρεύεις, να βλέπεις ειδήσεις, να προγραμματίζεις τα της αύριον, να θυμάσαι κάτι που χρειάζεσαι, να πηγαίνεις να το πάρεις στο υπόγειο, και η γλώσσα σου να προχωρά στην προσευχή, αφού τα γνωρίζεις απέξω τα κείμενα κλπ. Μπορεί να παρασυρθείς από  αυτά που βλέπεις, από διάφορα ακούσματα και θορύβους, όπως τηλέφωνο, κουζίνα, πλυντήριο κλπ. 

   Θα προσευχόμαστε βεβαίως και δημόσια, διότι πρέπει να εμπεδώσουμε την κοινωνικότητα-ενότητα, άλλως πως θα γίνουμε ένα με τους πλησίον μας στο όποιο Ιερό Προσκύνημα ή Ναό ευρισκόμενοι. Αν τα ανδρόγυνα  προσεύχονται λεκτικά, ενώ από την άλλη απομακρύνονται σε τι τους  ωφελεί η προσευχή. 

   Είναι και η προσευχή διά βίου ζωής, διαχρονική θα λέγαμε, στον τρόπο συμπεριφοράς όλο το 24ώρο, και όχι μόνο κάποια 5λεπτά ή μισάωρα της ημέρας, ή από δύο ώρες έως την απόλυση της λειτουργίας κάποιας Κυριακής κλπ. 

   Πηγαίνουν για προσκύνημα οι χριστιανοί. Στο δρόμο αν υπάρχει οργανωτής τους συγκρατεί όσο μπορεί, με σχετική ενημέρωση περί την πίστη. Μετά την υπόλοιπη ημέρα αφήνουν το ιερό πρόσωπο που προσκύνησαν, και επανέρχονται στον κοσμικό κόσμο, με κάθε τι που δεν θυμίζει χριστιανούς αλλά άλλο είδος ανθρώπων.

    Ένας νέος τρόπος προσευχής σήμερα είναι αυτός της αναψυχής, ας τον πούμε οικολογικός, στη φύση, στο βουνό, στο δάσος, που η ψυχολογία μας, ανανεώνεται αναβαθμίζεται, γεμίζουν οι μπαταρίες λέγουν πολλοί κλπ. Σαν να πηγαίνουν σε παιδική χαρά, σαν τα μικρά παιδιά.

   Η ημέρα έχει 24 ώρες, ας λογαριάσει ο χριστιανός πόσες ώρες  προσευχήθηκε. Η εβδομάδα έχει 168 ώρες, ας λογαριάσει ο χριστιανός πόσες ώρες προσευχής έκανε. Ο Μήνας έχει 720 ώρες, ας λογαριάσει  ο χριστιανός πόσες ώρες προσευχήθηκε. Ο χρόνος έχει 8. 640 περίπου ώρες, ας λογαριάσει ο χριστιανός πόσες ώρες προσευχήθηκε την χρονιά που πέρασε. Τις ώρες προσευχής που θα δηλώσει, πόσες ώρες ήταν τυπική και πόσες ώρες ουσιαστική η προσευχή του. Πόσες ώρες ήταν της καρδιάς και πόσες ώρες ήταν των αισθήσεων ή αλλιώς εσωτερική και εξωτερική.

   Η προσευχή είναι κοινωνία, είναι προσφορά στον ίδιο άνθρωπο, αλλά και στον πλησίον.        

  Προσφέρουμε και μας προσφέρουν, δηλαδή ανταλλάσουμε τα πάντα, ακόμη και τον εαυτό μας. 

   Δεν είναι τίποτε δικό μας, όπως νομίζουμε. 

   Προσφέρομαι στο Θεό, και ο Θεός προσφέρεται σε εμάς, προσφέρομαι στον πλησίον και αυτός προσφέρεται  σε εμένα. Έχουμε αλληλοσυμπλήρωση, αλληλοκάλυψη, αλληλοπεριχώρηση θα λέγαμε, ισότητα, ισορροπία, ηρεμία, ειρήνη κλπ.

   Η φωνή μας είναι του Θεού, και εμείς την επιστρέφουμε με την προσευχή σε Εκείνον. 

