ΣΚΈΨΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΎΣΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΤΩΧΌ ΛΆΖΑΡΟ. Ε' ΚΥΡΙΑΚΉ ΛΟΥΚΆ. ΔΙΑΒΑΣΈ ΜΕ ΞΑΝΆ.

ΌΣΟ ΔΙΑΒΆΖΩ ΜΕΛΕΤΏΝΤΑΣ, ΜΑΘΑΊΝΩ.

ΤΟ ΠΆΘΗΜΑ ΜΆΘΗΜΑ [το παθών μάθος] έλεγαν οι πρόγονοί μας. Ο σκοπός είναι να μαθαίνεις χωρίς να παθαίνεις. 1] Κάποιοι μαθαίνουν χωρίς να παθαίνουν.2] Κάποιοι παθαίνουν και μαθαίνουν, έστω, 3] κάποιοι όμως  παθαίνουν και ποτέ δεν μαθαίνουν. ΕΣΎ που βρίσκεσαι;

Τον καιρό  εκείνον σε ένα χωριό της Ιουδαίας ήταν ένας πλούσιος που δεν του έλειπε τίποτε, τα είχε όλα. Στο ίδιο χωριό ήταν και ένας που τον ονόμαζαν Λάζαρο, φτωχός, άστεγος, και άρρωστος. Η τροφή του ήταν  ότι πέταγε ο πλούσιος. 

Είδα κάποτε στην Ασία δημόσιους υπάλληλους να διώχνουν τα κοράκια από τους τενεκέδες των σκουπιδιών, και έπαιρναν ότι ήταν φαγώσιμο για τα παιδιά τους. Ας επανέλθουμε στο θέμα μας. 

Ήλθε ο καιρός και απέθανε ο Λάζαρος. Άγγελοι πήραν την ψυχή του και την έφεραν σε τόπο εκεί που ήταν ο Προπάτορας Πατριάρχης Αβραάμ. Αργότερα πέθανε και ο πλούσιος που τον έθαψαν και αυτόν. Δεν αναφέρει η Γραφή το όνομά του. Του δε πλουσίου την ψυχή την πήραν οι δαίμονες και την μετέφεραν στον Άδη, εκεί που υπάρχει βάσανος μεγάλη. Εκεί ο πλούσιος από μακριά είδε τον χωριανό του και φτωχό Λάζαρο να βρίσκεται σε τόπο διαφορετικό από τον τόπο που βρίσκονταν αυτός και διερωτήθηκε, γιατί αυτή η διαφορά. Αυτός πλούσιος κλπ, να βασανίζεται, ενώ ο Λάζαρος να βρίσκεται σε τόπο ευτυχίας, ησυχίας, ηρεμίας κλπ. Χωρίς καθυστέρηση ρωτά και ζητά από τον Αβραάμ να πει στον Λάζαρο να βρέξει [έστω] το δάκτυλό του με νερό και να πάει να του δροσίσει τα χείλη του που καίγονταν. 

Μην παραπονιέσαι του λέγει ο Αβραάμ για την κατάστασή σου, εσύ απόλαυσες ότι καλό στη ζωή σου στον κόσμο, ενώ ο Λάζαρος καμία απόλαυση. Τώρα αντεστράφη η κατάσταση. Θα δοκιμάσεις την κατάσταση και την  θέση που βρίσκονταν ο Λάζαρος στον κόσμο, με όλες τις στερήσεις. Ενώ ο Λάζαρος θα γευτεί τις απολαύσεις που στερήθηκε στον κόσμο. Δίκαια πράγματα. 

Μα και να ήθελα να τον στείλω δεν γίνεται αυτό διότι μεταξύ μας υπάρχει μεγάλο κενό-χάσμα που δεν μπορεί να έλθει ο Λάζαρος εκεί που είσαι εσύ, ούτε εσύ μπορείς να έλθεις εδώ που είναι ο Λάζαρος. 

Αφού αυτό είναι αδύνατο, τουλάχιστον στείλε τον Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου, [έχω άλλα πέντε αδέλφια] να τους βεβαιώσει [μια και τον γνωρίζουν] πόσο εγώ υποφέρω εδώ που βρίσκομαι, ώστε να μην έλθουν και αυτοί στον τόπον ετούτον. 

Στον κόσμο που βρίσκονται του λέγει ο Αβραάμ, έχουν το νόμο του Μωυσή, του προφήτες και τις Γραφές, ας τις διαβάσουν και ας πράξουν ότι λέγουν. Όχι πάτερ Αβραάμ τους γνωρίζω καλά, δεν ακούνε Μωυσή και Προφήτες, αλλά είναι διαφορετικό να πάει στη γη ένας αποθαμένος και επιστρέψει, τότε μόνο είναι κάπως δυνατόν να βοηθηθούν και έτσι θα μετανοήσουν και θα αποφύγουν ετούτο το τόπο που είναι όλος βάσανο. 

Εάν δεν έχουν διάθεση λέγει ο Αβραάμ να ακούσουν τους Προφήτες, ούτε και αν κάποιος γνωστός νεκρός αναστημένος τους επισκεφτεί,  θα τους πείσει να αλλάξουν τρόπο ζωής.

  

 Πάμε παρακάτω.

   Αρχικά ο άνθρωπος ζούσε στην πραγματικότητα, σε ΈΝΑΝ ΤΌΠΟ και με ΈΝΑΝ ΤΡΌΠΟ ζωής. Άλλες επιλογές δεν επιτρέπονταν. Αφήνοντας όμως τον άνθρωπο να χειριστεί το αυτεξούσιο μόνος του. Εκείνος ο ένας τόπος προσφέρθηκε δωρεάν για έναν τρόπο ζωής και μόνο, που ήταν σύμφωνος με τις οδηγίες του Θεού. Οι πρωτόπλαστοι μάλλον κουράστηκαν; στον ίδιο τόπο με τον ίδιο τρόπο ζωής, [κάτι σαν μονοτονία και πολύ βαρετό, όπως για τους σημερινούς νέους και νέες] προτιμώντας κάποιον άλλον πραγματικό τόπο και τρόπο.  Αυτό ζήλεψαν, συμπάθησαν, διάλεξαν και αποφάσισαν να δοκιμάσουν. Τους ξεσήκωσε ο πονηρός, ότι δεν είναι έτσι όπως σας τα είπε ο Θεός σας και τα λέτε και εσείς, μάλλον σας τα είπε λάθος, υπάρχει και άλλος πραγματικός τόπος και άλλος τρόπος και πάντα κάτι καλλίτερο σε άλλους νέους τόπους. Κάπως έτσι πείστηκαν και έπεσαν στην παγίδα που τους έστησε ο Διάβολος, και θέλησαν αυτονομία, ελευθερία, δικές τους επιλογές, και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους θα λέγαμε, τους κούρασε η υπακοή, η ηρεμία κλπ, του τόπου εκείνου. Κάπως έτσι Άρχισαν όλα,  και σύντομα βρέθηκαν έξω από τον πρώτο τόπο και τρόπο ζωής, να γεύονται πλέον μία άλλη πραγματικότητα,  σε ΔΕΎΤΕΡΟ ΤΌΠΟ [ο οποίος ήταν κοντά και απέναντι για να τον βλέπουν, και ενώ τον έβλεπαν και κατανοούσαν την διαφορά των τόπων δεν έπραξαν τίποτα που θα ρύθμιζε την επιστροφή τους] με ΔΕΎΤΕΡΟ ΤΡΌΠΟ ζωής. Πραγματικά δε, είχαν ενημερωθεί και για τις δύο επιλογές, και το αποτέλεσμα. Υπήρχε και τρίτη επιλογή, αλλά δεν την σκέφτηκαν καθόλου, που ήταν αυτή της συγνώμης, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. Δική τους επιλογή, απόφαση ήταν και ηθελημένη, παρά τις μεγάλες διαφορές των τόπων. Ήταν βέβαια θύματα του πονηρού. Ο μεγάλος θύτης, ο μισάνθρωπος και διάβολος είναι κυνηγός ανθρώπων. Αυτό δεν είναι δικαιολογία, διότι ο Θεός και σήμερα ενημερώνει τον άνθρωπο, [όπως και τότε τους πρωτόπλαστους] να αποφεύγει να προσφέρεται θύμα και σφάγιο στα χέρια του πονηρού και ανθρωποκτόνου διαβόλου. 