   Προσευχή εν σώματι και πνεύματι. Με την φωνητική ικανότητα και με το νοητό της ψυχής μας.

   Προσευχή του τύπου που είναι κενού περιεχομένου, δεν παίρνει τίποτε, και της ουσίας, που ο άνθρωπος [παράξενο] ελαφρώνει γεμίζοντας Θεό.

   Ο άνθρωπος είναι διπλός, εσωτερικός και εξωτερικός. Εσωτερικός είναι  ο κρυπτός άνθρωπος της καρδιάς. Εξωτερικός είναι ο σαρκικός, άρα ο ορατός. Εσωτερικός είναι ο ελθών εις εαυτόν και ανακαινίζεται. Εξωτερικός είναι ο εκ πολλών οργάνων σωματικών και φθείρεται. 

   Τα έργα του εξωτερικού ανθρώπου είναι ορατά, του δε εσωτερικού είναι αόρατα. Η διδαχή περί προσευχής είναι 1] η εξωτερική που γίνεται με την μελέτη των βιβλίων, δηλαδή διαλόγους, ακούσματα, απορίες, ερωτήσεις κλπ, και 2] η εσωτερική με την Θεοσέβεια. 

   Η εξωτερική διά της γνώσεως, και του στόματος, φυσιοί τον άνθρωπο, η εσωτερική διδασκαλία ταπεινοφρονεί τον προσευχόμενο, είναι αθόρυβη, άλαλη, και μυστική.

   Προσευχή εξωτερική, είναι ασχολία προς τα έξω από τον εαυτό μας.

   Προσευχή εσωτερική, το σώμα απενεργοποιείται, και ενεργοποιείται ο νους, η διάνοια, το πνεύμα, η ψυχή, που με το Θεό ζυμώνεται και παράγει. 

   Προσευχή είναι η κατά μόνας=μόνος σου,  δύο είναι δύσκολο να προσευχηθούν, πόσο μάλλον 10, 50, 100, κλπ. Ο Κύριος είπε: αν και όπου υπάρχουν 2 ή 3 και παραπάνω, στο δικό μου όνομα, τότε είμαι και εγώ μαζί τους.

   Εν τω κήπο της Γεθσημανή, προ του πάθους ο Κύριος άφησε μόνους τους μαθητές, και λίγο παραπέρα προσευχήθηκε μόνος του, αλλά ερχόμενος τους βρήκε κοιμωμένους.  ........είσελθε εις το ταμείον σου, και κλείσας την θύραν σου, και πρόσευξε τω Πατρί σου τω εν τω κρυπτώ....... . Ματθ. ΣΤ', 6. 

   Ταμείον προσευχής είναι δύο ειδών. Εξωτερικό και εσωτερικό, υλικό και πνευματικό. Το εξωτερικό είναι από υλικά πέτρες ξύλα κλπ, και παραμένει στο ίδιο μέρος. Το πνευματικό  ταμείο είναι η καρδιά, ο νους,  είναι εκεί που, όπου βρίσκεται ο άνθρωπος.

   Τελικά οι χριστιανοί στην πλειοψηφία, νομίζουν ότι αρκεί να προσεύχονται  μόνο με εκείνες τις προσευχές, που έχουν γραφτεί στα βιβλία και τίποτε παραπάνω. Ούτε μπορούν να κατανοήσουν ότι η προσευχή είναι προσωπική και μυστική συνομιλία με το Θεό. Αυτή η άγνοια τους οδηγεί όμως σε πνευματική φτώχεια. Διά να προσευχηθείς εσωτερικά πρέπει να απαλλαγείς από τα  πάθη σου. Αμήν.

   

  

Ο ΣΤΑΥΡΌΣ.

    Ο Σταυρός του Κυρίου είναι ταυτισμένος με τον Χριστόν. Ο χριστιανός επίσης με τον Χριστόν και με τον Σταυρόν. Αναμάρτητος ο Κύριος έπαθε επάνω στο Σταυρό.  Αμαρτωλοί οι χριστιανοί το πάθημα του Σταυρού είναι ισόβιο.  Οι χριστιανοί είναι ταυτισμένοι ισόβια με το Σταυρό. 

   3 φορές το χρόνο [και όχι μόνο] υπενθυμίζει η Εκκλησία του Χριστού σχετικά με το Σταυρό. Την Μεγάλη Παρασκευή, την Ύψωση του Σταυρού, την τρίτη Κυριακή των νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η κάθε Παρασκευή ημέρα είναι αφιερωμένη στον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου. Σταυρός, Χριστός και Ανάσταση είναι ένα. 

   Η εορτή η ανάμνηση, και υπενθύμιση του Σταυρού  έχει προεόρτια μία εβδομάδα πριν, και μεθεόρτια μία εβδομάδα μετά, όπως όλες οι μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές. 

   Πολλές φορές την ημέρα και την νύχτα, οι χριστιανοί, σχηματίζουμε επί του σώματός μας [και όχι μόνο] το σημείον του  Σταυρού. Επίσης στα μυστήρια, ακούγοντας το όνομα της Αγίας Τριάδος, του Πατρός, του Χριστού, του Αγίου Πνεύματος, της Παναγίας, Αποστόλων, Αγίων κλπ.  Καθώς και στις ατομικές προσευχές. Τον Σταυρό τον έχουμε και το φοράμε και τον φέρουμε, [Σταυροφόρος στο αξίωμα] ως κόσμημα. Το βλέπουμε έξω και μέσα στους Ναούς και στην φύση. Ο Σταυρός ονομάζεται ζωοποιός. Και θεραπεύει και ζωοποιεί-ζωντανεύει. Στην πρώτη εύρεση του Σταυρού επί της Αγίας Ελένης νεκρόν  άνθρωπον ανέστησε  ο Σταυρός και διακρίθηκε από τους σταυρούς των 2 ληστών.  

   Το όνομα Σταυρός το έχουν όλοι οι χριστιανοί, δίπλα στο Βαπτιστικό τους όνομα. Όπως και το όνομα Απόστολος, διότι όλοι οι χριστιανοί είναι ταγμένοι σε ισόβια αποστολή δια το έργο της σωτηρίας του κόσμου. Είναι και άλλα ονόματα όπως Θεόφιλος, ή ΦιλόΘεος, Θεόδουλος, Χριστόδουλος, κλπ. Όλοι να φέρουμε Σταυρό, [όχι όμως, όπως οι σταυροφόροι του πάπα Ρώμης το 1204] όλοι να είμαστε φίλοι του Θεού, όλοι δούλοι του Θεού, του  Χριστού κλπ. 

   Το ξύλο της ζωής του παραδείσου, [είναι διάδοχα ξύλα, άρα δεν είναι ξερά], δηλαδή ο Σταυρός, από των χρόνων των παλαιών έκανε θαύματα και ζωοποιούσε-ζωντάνευε όπως το σχήμα του Σταυρού στον Μωυσή, στην ζωντάνεψη του τέκνου της χήρας επί Προφήτου Ηλιού. Όπως το ξύλο του Ιορδάνου κλπ. Ζωντάνευε την φύση κάνοντας κινήσεις όπως τα νερά της ερυθράς θάλασσας, η πέτρα που έβγαζε νερό, το νερό από πικρό το μετέβαλε σε γλυκό-πόσιμο κλπ. Ο Σταυρός είναι προφητευμένος από αρχής της δημιουργίας, όπως και ο Χριστός.

Όπου υπάρχει Σταυρός, εκεί είναι και ο Χριστός.

Αυτά τα παραπάνω γνώριζε ο υμνογράφος και έγραψε το παρακάτω τροπάριο-εξαπολστειλάριο. 

Σταυρός [και Χριστός] ο φύλαξ πάσης της οικουμένης, [Σταυρός και Χριστός είναι οι φύλακες του κόσμου]

Σταυρός [και Χριστός] η ωραιότης της Εκκλησίας, [ως ομορφιά, στολίδι και κόσμημα, το κάθε κόσμημα το δικαιούται ο κόσμιος άνθρωπος και όχι ο άκοσμος  άνθρωπος]

Σταυρός [και Χριστός] Βασιλέων το κραταίωμα, [ως σύμβολο και οδηγός Βασιλιάδων και ηγετών, όπως το εν τούτο νίκα επί του Μ. Κωνσταντίνου]

Σταυρός [και Χριστός] πιστών το στήριγμα, [πνευματικό και αμυντικό όπλο και ελπίδα σε κάθε βοήθεια του Χριστιανού]

Σταυρός [και Χριστός] Αγγέλων η δόξα, και των δαιμόνων το τραύμα. [ο Σταυρός θα προηγείται όλου του πνευματικού κόσμου στην Β παρουσία, διά δε κάθε τι το δαιμονικό, θα είναι τραύμα και αιώνιος θάνατος].