Ο πλούσιος για την αποτυχία του μάλλον έχει ελαφρυντικά θα λέγαμε, διότι έζησε πριν το Χριστό, πριν την Χάρι, με άγνοια της διδασκαλίας του Ευαγγελίου των Αποστόλων και των Πατέρων. Αυτό το σκεπτικό όμως που γράφουμε δεν τον δικαιολογεί.

Εμείς οι χριστιανοί σήμερα με τόσο Χριστό, τόσο Ευαγγέλιο, τόσους Αποστόλους, τόσους Πατέρες, τόσες Γραφές,  τόση Παράδοση, τόσα θαύματα, τόση γνώση,  τόση Διδαχή, τόση καταγεγραμμένη ιστορία κλπ, δικαιολογούμαστε να αποτύχουμε; 

Η παρατηρούμενη εδώ και πραγματική ανισότητα  στον κόσμο-τόπο που ζούμε, δεν είναι μόνο εδώ στη γη, αλλά είναι και στην άλλη ζωή πραγματική. Οι άνθρωποι όλοι στο μέλλον του χρόνου θα βρεθούν πραγματικά  σε έναν από τους δύο τόπους και τρόπους ζωής πραγματικά και όχι φανταστικά.

Ο πλούσιος εδώ στη γη δεν γνώριζε τον Λάζαρο;  Έξω από την πόρτα του σπιτιού του βρίσκονταν πολλά χρόνια και κάθε ημέρα. Δεν τον πρόσεξε ποτέ, δεν του έδωσε ποτέ σημασία ως άνθρωπο. Τον έβλεπε πραγματικά ζωντανό αλλά άστεγο, πεινασμένο και άρρωστο. Δεν ήταν εχθρός του κατά τον Νόμο, αλλά μάλλον φίλος ή έστω κάποιος γνωστός. Ακόμη και ο Νόμος του Μωυσή τον καταδικάζει τον πλούσιο, πόσο μάλλον ο Νόμος της χάριτος που θέλει τον πλησίον μας εαυτό μας. Πόσο κοντά μας θέλει ο Θεός, και πόσο εμείς μακρυά βρισκόμαστε από τους συνανθρώπους μας. Τελικά ποτέ δεν θα γίνει ο πλησίον μας  πραγματικά εαυτός μας, υποκριτικά μπορεί.

Από τα λεγόμενα του Χριστού υπάρχει συγκεκριμένα πραγματική ζωή σε εκείνο τον τόπο, με πραγματικό τρόπο ζωής. Εκείνος ο πραγματικός και βασανιστικός τρόπος, ξύπνησε τον πλούσιο  τον ανάγκασε, και τον προσγείωσε στην πραγματικότητα, ώστε να προσέξει τον Λάζαρο και να του ζητήσει βοήθεια προκειμένου να δροσιστεί έστω και στα χείλη του. Θα μπορούσε και ο Λάζαρος να φωνάζει έξω από το σπίτι του πλουσίου και να λέγει: Ε εσείς εκεί μέσα που τρώτε και πίνετε μέχρι σκασμού μέρα νύχτα,  δώστε   και σε μένα τον νηστικό λίγο  φαγητό. Ποτέ δεν το έκανε αυτό. Ταπεινωμένος υπέμεινε μέχρι τέλους της ζωής του.

Εδώ στη γη ο πλούσιος δεν είχε προσέξει την ανισότητα μεταξύ αυτού και του Λαζάρου, διότι του άρεσε η ανισότητα, ήταν βολεμένος,  εκεί προσέχει ότι επικρατεί η ανισότητα η οποία δεν του αρέσει, το  προσέχει αυτό και ζητά βοήθεια επιμένοντας να φέρει την ανατροπή με δικούς του όρους, αλλά δεν του βγήκε. Τους όρους τους έχει θέσει ο Θεός, ο δε άνθρωπος κάνει υπακοή. Είχαν έλθει για τον πεθαμένο πλούσιο πραγματικά τα κάτω πάνω και τα πάνω κάτω. Εδώ στη γη ο Λάζαρος ποτέ δεν τον ενόχλησε τον πλούσιο, ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την ανισότητα, την είχε δεχτεί, είχε γίνει ένα. 

Ο πλούτος είναι σαν το κάρβουνο που είναι αναμμένο. Είναι όμως για ώριμους ανθρώπους. Ο τραπεζίτης για να δώσει τον πλούτο ζητά εγγυήσεις, εγγυητές κλπ. Ο Θεός δίνει χωρίς εγγύηση.  Ο ώριμος άνθρωπος γνωρίζει τα περί πλούτου και της χρήσης αυτού. Ένας άνθρωπος  ώριμος, αγαθός, ενάρετος κλπ, δεν θα ήθελε ποτέ να είναι κάτοχος πλούτου, διότι όπως προείπαμε είναι αναμμένο κάρβουνο, που είναι σαν να το κρατάς διαρκώς στα χέρια σου μέρα νύχτα έστω  και με μεταλλική τσιμπίδα, πράγμα δύσκολο. Δυστυχώς οι πλούσιοι είναι ανώριμοι άνθρωποι, και πολλά εμπαθείς, διότι ο πλούτος, τους υποβαθμίζει, εκτός ελαχίστων από τους ελάχιστους.

 Ένας πλούσιος είχε έναν φίλο φτωχό και του λέγει μία ημέρα: φίλε θα σου δώσω αυτά τα χρήματα, μεγάλο ποσό, και χωρίς πολλές κουβέντες του τα  έδωσε. Δεν πέρασαν 10 ημέρες και του επέστρεψε. Γιατί; Ψάξε και  βρες το μόνος σου.  

Νόμισε ο πλούσιος ότι ο εδώ κόσμος με τον εκεί κόσμο είναι το ίδιο. Όχι βέβαια. Πολλοί νομίζουν, έχουν γνώμη, έχουν άποψη, κλπ. Σε όλα τοποθετούνται με το ΕΓΏ τους.  ΟΙ ψυχές παραμένουν ίδιες, ο τόπος και ο τρόπος είναι διαφορετικός, αλλά πραγματικός.