Η ΟΙΚΟΔΌΜΗΣΗ του ΑΝΘΡΏΠΟΥ.

  Η 1] Η  ΑΥΤΟ-ΟΙΚΟΔΌΜΗΣΗ και 2] η ΕΤΕΡΟ-ΟΙΚΟΔΌΜΗΣΗ. 

   Το θαύμα της βιολογικής οικοδόμησης του ανθρώπου..... . 

   Το άλλο θαύμα είναι της πνευματικής οικοδόμησης. Δύο καταστήματα παρέχουν υλικά οικοδόμησης του ανθρώπου. Το ένα είναι του Διαβόλου και τα παρέχει αρκετά ακριβά. Το άλλο είναι του Θεού και τα προσφέρει δωρεάν.

  Εσύ από ποίο κατάστημα πήρες και οικοδόμησες τον εαυτό σου; Είσαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος; 

  Τώρα διά τα τέκνα σου από ποίο κατάστημα θα πάρεις υλικά ή και πνευματικά αγαθά που χρειάζεται για να αναπτυχθεί το τέκνο σου;

   Και στα δύο κύριο λόγο έχει  το παραδιδόμενο κληρονομικό και το πνευματικό περιεχόμενο που παραδόθηκαν από τους προγόνους σου σε εσένα, και εσύ θα παραδώσεις στους απογόνους σου.

   Τα υλικά στοιχεία για την  ολοκληρωμένη δημιουργία του ανθρώπου τα παίρνει από τους 2 γεννήτορες, τον πατέρα και την μητέρα.

   Οι γεννήτορες με ότι υλικά αγαθά ολοκληρώθηκαν εκείνοι, αυτά προσφέρουν και στους απογόνους των. 

   Αν εκείνοι αλλοίωσαν αυτά τα στοιχεία στην πορεία της ζωής των, με αλλοιωμένα στοιχεία αναπτύσσει η μητέρα ιδίως το έμβρυο μέσα της.   Αν πάλι ο πατέρας αλλοίωσε τα γονίδια μέσα του, αλλοιωμένα παρέδωκε στην μητέρα που τα δέχθηκε και τα ανέπτυξε μέσα της. 

   Άρα σε κάποιο ποσοστό ο επόμενος άνθρωπος ως προς το βιολογικό ζήτημα θα έχει έλλειψη ολικής ολοκλήρωσης.   Το ζήτημα αυτό χρειάζεται επιστημονική έρευνα και κατάθεση -κοινοποίηση, εμείς δεν το εγγίζουμε καθόλου επιστημονικά. 

   Τώρα πάμε παρακάτω. Τα πάντα σχεδόν στον κόσμο βασικά έχουν 2 όψεις. Καλό ή κακό, τρίτο δεν υπάρχει, ούτε ημι-καλό ή ημι-κακό, περισσότερο η ολιγότερο κλπ. Κόλασης ή παράδεισος τελικά, τρίτη θέση δεν υπάρχει. Άνδρας ή γυναίκα, αρσενικό ή θηλυκό, τρίτο φύλο δεν υπάρχει. 

   Αν ο κάθε άνθρωπος από γεννήσεως, και ιδίως την πρώτη περίοδο της ζωής του, σίγουρα δέχεται και μάλλον του επιβάλλεται, δεν τον ρωτούνε αν πεινά ή διψά, αυτό περνά στην δεύτερη περίοδο. 

   Πάμε παρακάτω.  Ένας από μικρός κατεργάζεται την αμαρτία και αναπτύσσεται ανάλογα, καταλήγοντας σε πολυ-αμαρτωλό, σε κακοποιό, εγκληματία, τρομοκράτη κλπ, και τελικά άνθρωπο του διαβόλου.