 Η χρήση του πλούτου είναι το πρόβλημα για κάθε πλούσιο. Λέγουν πολλοί άνθρωποι σήμερα: δεν είμαι πλούσιος αλλά φτωχός, και ότι έχει ομοιότητα με το Λάζαρο. Ο άνθρωπος δεν γεννιέται με τον πλούτο, αλλά μόνος του. Ο πλούτος στην πραγματικότητα δεν είναι δικός του, αλλά ξένος, αλλουνού. Ότι υπάρχει έξω από την ψυχή μας είναι ξένο, ακόμη και το σώμα μας. Δεν είναι δικό μας. Μας δόθηκε διά να το επενδύσουμε. Δώρο του Θεού είναι η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά κλπ. Αν ο Θεός πάρει τα δωρεάν ποσοστά που μας έδωκε, θα είχαμε υγεία, ομορφιά, δύναμη, γνώση κλπ; και βέβαια όχι.  Η πατρίδα που πατούμε δεν είναι δική μας, ούτε το χωράφι, ούτε το νερό που πίνουμε ούτε και η τροφή που τρώμε κλπ.Τα όποια υπάρχοντα κινητά και ακίνητα που κατέχει ο άνθρωπος δεν είναι δικά του.  Μας έχουν δοθεί τα όποια αγαθά για να τα κάνουμε καλή χρήση προς όφελος όλων. Υπάρχει μέσα στον άνθρωπο και η διάθεση για κακή χρήση, αυτό απόκειται ωριμότητα και στην ελεύθερη διάθεση και επιλογή του ανθρώπου. 

Ο Χριστός είπε πως; είναι δύσκολο να εισέλθει πλούσιος στην Βασιλεία των ουρανών. Ο πλούσιος Ζακχαίος μάλλον εισήλθε, διότι αποκατέστησε διπλάσιο  όλες τις οικονομικές αδικίες, ακόμη και τετραπλάσιες αποζημιώσεις έδωκε, που φανερώνει ότι όσο υπόλοιπο θα ζούσε θα εργάζονταν για να ξεχρεώσει τις δεσμεύσεις που ομολόγησε ενώπιον του Χριστού.

Το κείμενο είναι συμπληρούμενο ..... . 

ΠΕΡΊ ΦΙΛΟΞΕΝΊΑΣ. ΟΛΊΓΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΌ ΓΆΔΑΡΑ.

 

Ο ΙΗΣΟΎΣ ανεξάντλητη πηγή για τον άνθρωπο αιωνίως. Για όλους [όσοι θέλουν] έχει.

Ο Χριστός πέρασε κάποτε από το χωριό Γάδαρα και θεράπευσε έναν δαιμονισμένο που ήταν ο φόβος και ο τρόμος του χωριού. Το όνομά του ήταν Λεγεώνα[ς] δηλαδή χιλιάδες δαιμόνια ήταν μέσα του και τον κατεύθυναν.Τρελός παράλογος και διεστραμμένος, γυμνός, αξιολύπητος και εξευτελισμένος από κάθε ηθικό και αγαθό. Με τόσα δαιμόνια μέσα του δεν είχε κάνει τα εγκλήματα που κάνουν οι σημερινοί δαιμονισμένοι. Οι χωριανοί κατά όπως φαίνεται ήθελαν δεν ήθελαν, τον είχαν δεχθεί; συμπαθήσει; συνηθίσει; κλπ, τον δαιμονισμένο και δεν ανησυχούσαν. Φαίνεται να είχε σε μεγάλο βαθμό ομοιότητα με την κοινωνία μέσα στην οποία ζούσε, ή μάλλον ήταν η μικρογραφία της κοινωνίας.

Όταν τον είδαν να κάθεται δίπλα στον Ιησού εξεπλάγησαν και από τα παρακάτω, και άρχισαν να ανησυχούν. Τα δαιμόνια έφυγαν από τον δαιμονισμένο και πήγαν στα γουρούνια [πρωτόγνωρο φαινόμενο] τα οποία έπεσαν στη λίμνη και γνωστό είναι ότι όλα πνίγηκαν. Ο άνθρωπος τώρα, απαλλαγμένος από τα δαιμόνια ηρέμησε και ήσυχος και ντυμένος πλέον κάθονταν στα πόδια του Ιησού. 

Ενημέρωσαν οι δούλοι τους άρχοντες του χωριού για το τι συνέβη με κάθε λεπτομέρεια, εμπιστευόμενοι τους άρχοντές τους. Άρχοντες και Αρχόμενοι σαν να ήταν αντίγραφα, ή φωτοτυπίες. Οι άρχοντες που ήταν σαν τους σημερινούς ονομαζόμενους ολιγάρχες πρώτα και κυβερνήτες δεύτερα, δεν ανησύχησαν τόσο για τον δαιμονισμένο, αλλά για τα γουρούνια που έπεσαν και πνίγηκαν στην λίμνη.  

Μεγάλη ζημιά, τα κέρδη πολλά,  τω καιρώ εκείνω, για εκείνους που είχαν εκτροφεία γουρουνιών, τα οποία απαγόρευε ο Μωσαϊκός Νόμος. Αμέσως στέλνουν εκπροσώπους και απαιτούν από τον Ιησού να εγκαταλείψει το χωριό τους την ίδια ημέρα. Και τότε η γη ανήκε σε κάποιους, όπως και σήμερα η γη ενός έθνους ανήκει σε κάποιους ή κάποιον, οι ντόπιοι νομίζουν ότι είναι δική τους. Ούτε και δική τους είναι, αλλά του Θεού.

Ο Ιησούς βέβαια [αφού δεν τον δέχτηκαν] ανεχώρησε σεβόμενος την απόφασή τους. Ο Ιησούς δεν έμενε ποτέ σε αφιλόξενο τόπο και αφιλόξενους ανθρώπους. Οι Σαμαρείτες τον κράτησαν λίγες ημέρες, οι Γαδαρηνοί ούτε ώρες, τον έδιωξαν αμέσως. Χωρίς κάλεσμα ο ΙΗΣΟΎΣ δεν εισέρχονταν σε κανένα σπίτι.  Δεν άσκησε ποτέ χρήση βίας.

Οι Γαδαρηνοί είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο αξίες, 1] στον άνθρωπο και 2] στα γουρούνια. Επέλεξαν και αποφάσισαν με την κατ' επείγον διαδικασία χωρίς καμία κοινωνική διαβούλευση,  υπέρ των γουρουνιών. Ο άνθρωπος  ήλθε δεύτερος.

 Αν τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα, τα χρόνια εκείνα με τα σημερινά,  θα παρατηρήσουμε μεγάλη ομοιότητα, μάλλον σαν αντιγραφή, της τότε εποχής από την σημερινή εποχή. 

Τότε   οι τοπικοί άρχοντες, εξουσιαστές, ηγέτες, κυβερνήτες, κατεστημένο, σύστημα, ολιγάρχες, τύραννοι, δικτάτορες, ή δημοκράτες,  κλπ, του τόπου των Γαδαρηνών, ή όπως θέλετε ονομάστε τους, αποφάσισαν για τον Ιησού και έπραξαν αυτό που αναφέραμε παραπάνω. 

Ο Νόμος του Μωυσή για εκείνους ήταν άκυρος, διότι τους εμπόδιζε να κερδίζουν παραβιάζοντας το Νόμο. Έτσι και σήμερα, ο νόμος είναι  ο υπηρέτης για όποιο  κέρδος. 

Τότε όπως και σήμερα,  εκτός από τον βιασμό του  πολιτικού νόμου, είχαμε και τότε τον  βιασμό του ηθικού νόμου διότι τροφοδοτούσαν στους ανθρώπους έστω ειδωλολάτρες και μη, κρέας το οποίο έτρωγαν ή δεν έτρωγαν και εκείνοι. 

Ή ερμήνευαν το Νόμο επιλεκτικά και κατά όπως εκείνοι είχαν συμφέροντα. Ή τον καταργούσαν και έφερναν άλλο νόμο στα μέτρα τους κλπ. 

Έδιωξαν τον θεραπευτή Ιησού, τον ειρηνευτή και προτίμησαν την ταραχή. Μεταξύ ηρεμίας, υγείας, επέλεξαν την ταραχή, την ασθένεια κλπ, διότι έφερνε σε κάποιους κέρδη μεγάλα. Η όποια ταραχή, σύγχυση και αναμπουμπούλα στον κόσμο πάντα έφερνε και  φέρνει κέρδη πολλά σε κάποιους. 

Αυτό το φαινόμενο παρατηρούμε και σήμερα στον κόσμο. Το κάθε αγαθό, ηθικό, δίκαιο, νόμιμο κλπ, δεν έχει σήμερα τω καιρώ ετούτο μιμητές και θαυμαστές, ούτε αντιγραφείς, έπαψε να διδάσκει και να είναι πρότυπο και προς μίμηση, αλλά προς αποφυγή.

Η παράβαση τότε είχε και το ανάλογο κόστος, όπως για παράδειγμα οι παρανομούντες έχασαν τα γουρούνια τους, φανερή αποκατάσταση της παρανομίας των Γαδαρηνών. Και σήμερα η παρανομία έχει κόστος ανθρώπινο,  ο άνθρωπος είναι υποτιμημένος σε αξία. Δεν έχει την αξία που πρέπει. Αξία έχει ότι φέρνει κέρδος. 

    

 

ΣΥΝΕΧΕΊΣ ΑΝΑΓΝΏΣΕΙΣ των ΚΕΙΜΈΝΩΝ.

 Τα  κείμενα φίλοι μου προσφέρονται  [όσο ακόμη το σύστημα επιτρέπει] και πρέπει να διαβάζονται ανά τακτά διαστήματα, διότι όσο θα δυνάμεθα, είναι συμπληρούμενα διότι  δεν αφορούν αντικείμενα άψυχα, αλλά τον έμψυχο άνθρωπο, ο οποίος πρέπει να μελετά, διά να αναβαθμίζεται, να προκόπτει μέρα με την μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο κλπ, να ωριμάζει πνευματικά. 

Οι άνθρωποι ζητούν απαντήσεις σε θέματα και ζητήματα ζωής για την πνευματική τους πορεία. Η χριστιανική πνευματικότητα πηγάζει από τα πνευματικά κείμενα του Ευαγγελίου του Χριστού. 

Όλες οι απαντήσεις που αφορούν την ζωή των χριστιανών είναι  στο Ευαγγέλιο, στις Γραφές των Αποστόλων, των Πατέρων και της Παράδοσης. 

Ο Χριστός είναι ο μόνος Παιδαγωγός και Καθηγητής και πνευματικός. Συνεπώς θα πρέπει να ερωτούμε τον μοναδικό πνευματικό στον κόσμο που είναι ο Χριστός. 

Ο πνευματικός πρέπει να εκφράζει τον Χριστό. Να είναι Χριστο-φέρων, δηλαδή μιμητής και εκφραστής θεωρία και πράξη, του πνεύματος του Χριστού. 

Ο κάθε άλλος που του έχει δοθεί ο τίτλος του πνευματικού, τι άλλο επιπλέον θα μας ειπεί, εκτός από αυτά που έχουν γραφεί; Μήπως; θέλουμε τον πνευματικό επειδή έχουμε άγνοια πίστεως εις Χριστόν; δικαιολογείται αυτό; Όχι βέβαια. Μήπως; θέλουμε να το συζητήσουμε σαν σε διαβούλευση, και να πείσουμε τον πνευματικό για κάποιο θεμιτό αποτέλεσμα στο πρόβλημα; Μήπως ; άλλη ζωή πράττουμε και άλλη παρουσιάζουμε στον πνευματικό η οποία είναι σύμφωνη με τα θέλω μας; 

Ότι νόμο πνευματικό γνωρίζει ο πνευματικός γνωρίζουμε και εμείς. Ίδιο Ευαγγέλιο διαβάζουμε, τους ίδιους Αποστόλους, τους ίδιους Πατέρες, τα ίδια γράμματα μάθαμε, ίδια Παράδοση, ίδιο τρόπο χριστιανικής ζωής, ίδια γλώσσα μιλάμε, στον ίδιο Χριστό προσευχόμαστε, τα ίδια λέγει στον κάθε ένα μας, όπως ο κάθε δάσκαλός στο σχολείο, κλπ. Δεν είναι προσωπολήπτης ο Καθηγητής Χριστός.

Έχεις αναρωτηθεί χριστιανέ, γιατί δεν είμαστε ίδιοι; Διότι δεν διαβάζουμε τα ίδια γράμματα, δεν μελετάμε με τον ίδιο τρόπο και τον ίδιο χρόνο, δεν προσευχόμαστε το ίδιο, ο τρόπος επικοινωνίας διαφέρει κλπ, συνεπώς δεν είμαστε,  και δεν θα είμαστε ποτέ ίδιοι.

Οι αισθήσεις μέσα στον κάθε άνθρωπο ίδιες είναι, οι άνθρωποι όμως αντιλαμβάνονται, εκδηλώνονται και συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά. Είμαι απέξω σου, δηλαδή σαν στην πόρτα και χτυπώ, άνοιξέ μου.  Ακούς όμως το χτύπημα της πόρτας της ψυχής σου και της καρδιάς σου; Ο ίδιος Χριστός θα εισέλθει μέσα μας, και τα ίδια θα μας πει.  Γιατί άλλα μαθαίνεις εσύ και άλλα μαθαίνω εγώ;

Ο πνευματικός έχει την εντολή και την εξουσία να του αναφέρονται οι αμαρτίες μας και να μας συγχωρεί όταν πραγματικά [ή ακόμη και υποκριτικά] μετανοούμε, καθώς και να μας καθοδηγεί όταν είμαστε τυφλοί πνευματικά. Η μετάνοια είναι του ανθρώπου ο οποίος την εξωτερικεύει. Αυτόν βαρύνει η όποια έκβαση της μετάνοιας.

Οι χριστιανοί σήμερα είναι τυφλοί επιλεκτικά και ανοιχτομάτιδες πάλι επιλεκτικά. Ξέρουν εκείνα που θέλουν να ξέρουν και, Δεν  ξέρουν εκείνα που δεν θέλουν να ξέρουν. Ρωτούν εσένα διότι έχουν την δική τους γνώμη. Τότε γιατί ρωτούνε. Πίσω από την ερώτηση κρύβεται η πονηριά. Όποιος σε ερωτά, προβληματίσου πριν απαντήσεις. Την ζυγιάζει την μετράει και την καταχωρεί κάπου.

Τον μοναδικό πνευματικό=Χριστό τον έχεις στο σπίτι σου, στη δουλειά σου, όλο το 24τράωρο, πολύ κοντά και χωρίς έξοδα και χωρίς χάσιμο χρόνου προκειμένου να διανύσεις χιλιόμετρα για να τον συναντήσεις. 

Πιστεύεις όμως ότι είναι ο ων-και ο πανταχού υπάρχων; Έχεις τον Κύριο. Εμείς αφήνουμε την συνάντηση με τον Κύριο και ζητάμε συνάντηση με τον δούλο του,  που είναι ο πνευματικός της Ενορίας ή της Μονής. Οι χριστιανοί δεν αισθάνονται διαχρονικά την πανταχού παρουσία του Θεού. Δεν αναπνέουν Χριστό διότι,  δεν πιστεύουν ότι είναι παρών σε όλη τους τη ζωή. Αυτό γίνεται φανερό διότι, τον ακούνε επιλεκτικά, τηρούν τις εντολές του επιλεκτικά,  τον επαινούν και τον κατηγορούν, τον υμνούν και τον βρίζουν, στα εύκολα τον δέχονται στα δύσκολα τον αρνούνται κλπ. Όλοι του ζητάνε να συμφωνεί με τις ιδιοτροπίες τους, κανένας δεν τον ρωτά: Κύριε τι θέλεις να κάνω για σένα; Στο Πάτερ ημών λέμε στα λόγια: γενηθήτω το θέλημά σου, στην πράξη πράττουμε το δικό μας θέλημα. 