   Ένας άλλος από μικρός κατεργάζεται την κάθε αρετή και αναπτύσσεται ανάλογα, αναβαθμιζόμενος, και τελικά καλός, χρήσιμος, ενάρετος, αγαθός, και άνθρωπος του Θεού.

   Ο ένας κόλαση, άρα επικίνδυνος και προς αποφυγή, ο δε  άλλος παράδεισος, πρότυπο αγαθών πράξεων και προς μίμηση. 

   Ο κάθε ένας το δοθέν από το Θεό και την φύση τάλαντο ή τάλαντα τα αξιοποίησε και τα επένδυσε ανάλογα, με αποτέλεσμα βλαπτικό ή ωφέλιμο.

   Ο ένας ήταν αρνητικός, ο δε άλλος θετικός. Εμείς σήμερα τους απογόνους μας, ή σας, σε ποίο περιβάλλον τους έχετε παραδώσει προκειμένου να οικοδομηθούν και να αναπτυχθούν ωφέλιμα και για τους ιδίους, καθώς  για εσάς, και τελικά για τον κόσμο; 

   Εδώ αναφέρομαι σε τι νταντά, ή παρά-μάνα, σε τι θείο, σε τι παππού, σε τι σχολείο, σε τι κοινωνία, κλπ, μήπως στο κινητό, στο τάμπλετ, στα ηλεκτρονικά  παιχνίδια της τεχνητής νοημοσύνης κλπ; 

   Άφησε τον απόγονό σου σε ανθρώπους, και λοιπά  μέσα που είναι του Θεού, του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων, και όχι του Σατανά. Πρόσεχε, σήμερα και ο Σατανάς προσφέρεται σαν θεός και αυτός, και πιο άμεσα από βρεφικής οικοδόμησης!!! 

   Μην λες ότι, όταν μεγαλώσει και καταλάβει θα το Βαπτίσω, θα του μιλήσω για Θεό κλπ. Μήπως τότε είναι αργά; Μήπως τότε θεωρηθείς ηθικός αυτουργός ενός τραγικού μη αναστρέψιμου αποτελέσματος; 

   Μαζί με τους παραβατικούς ανήλικους, η αστυνομία καλεί και συλλαμβάνει, ως συν υπεύθυνους και τους γονείς. Μακάρι εσύ να είσαι εξαίρεση. Αμήν.

ΑΠΟΚΕΦΆΛΙΣΗ ΤΟΎ ΒΑΠΤΙΣΤΟΎ ΙΩΆΝΝΟΥ.

Το πρόγραμμα των ακολουθιών της 29 Αυγούστου επί τη εορτή του Βαπτιστού Ιωάννου.

 Την παραμονή ημέρα Πέμπτη ο Εσπερινός ώρα επτά - οκτώ 7 - 8,  το απόγευμα.

 Το πρωί της Παρασκευής μόνο ο όρθρος έξη και μισή έως οκτώ. 

Η ημέρα είναι αυστηρή νηστεία  χωρίς έλαιο και οίνο.

Ο  Βαπτιστής Ιωάννης υπήρξε πρότυπο ηθικού ανδρός,  Μαρτυρίας - αποδείξεως φέροντας εις πέρας την παραλαβούσα παρακαταθήκη, αρχής από λόγων αληθινών, συμπεριφοράς,  πράξεων,  έως μαρτυρίου σωματικού και θανάτου διά αποκεφαλισμού. Μαρτυρία ενδύσεως, και εμφανίσεως, Μαρτυρία φυγής από τον κόσμο και χωρίς συντροφιά ανθρώπων,   Μαρτυρία   αναχωρήσεως εις την έρημο, μόνο με τον μόνο Θεό,  Μαρτυρία διατροφής, και στέρηση από κάθε απόλαυση του σώματος.  

Μαρτυρία στέρησης κοινωνικής ζωής ως βιολογικός και κοινωνικός άνθρωπος. 

Μαρτυρία διεκπεραιώσεως της προφητικής αποστολής του. 

Μαρτυρία  δικαίου ανθρώπου. 

Μαρτυρία σύγκρουσης με τους ηγέτες της εποχής που έζησε. Μαρτυρία θάρρους και ανδρείας, έως θανάτου όπως προείπαμε.  Μάρτυρας πίστεως - αλήθειας - δικαιοσύνης. Εμείς σε τι ομοιάζουμε του ΙΩΑΝΝΟΥ;  

Πάμε παρακάτω.