ΕΣΎ ποιανού θέλημα πράττεις;

Ας πάμε παρακάτω. 

ΤΟ ΑΛΦΆΒΗΤΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉΣ ΠΊΣΤΕΩΣ.

Το αλφάβητο της κάθε γλώσσας απαρτίζεται  από υλικά στοιχεία δηλαδή γράμματα, που κτίζεις μία γλώσσα γραφομένη και ομιλουμένη. Μία από τις πρώτες πολλές γλώσσες είναι  η Ελληνική. Κάποιοι την ονομάζουν ζωντανή, αλλά για ζωντανούς ανθρώπους, όχι μόνο για Έλληνες , αλλά για κάθε ζωντανό άνθρωπο της γης.   

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, για κάθε εργασία χρειάζονται και τα κατάλληλα εργαλεία και η κατάλληλη χρήση, έτσι και για κάθε επικοινωνία των ανθρώπων έχουμε τον έναρθρο προφορικό και τον γραπτό λόγο. Και τους δύο λόγους τους κάνουμε χρήση ή δια της φωνής ή της γραφής.Υπάρχει και η νοηματική επικοινωνία καθώς και πολλά άλλα είδη επικοινωνίας τα οποία δεν μας αφορούν προς το παρόν. 

Η γραπτή Ελληνική γλώσσα έχει 24 γράμματα και αρκετά σημεία στίξεως. Μαθαίνοντας την Ελληνική αλφαβήτα επικοινωνείς με τους Έλληνες γραπτώς, και   φωνητικώς πράγμα που διδάχτηκες από γεννήσεως. Επίσης παραδίδεις την Ελληνική γραφή προς μάθηση σε άλλους που επιθυμούν τη γνώση της.  Η επιστήμη της φιλο-λογίας = φίλος του λόγου=λογικής,  ανέδειξε την Ελληνική γλώσσα [από δηλώσεις φίλων της σοφίας]  ως την κορυφαία γλώσσα του κόσμου. Η πιο σημαντική συνάντηση στον κόσμο που έγινέποτε ήταν, ο Χριστός και η Ελληνική Γλώσσα=Γραφή.

Η χριστιανική πίστη είναι γραπτή που απαρτίζεται όχι με γράμματα του αλφαβήτου, αλλά με λέξεις του Ελληνικού αλφαβήτου.

Ενώ στην Ελληνική γλώσσα έχουμε 24 γράμματα, στην χριστιανική πίστη δεν έχουμε 24 γράμματα, αλλά λέξεις, που είναι πολύ περισσότερες. Την χριστιανική πίστη που αφορά εμάς τους χριστιανούς  την κατανοεί η ψυχή, η καρδιά, ο νους, ο εγκέφαλος, η διάνοια, η λογική και οι αισθήσεις κλπ, δώρα του Θεού με τα οποία είναι προικισμένος ο άνθρωπος. 

Τα μέσα που κάνουμε χρήση και βοηθούν ώστε να είμαστε χριστιανοί στην πράξη και όχι στη θεωρία, είναι ειδικά και γενικά η οικογενειακή, η κοινωνική, και η εθνική αγωγή, η κατήχηση, η διδαχή, η διδασκαλία, ο χώρος, ο χρόνος, το περιβάλλον, οι παιδαγωγοί, το παράδειγμα, τα πρότυπα, κλπ. Βασικό μέσον είναι η Γραφή, ή οι Γραφές.

Μερικές Λέξεις του Αλφαβήτου της Πίστεως: 

Άγγελος, Άνθρωπος-σαρκικός-ψυχικός-πνευματικός, Αγάπη, Αγαθός-Αγαθοσύνη, Αγωγή, Αδελφός, Αλήθεια, Άνδρας, Αισθήσεις, Ανεξικακία, Αξιολόγηση, Αυτοκριτική, Απόφαση, Απιστία, Απολογία, Αίτηση, Άγγελος-Τάγματα, Ανάσταση, Ανάληψη, Άσκηση, Αιδώς, Ανάγνωση, Αδιάλειπτο, Ανάθεμα, Άξιος, Ανάξιος, Αμνησία, Άγνοια,

Βάπτιση, Βιασμός, Βούληση-Θέληση, Βρώση,

Γέννηση Χριστού-Ανθρώπων, Γαστριμαργία, Γραφή, Γνώση, Γύμνωση, Γυναίκα, 

Δοκιμασία, Διωγμός, Δάκρυα, Διάκριση, Διάνοια, Διάβολος, Διαβούλευση, Διάλογος, Διαστροφή, Δοξολογία, Δεύτερη παρουσία, Δράση-επίδραση-αντίδραση, Διδαχή, Δύναμη,  Διακονία,  

Ευαγγέλιο, Εκκλησία, Ειρήνη, Ελεημοσύνη, Εγκράτεια, Ειλικρίνεια, Εξομολόγηση, Εργασία, Εξορία, Επιστροφή, Επανάληψη, Επιλογή, Ευχαριστία, Ενδυμασία, Εξουσία, Ετοιμότητα, Ενδιαφέρον,Εκδίκηση, Έρευνα, Εξέταση, Έλεγχος, Ευχή, Ετοιμασία, Εισαγωγή, Εξαγωγή,

Ζωή, Ζήλος καλός και κακός, Ζητώ,

Ησυχία, Ηγεσία, Ημέρα,

Θεός, Θυσία, Θύμα, Θύτης, Θάνατος, Θαύμα, Θυμός, Θυμίαμα, Θεοτόκος, Θλίψη, Θύρα- Παράθυρο,  

Ιός,

Καρδιά, Καλοσύνη, Κάθαρση, Καθήκον, Κόσμος, Κληρονόμος, Κρίση, Κατάκριση, Κόλαση, Καιρός, Κοινωνία, Καρποί Αγίου Πνεύματος Γαλάτας 5, 22-23, Κόσμημα, Καλό, Κακό, Κυβέρνηση, Κατάρα, Καθαίρεση,

Λαός,

Μετάνοια, Μεταμέλεια, Μίμηση, Μέριμνα, Μίσος, Ματαιότητα, Μνήμη, Μυστήριο, Μέλος σώματος, Μαρτύριο, Μελέτη, Μαλθακός,

Ναός, Νους, Ναι, Νύχτα,

Ξένος,

Οικονομία, Όριο, Ορθοδοξία, Όραση, Οφθαλμός, Ομολογία, Όρκος, Όπλα, Όχι, Ομόνοια, Όχλος, Οκνηρία, 

Πίστη, Προσευχή, Ποιμένας, Πραότητα, Παρατήρηση, Παρθενία, Προσοχή, Πρόνοια, Πατέρας, Ποινή, Παραβολή, Πατρίδα, Πρόσωπο, Πεντηκοστή, Παναγία, Πολυλογία, Παρρησία, Περίθαλψη, Πόσις, Πονηρία, 

Ρωμαλέος, Ροή,

Σωτηρία, Σταυρός, Σοφία, Συντριβή, Συγχώρηση, Σεμνότητα, Σιωπή, Συμβουλή, Στοργή. Συκοφαντία, Συνείδηση, Σκληρός, Σκέψη,

Ταπείνωση, Τελειότητα, Τιμωρία, Τάφος, Τροφή, 

Υπομονή, Υποχρέωση, Υπερηφάνεια, Υπόσταση, Ύπνος,

Φως, Φωτισμός,Φυλακή, Φιλία, Φιλοξενία, Φθόνος, Φροντίδα, Φόβος, Φιλότιμο, Φιλονικία,

Χριστός, Χαρά, Χάρις, Χειρονομία, Χάρισμα,

Ψυχή, Ψάχνω,

Ωραίο, Ωφέλιμο,

Το κείμενο [θα είναι ενδεχομένως πάντα συμπληρούμενο σε λέξεις, διότι]  είναι το μεγαλύτερο αλφάβητο.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.