Μαρτυρία επίσης σημαίνει αληθινή ζωή από σκέψη έως πράξη. Έχομεν την έξωθεν καλήν και ειλικρινή μαρτυρίαν, τι χρείαν έχομεν μαρτύρων άλλων, έναν ή δύο ή τριών. 

Η Αρχή γίνεται από την Μαρτυρική σκέψη ......... και τελειώνει στην Μαρτυρική πράξη. 

Μαρτυρία σημαίνει ομολογίαν αληθείας και όχι ψεύδους, αν αυτό διαπιστωθεί έχομεν ψευδομάρτυρες.  Όπως ψευδοπροφήτες, ψευδο-διδασκάλους κλπ, άρα Υποκριτές. 

Την πίστη τετήρικα και έφερα εις πέρας, τον δρόμον τον διήνυσα διά βίου, τετέλεκα, απόκειται λοιπόν ημίν, ο της δικαιοσύνης στέφανος.

Όχι υποκριτική, διότι τότε ο άνθρωπος είναι πολλαπλός, και πολλών χρήσεων, αναξιόπιστος, με πολλές μάσκες, κατά περίσταση και περίπτωση, όπως στις καρναβαλικές ειδωλολατρικές εορτές, με ανάλογη εμφάνιση σε πολλές συμπεριφορές, πότε έτσι και πότε αλλιώς. Εκείνος τότε είναι Υποκριτής.  Υποκρισία σημαίνει και απάτη.

Η Γραφή μας λέγει το ναι, να είναι ναι, και το όχι να είναι όχι, [δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο], χωρίς ελιγμούς και διπλωματικά τεχνάσματα κλπ. 

Γνωστά επίσης από την Γραφή είναι τα περίφημα Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι Υποκριτές.

 

ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ.

   Στις 24 του Μηνός Αυγούστου ημέρα Κυριακή, με το παλαιό ημερολόγιο, και 6 Σεπτεμβρίου με το Νέο ημερολόγιο, ενημερώνουμε τους αδελφούς ότι, θα τελέσουμε το μυστήριο της θείας  Λειτουργίας, όχι στο Ναό της Αναστάσεως, αλλά στον Ναό των Αγίων : Αποστόλου Θαδδαίου-Αγίου Κυπριανού -και Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, [του οποίου η μνήμη του τιμάται την Κυριακή], στο Νεοχώριον Δομοκού, και τοποθεσία Άγιος Αθανάσιος. 

   Παρακαλούμεθα να ενημερώσουμε και τους αδελφούς οι ποίοι αδυνατούν να ενημερωθούνε ή δεν γνωρίζουν. Ευχαριστούμε από βάθους καρδίας.

Η ΤΌΤΕ ΒΑΒΕΛ και Η ΤΏΡΑ ΒΑΒΈΛ.

 Έχει ομοιότητες εκείνη η ΒΑΒΈΛ με την σημερινή ΒΑΒΈΛ;

 και βέβαια έχει. Στο κατάντημα που έφτασαν τότε οι άνθρωποι έπρεπε να χωριστούν. 

Ο  Θεός τους μοίρασε σε γλώσσες και σε έθνη. Είναι αυτά που βρήκαμε και εμείς.  Το λάθος που κάνουμε σήμερα είναι ότι  εμείς διαφωνούμε με την μέθοδο που εφήρμοσε τότε ο Θεός. Καταργήσαμε το έργο του Θεού.  

Θέλουμε να επαναφέρουμε τον κόσμο στην προ ΒΑΒΈΛ εποχή. Αυτό βέβαια είναι το μεγάλο έγκλημα, που θα αφανίσει τον άνθρωπο. 

Επειγόντως πρέπει να επαναφέρουμε και να χωρίσουμε τον κόσμο κατά την πίστη, την γλώσσα, και το έθνος, σε φυλές, σε χρώμα, σε τόπους που τους τοποθέτησε ο Θεός κλπ, ιδιαιτερότητες.  

Η τότε εποχή ΒΑΒΈΛ έφερε σύγχυση στον τότε κόσμο. Διά τούτο τους χώρισε ο Θεός. 