 ΘΆΝΑΤΟΣ σημαίνει: το τέλος της πορείας του ανθρώπου στη γη, κλπ. Πολλά έχουν γραφεί για τον θάνατο, ανατρέξτε και διαβάστε και ενημερωθείτε χριστιανοί. 

Ως κάτι το υλικό ο άνθρωπος έγινε για να παραμείνει άφθαρτος και αιώνιος χωρίς ημερομηνία λήξεως. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο άφθαρτο, αιώνιο και διαχρονικά υπάρχοντα. Άρα στο φθαρτό του εαυτού του ο άνθρωπος  μόνος του [έβαλε]  βάζει την  ημερομηνία λήξεως. Μπορεί και έχει την δυνατότητα [μέσα από την υπακοή στο νόμο του Θεού και την συνεργασία] να διεκδικήσει [αν θέλει] την αφθαρσία, όπως πολλοί Άγιοι της Εκκλησίας του Χριστού. 

Υπάρχουν στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη άφθαρτοι Άγιοι  καθώς και σωσμέ να μέλη ανθρώπων έως σήμερα. 

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε όχι για να φθαρεί, αλλά για να υπάρχει συνεχώς και να ακολουθεί το Θεό οπίσω αυτού. Ο Θεός είναι υπάρχων [συνεχώς] και ενεργών [το αγαθό συνεχώς] αιωνίως. Με αυτή την προοπτική δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Στην πορεία με δική του επιλογή αμάρτησε και αποκόπηκε από το να είναι υπάρχων αιωνίως. 

Η αμαρτία είναι το ψεύδος που χάνεις την αλήθεια, είναι τύφλωση, που μη βλέποντας χάνεις τον δρόμο σου, είναι μη ύπαρξη, απενεργοποίηση ζωής, είναι κατέβασμα του διακόπτη με τέλος της ελπίδας για κάτι ευχάριστο, η δε κατάληξη άκρως δυσάρεστη και μη αναστρέψιμη μετά θάνατον. Η είναι αμαρτία άρνηση υπακοής του θείου θελήματος. Είναι μη ζωή=θάνατος, η αναμαρτησία από την άλλη, είναι η όντος αιώνιος  ζωή.  

Ο θάνατος είναι επιλεκτική μετάβαση από την ύπαρξη ζωής, στην ανυπαρξία, από την αφθαρσία στην φθορά, από την ενέργεια ζωής στην απενεργοποίηση, από τη αιώνιο ζωή στον αιώνιο  θάνατο.  

Η Εκκλησία του Χριστού λέγει: μετά θάνατον δεν υπάρχει δυνατότητα και ευκαιρία για μετάνοια, διότι ο θάνατος είναι απενεργοποίηση και επιστροφή δεν υπάρχει. Στην επίγεια ζωή, μας έχουν δοθεί πολλές ευκαιρίες για μετάνοια.  Ο   άνθρωπος, είναι από δύο συστατικά, από ύλη και από πνεύμα Θεού. 

Ο θάνατος χωρίζει το σώμα από την ψυχή του ανθρώπου. Για τους ζωντανούς είναι υπαρξιακός προβληματισμός. Η μετάνοια  εκφράζεται όταν είναι σώμα και ψυχή μαζί. Μαζί αμαρτάνουν, μαζί πρέπει και να μετανοήσουν. Όταν χωριστούν, αυτό είναι αδύνατον να το πράξει ο άνθρωπος.

Ο θάνατος είναι παύση βιολογικής ζωής. Είναι τέλος μίας 1] πραγματικότητας και αρχή μίας άλλης 2] πραγματικότητας. Πραγματικότητα είναι η ζωή, και στην γη και στον ουρανό.  Όσοι βολεύτηκαν σε ετούτη τη ζωή δεν θέλουν να υπάρχει άλλη. Γιατί; Είναι πραγματική η μετάβαση, μετακόμιση, μετανάστευση, και αλλαγή κατάστασης και μορφή ζωής. Δεν είναι όμως τέλος. Υπάρχει συνέχεια και συνέπεια. 

Υπάρχει πραγματικός Θάνατος Μικρός και πραγματικός θάνατος Μεγάλος. Μικρός θάνατος είναι ο ύπνος. Μικρής διάρκειας, ωρών, που και σε αυτόν ακολουθεί το ξύπνημα=έγερση=ανάσταση. Υπάρχει και πραγματικός Μεγάλος θάνατος είναι ο φυσικός, ο βιολογικός θάνατος. Είναι προσωπική και μοναδική εμπειρία μιας φοράς. Διπλή είναι και η ζωή. Όπως είναι πραγματική η Φυσική ζωή, έτσι πραγματική είναι  και η Πνευματική ζωή.    

Διπλός είπαμε  είναι  ο Θάνατος, ένα ο φυσικός-σωματικός θάνατος  και δύο είναι ο πνευματικός θάνατος. 

Υπάρχουν οι εμπειρίες του ύπνου του μικρού θανάτου,  υπάρχουν και οι εμπειρίες ζωής-συνείδησης. Αυτό είναι αγωγή διά βίου διαρκείας, ημέρας και νυχτός. Ζωή-ύπαρξη-ενέργεια, ο θάνατος είναι το αντίθετο, ανυπαρξία και απενεργοποίηση. Ο θάνατος είναι 1] χωρισμός, όπως ανθρώπων, 2]  χωρισμός σώματος από την ψυχή, και 3] χωρισμός ανθρώπου από το Θεό δηλαδή χωρισμός της ψυχής μας από το Θεό. Αυτό είναι ότι το φοβερό για την ψυχή του ανθρώπου.

Ο θάνατος [ως το τέλος] δεν είναι φίλος, αλλά είναι εχθρός του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε ζωή και όχι θάνατο.  Είναι αφύσικο πράγμα-γεγονός-συμβάν. Η αμαρτία το έκανε φυσικό και δίκαιο. Τα προϊόντα της αμαρτίας γεννούν θάνατο. Είναι έκτακτη παιδαγωγική ποινή. Είναι κατέβασμα του διακόπτη από τον επόπτη κάποιων εργασιών για πρόληψη ατυχήματος θα λέγαμε. Είναι λύση στο πρόβλημα της βιολογικής ζωής. Ένας βαριά ασθενής όλο και επιβαρύνεται, το πρόβλημα χρειάζεται λύση. 

Αρχιτέκτονας του θανάτου είναι ο Σατανάς. Φθόνω  του διαβόλου εισήλθε ο σατανάς=θάνατος στον άνθρωπο.  Ο άνθρωπος είναι δεκτικός-θελικτικός περισσότερο προς τον Διάβολο και ολιγότερο προς τον Χριστό.