Η τώρα εποχή της νέας ΒΑΒΈΛ πάλι σύγχυση έχει φέρει με αποτελέσματα που ήδη εισπράττουμε. 

Τι πρέπει να πράξει ο σημερινός, αν είναι πολιτισμένος, κόσμος; 

Να επαναφέρει τους ανθρώπους εκεί που τους τοποθέτησε ο Θεός. Ο καθένας [κάθε κατεργάρης] στον τόπο του.

 Ότι του κληροδότησε ο Θεός, και ότι κληρονόμησε το κάθε έθνος από το Θεό. 

Ότι έπραξε τότε ο Θεός, να πράξει σήμερα ο άνθρωπος. 

Φτάνει να κάνει απλή αντιγραφή. 

Αν δεν μπορεί να αντιγράψει, τότε ο άνθρωπος δεν είναι πολιτισμένος αλλά ηλίθιος. Στην κάθε παραπάνω πρόταση, εσύ πρόσθεσε και δικές σου σκέψεις.

  

Ο ΔΕΣΠΟΤΑΚΟΣ.

 Ένας δεσπότης περνούσε από μία γειτονιά. Στην άκρη ενός δρόμου ήταν καθήμενες  οι γειτόνισσες και μαζί με εκείνες ήταν και ένα μικρό παιδί. Βλέποντας ο μικρός τον κληρικό να πλησιάζει, ενώ άκουγε τις γυναίκες να λέγουν για τον δεσπότη άλλες φορές, λέγει ξαφνικά: μαμά έρχεται ο δεσποτάκος. Ο μικρός έβλεπε και τους μεγάλους στην ηλικία του. Μικρός αυτός μικρός και ο δεσπότης. Και αλήθεια έλεγε. Ένας αρχιμανδριτάκος που τον έκαναν Ηγούμενο έλεγε:  μέσα στην εκκλησία έχουμε παπάδες και παπαδάκια, αρχιμανδρίτες και αρχιμανδριτάκια, δεσποτάδες και δεσποτάκια, πατριάρχες και πατριαρχάκια κλπ. Δεν σε μπερδεύω φίλε, απλά είναι τα πράγματα. Πάμε παρακάτω.

Ας έλθουμε στο σήμερα.  Για την οικονομία π, χ, γίνονται μετρήσεις επί παντός υλικού. Έσοδα, έξοδα, δαπάνες, προϋπολογισμός, ισολογισμός, κλπ, ποσοστά επί τοις εκατό, προγράμματα μακροχρόνια, κέρδη, ζημιές, βελτιώσεις, αναβαθμίσεις, όλες οι τεχνολογίες βοηθούν μόνο τον υλικό άνθρωπο κλπ.  Ειδικοί σύμβουλοι, προγραμματιστές, τράπεζες, οικονομολόγοι, επενδυτές, ολιγάρχες, φόροι, μισθοί, συντάξεις κλπ, συν, πλην, αποθέματα, μαξιλάρια, κλπ. Επιτροπές, συμβούλια, συνεδριάσεις,  G 3, G 7, G 20,  Λέσχες και αποφάσεις προγράμματα κλπ. Για την υγεία το ίδιο. Διά την παιδεία το ίδιο. Διά τις πολεμικές επιχειρήσεις το ίδιο. Διά την φύση το ίδιο. Διά την θάλασσα, τη γη τον αέρα το κλίμα τους πάγους κλπ το ίδιο. Η κάθε επιστήμη το ίδιο, δημοσιεύουν, ανακοινώνουν και τα μικρο-ποσοστά το ίδιο. Καλώς γίνονται όλα αυτά, ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη, αλλά είναι και πνεύμα. Το ένα το φροντίσαμε, το άλλο όχι, γιατί;  Ανεπτυγμένο το σώμα, υποανάπτυκτο το πνεύμα. Αν δεν είμαστε ικανοί για διάγνωση, πως θα μπορέσουμε να θεραπεύσουμε;

Διά το σώμα του ανθρώπου δαπανά ο κόσμος [κράτη, κυβερνήσεις, τράπεζες και όλο το τραπεζικό σύστημα]  το 100% της οικονομίας.

Διά την ψυχή του ανθρώπου πόσο οικονομικό ποσό δαπανά η εκκλησία των χριστιανών, αν     πιστεύουν ότι ο άνθρωπος έχει ψυχή.

Εμάς βέβαια μας αφορά η Χριστιανική πίστη. Οι εκκλησίες των χριστιανών έχουν οικονομική δύναμη; Για ποιον την έχουν; Για ποιον την διαθέτουν; Πόσες είναι οι δαπάνες των χριστιανικών εκκλησιών για τις ψυχές των πιστών; Κάνουν την ανάλογη προσπάθεια που κάνουν οι τεχνολογικές επιστήμες για την ψυχή των πιστών; Πόσα γκάλοπ, σφυγμομετρήσεις κλπ, γίνονται από τις εκκλησίες, σε ποσοστά, πίστεως, εκκλησιασμού, προσευχής, ελεημοσύνης, ταπείνωσης, υπερηφάνειας, παθών και θεραπεία αυτών κλπ;  Οι χριστιανοί τρελάθηκαν, μάλλον δαιμονίστηκαν κλήρος και λαός. 

Η δε εκκλησία όχι θεσμικά, αλλά ανθρωπίνως, κοιμάται. Οι δαιμονικοί άνθρωποι δεν χρειάζονται ψυχίατρο ή ψυχολόγο, αλλά Χριστό. Δυστυχώς και εδώ η εκκλησία είπε στους χριστιανούς: εμείς παραιτούμαστε, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας !!! Οι δε κληρικοί όταν βλέπουν άνθρωπο να τους  πλησιάζει έχοντας ερωτήσεις, τον αποφεύγουν, μη διαθέτοντας καθόλου χρόνο, εκτός ολίγων.   

Όλοι οι παραπάνω θεσμοί που αναφέραμε και όχι μόνο εξειδικεύουν τα πάντα και κατέχουν το αντικείμενό τους. Η δε εκκλησία ανίκανη να σταθεί στον ύψος της εποχιακής προβληματικής περιστάσεως. Αυτό φανερώνει πόσο η εκκλησία ως μητέρα έχει τέκνα. Όχι κατά τον θεσμόν, αλλά κατά τον άνθρωπον.

Από τον παγκόσμιο αυτόν συνασπισμό των θεσμών  η εκκλησία των χριστιανών είναι απούσα. Η επιστήμη της υγείας έχει αναβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό, καθώς και άλλες επιστήμες. 

Στο θέμα προόδου των χριστιανών βαθύ σκοτάδι επικρατεί.  Επί της εποχής των Πατέρων η εκκλησία ασχολούνταν και με την ψυχή και με το σώμα των χριστιανών και όχι μόνο. Σήμερα η εκκλησία με τόσα μέσα που έχει στη διάθεσή της [χρήματα, εθελοντές, επιστήμονες, με όλες τις ευκολίες κλπ] έχει παραιτηθεί. Εγκατέλειψε τον άνθρωπο και σωματικά, και πνευματικά. Γατί είναι απούσα; Διατί σιωπά; Είναι σαν να λέγουν οι ποιμένες-τα δεσποτάκια, [σαν μικρό παιδί: έχε με παρατημένο] κλπ. 

Καμία έρευνα για την ψυχή, καμία ανακοίνωση για πρόοδο ψυχής, καμία βοήθεια, κλπ.  ΄Ολο αυτό το αποτέλεσμα είναι  απόδειξη αποστασίας και πτώσεως. Κατά τα άλλα ακούμε από τους ποιμένες [ή μάλλον τα ποιμενάκια σύμφωνα με τον Ηγουμενάκια που προ αναφέραμε] κάθε τόσο στις εγκυκλίους των μεγάλων εορτών : τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά κλπ. Κατά τα άλλα φυλάττουν Θερμοπύλες, ή έχουν γνώσιν οι φύλακες κλπ. Προς τι; όλα αυτά; Πόσο αναβαθμίστηκε η ψυχή του χριστιανού τα τελευταία 100 χρόνια; Οι επιστήμες και ότι υλικό ναι, ότι της ψυχής, αρνητικό αποτέλεσμα. Γιατι; ποιος φταίει; κλπ.