Τελευταίος θα καταργηθεί ο θάνατος με τον θάνατο του Σατανά. Είναι όμως και δώρο αγαθό που σε προωθεί σε νέα ζωή. Όλα στην κτίση αλλοιώνονται, πεθαίνουν τελειώνουν, αλλάζουν επανερχόμενα, την νύχτα ακολουθεί η ημέρα αιωνίως, το νερό το ίδιο, τα δένδρα διά των σπόρων το ίδιο, όλα είναι διαδεχόμενα από τον εαυτό τους. Με τον ύπνο πεθαίνω με το ξύπνιο ανασταίνομαι. Πεθαίνει ο πατέρας και η μητέρα, γίνεται πατέρας ο γιος και μητέρα η θυγατέρα. δεν επανέρχονται  Δύο είδη θανάτου υπάρχουν. Ο σωματικός και ο πνευματικός. 

Ο σωματικός είναι δεδομένος, κληρονομικός για όλους, ακόμη και ο Χριστός δοκίμασε θάνατο. Σωματικό θάνατο όλοι θα τον υποστούν. Υπάρχει μία διαφορά όμως. Πιστοί και άπιστοι θα αποθάνουν. Τον σωματικό θάνατο το όρισε ο Θεός διά την αμαρτία του ανθρώπου. Τον σωματικό θάνατο τον επέτρεψε ο Θεός από αγάπη. Σκέψου να μην υπήρχε σωματικός θάνατος. Πως θα ήταν σήμερα ο κόσμος με τόσο πληθυσμό στη γη. Αλλοίμονο αν δεν πέθαινε ο άνθρωπος βιολογικά. Ακόμη και η φύση, δένδρα, θάμνοι και χλόη δεν ξηραίνονταν, ή και να αυξάνονταν, σε τι ύψος θα έφταναν τα δένδρα και η βλάστηση.

Στον άνθρωπο Πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά γέρνει-πέφτει το κεφάλι, του σώματος. Στο θάνατο του Χριστού επάνω στο σταυρό συνέβη το αντίθετο. Ο Χριστός στο σταυρό  έκλινε [πρώτα] την κεφαλή [σωματικά πρώτα] και ύστερα παρέδωκε το πνεύμα. Από την Γραφή γνωρίζουμε ότι θάνατο δεν γεύτηκαν ο Ενώχ και ο Προφήτης Ηλίας. 

Ο θάνατος είναι και φίλος και εχθρός. Ο αμαρτωλός άνθρωπος έχει βασικό εχθρό τον θάνατο, και τι δεν κάνει προκειμένου να τον αποφύγει. Διά τους πλουσίους ο θάνατος είναι δυσάρεστος, ούτε άκουσμα περί θανάτου δέχονται. Διά τους ασθενείς είναι αναμενόμενη πορεία και ευχάριστη κατάληξη, διότι έρχεται σαν λύση στο πρόβλημα. Γνωρίζουμε ότι: όταν λυθεί ένα πόβλημα είναι χαρά και ευχαρίστηση. Ο ασθενής ξεπερνά τον φόβο του θανάτου. Οι μάρτυρες  δεν είχαν φόβο θανάτου διότι αγάπησαν τον νικητή του θανάτου, τον Χριστό.  Ο χριστιανός πρέπει να έχει φίλο τον θάνατο και όχι εχθρό.

Θάνατο δεν θα δοκιμάσουν όσοι θα είναι ζωντανοί στην Β παρουσία του Χριστού. Θα υποστούν αλλαγή και θα αφθαρτοποιηθούν αυτόματα εκείνη την στιγμή. 

Ο πνευματικός θάνατος είναι ας πούμε δυνητικός. Απόκειται 1] στη θέληση του ανθρώπου να χωριστεί από το Θεό [αν και πόσο  αγάπησε] την πηγή υπάρξεώς του, ή 2] να μείνει ενωμένος με το Θεό και μετά τον βιολογικό θάνατο. 

Προ Χριστού κυριαρχούσε η απελπισία στον άνθρωπο, όλα τα έβαφαν μαύρα, την ψυχολογία τους, τα ενδύματά τους, τα σπίτια τους και γενικά τη ζωή τους. Αυτό είναι φανερό ακόμη και στις ημέρες μας, από τις συμπεριφορές των χριστιανών. Αυτό διότι ο θάνατος δεν έγινε φίλος των χριστιανών. 

Μετά Χριστόν  κυριαρχεί η ελπίδα της αναστάσεως των ψυχών την έσχατη ημέρα της Κρίσεως όλων των ανθρώπων. Χριστός Ανέστη. 

 

«ΔΎΟ ΘΕΟΊ» ΣΥΓΚΡΟΎΟΝΤΑΙ; Είναι δυνατόν; και όμως ναι.

   ΠΡΟΣΟΧΉ παγκόσμιος κίνδυνος και παγίδα του Σατανά. Στις ημέρες που διανύει [με λίγα λόγια]    ο θρησκευτικός κόσμος στην Μέση Ανατολή, συμβαίνει κάτι το παράλογο. 

Το παράλογο είναι ότι οι θεοί των δύο μονοθεϊστικών θρησκειών Ιουδαίων και Μουσουλμάνων, συνεβούλευσαν, οδήγησαν, και παρακινούν  τους πιστούς τους να κυριεύσει ο ένας τον άλλον!!! Θεωρούν και οι δύο τον τόπο εκείνον δικό τους. 

Ούτε του ενός, ούτε του άλλου είναι ο τόπος.  Αν πρώτοι πήγαν οι Παλαιστίνιοι ή οι απόγονοι του Αβραάμ, αυτό είναι γραμμένο από την ιστορία.  Μετά από αιώνες  ήλθαν οι Ιουδαίοι, αφάνισαν τους ντόπιους και θρονιάστηκαν εκείνοι. Πέρασαν οι Έλληνες και τους αναβάθμισαν.  Ήλθαν οι Ρωμαίοι και σκόρπισαν τους Ιουδαίους στα τέσσερα  σημεία του ορίζοντα. Τελικά Ιουδαίοι είναι, Εβραίοι, ή Ισραηλίτες; Πάντως έχουν και αυτοί τις εσωτερικές διαφορές μεταξύ τους. Οι εξουσίες έχουν όλη την ευθύνη αν ο λαός τους είναι καλός ή κακός. 

Στην ουσία έναν θεό έχουν οι δύο αυτές θρησκείες-πίστες. Φαίνεται ότι ο θεός τους είναι διηρημένος στα δύο. Αλλά και ένας θεός να είναι, δεν είναι ο Θεός των Χριστιανών. Άλλον Θεό έχουμε οι χριστιανοί και άλλον θεό έχουν οι δύο αντίπαλοι των ημερών τούτων. 

Ο Ιησούς Χριστός αποδεικνύει στους Γραμματείς και Φαρισαίους τον θεό τους ποιος είναι, Καινή Διαθήκη, Ευαγγέλιο Ιωάννου κεφάλαιο, Η' στίχοι, 23-59.  

  Αυτοί  οι δύο θεοί δεν βάδισαν ποτέ με πνεύμα σύγκλισης, ούτε παράλληλης πορείας    και να περι-χωρέσει ο ένας στον άλλον, ή να αφομοιωθεί ο ένας από τον άλλον. Αντίθετα όλο και απομακρύνονται και πιο εχθρικοί γίνονται. Ο διάβολος διαιρεί και βασιλεύει σε έναν κόσμο που φθονεί και καταστρέφει.  

Οι απλοί άνθρωποι ακόμα και αυτών των δύο πίστεων διαπιστώνουν ότι: η απόκλιση όλο και αυξάνει, μεγαλώνει κλπ. Όλοι επιθυμούν ένα ποθητό τέλος με ειρήνη, αλλά αυτό όλο και μακραίνει.  

Αυτός ο πόλεμος άρχισε πριν  πάνω από πέντε χιλιάδες χρόνια, και θα κρατεί ως το τέλος του κόσμου που θα υπάρξει νικητής. Θα νικήσει κατά τις Γραφές  Ο ΙΗΣΟΎΣ. Το κόστος όμως για τον κόσμο θα είναι πολύ μεγάλο.

Στην Πίστη-Εκκλησία  του Ιησού εισέρρεαν και εισρέουν και από τις δύο αυτές Πίστες-Θρησκείες καθώς και από την πληθώρα θρησκειών ανά τον κόσμο, πολλοί άνθρωποι. Είναι η πίστη στο πρόσωπο του  ΙΗΣΟΎ. Θρησκείες βέβαια είναι πολλές, Πίστη-Εκκλησία είναι μόνο μία. Πολλοί πέφτουν στο λάθος συ συγκρίνουν την Εκκλησία του Χριστού ως θεσμό, με τους λάθος ανθρώπους και εκπροσώπους αυτών. Η όποια αδυναμία δεν είναι του κάθε θεσμού, αλλά του ανθρώπου.

Επίσης πολλοί χριστιανοί κάνουν μετάταξη-μεταγραφή θα το έλεγα, από θρησκεία σε θρησκεία, μια και υπάρχουν πολλές. Ο ΙΗΣΟΎΣ είναι  η αλήθεια, η οδός,  η ζωή και η ανάστασις. Δυστυχώς τον Ιησού τον έκρυψαν, τον απαγόρευσαν, τον αρνήθηκαν, τον εδίωξαν, τον σταύρωσαν κλπ. Ενώ Εκείνος είναι στη πόρτα και κτυπά περιμένοντας να του ανοίξεις. 

Λέγει τα ίδια και στον Ιουδαίο και στον Χριστιανό και στον Μουσουλμάνο. Το ναι, να  είναι ναι, και το όχι, να είναι όχι, δηλαδή ο άνθρωπος να είναι ευθύς, ειλικρινής, διαυγής, κρυστάλλινος, κλπ.  Δεν λέγει διαφορετικά στον κάθε έναν, από τον άλλον. 

Και όμως γίναμε, μας έκαναν; και είμαστε διαφορετικοί, τόσο ξένοι, και τόσο εχθροί, σαν τον Κάιν με τον Άβελ.  Οι πρώτοι κυνηγούσαν να βρουν την γη που ρέει μέλι και γάλα, δηλαδή υλικά αγαθά. Οι δεύτεροι κυνηγούσαν τον παράδεισο  με απολαύσεις σφάζοντας χριστιανούς.

Δεν καταλάβαμε ότι, είμαστε προσωρινοί κάτοικοι στην ίδια γη; η οποία είναι δική του βέβαια. Πρέπει να πείσουμε τον εαυτό μας ο κάθε ένας από τους τρεις θρησκευόμενους, στο θέλουμε δεν θέλουμε, μας αρέσει δεν μας αρέσει, επιβάλλεται να συν υπάρξουμε. 

Ας επιβάλει η παγκόσμια αγωγή μέσω του ΟΗΕ στο μάθημα της έκθεσης το θέμα: Συνταγές για την συνύπαρξη του κόσμου. Ας αποφανθούν οι νέοι δικαιωματικά, αφού οι γέροι απέτυχαν. 

Δεν ακούνε ούτε τους νέους, ας ακούσουν τον Ιησού. Η συνταγή είναι δοσμένη, αλλά μάλλον ξεχασμένη και πεταμένη στα άχρηστα. Και οι τρεις πίστες δεν θεράπευσαν τους ασθενείς  πιστούς τους, δεν τους έφεραν στα επιτρεπτά ανθρώπινα όρια ειρήνης και συν ύπαρξης, στον αναλογούντα βαθμό διότι, ο πρώτος Ιουδαϊσμός, δεν πήρε καθόλου την συνταγή του Ιησού, την πέταξε στο πρόσωπο του Ιησού του μόνου καθηγητή, ιατρού, θεραπευτή, κλπ,  ο δεύτερος Μουσουλμανισμός, διάβασε την νοθευμένη συνταγή που του έδωσε ο πρώτος, κάτι επέλεξε και για τα υπόλοιπα αδιαφόρησε, και τα αντικατέστησε με δικές του συνταγές, ο τρίτος  Χριστιανισμός, πήρε τη συνταγή την τήρησε για κάποιους αιώνες και μετά επηρεασμένος από τους άλλους δύο, αδιαφόρησε και αυτός και έγινε ίδιος - σαν φωτοτυπία στην εσωτερικότητα.  Μόνο εξωτερικά διαφέρουν οι άνθρωποι, εσωτερικά είναι ίδιοι.

Δεν έχει καμία θρησκεία συμβόλαιο αγοράς γης, ότι είναι δική της. Με την δύναμη που είχαν κατακτούσαν και το ανάλογο μερίδιο-τεμάχιο. 

Απλά μας φιλοξενεί όλους χωρίς διάκριση και αλλοίμονο διότι αν έκανε διάκριση θα πέταγε πολλούς έξω, εκτός ελαχίστων. Και τώρα εμείς πετιόμαστε από μόνοι μας [μέσω των πολέμων] και  επιστρέφουμε στην πρώτη πατρίδα μας, δηλαδή  στη γη, στο Χώμα.  Όλοι μετανάστες είμαστε. 

Κατ' επειγόντως να καλέσουν τον μεσολαβητή, τον μόνον επιτυχημένον ειρηνευτή, [ατόμου, συζύγων, αδελφών, συνεργατών,  εθνών, κλπ] καθώς και σωτήρα, ΙΗΣΟΎΝ ΧΡΙΣΤΌΝ.   

Ο μοναδικός σύμβουλος σωτηρίας, αγωγής, υγείας, διατροφής,  οικονομικό και νομικός, επιτυχίας, ευτυχίας, ειρήνης, αγάπης, συνύπαρξης ανθρώπων και κρατών, φίλων και εχθρών κλπ, καθώς  και ότι άλλο χρειάζεται ο άνθρωπος. 

Στο κάθε πρόβλημα μας έχει δώσει και το λυσάρι στις απαντήσεις  των μαθηματικών ασκήσεων της κάθε  και δοκιμασίας στη ζωή μας. Ακούσατε εσείς ποτέ Σχολή, ή Καθηγητή μαζί με την ερώτηση να δίνει και την απάντηση για να αντιγράψει ο κάθε μαθητής; Και βέβαια όχι.

 Ο μόνος παιδαγωγός, ο μόνος καθηγητής, ο μόνος δωρεάν σύμβουλος, ο μόνος ειρηνευτής, ο μόνος αξιόπιστος εγγυητής που υπογράφει πάντα [όχι με μολύβι - μελάνι - στυλό] αλλά με το αίμα του.

Αν δεν αφυπνιστούν οι λαοί, θα το πράξουν αυτό οι ίδιοι καταστροφείς, [με έναν μεσσία πλασέμπο] που καταστρέφουν τον κόσμο και σήμερα.  Αυτό το πράττουν ήδη. Ο Ιησούς πουθενά στον κόσμο δεν αντιγράφεται, ούτε μιμούμενο πρόσωπο είναι,  αλλά για να το κατορθώσει αυτό ο άνθρωπος θέλει ικανότητα και φυσικής και πνευματικής διάκρισης. Μιμητές μου να γίνεται είπε ο Χριστός. Πάρα πολύ απλό και εύκολο, ούτε το πληρώνεις, δωρεάν είναι. 

Ο διάβολος έρχεται κάθε νύχτα και ημέρα στον άνθρωπο ως δούρειος ίππος και μας κατακτά-κυριεύει. 

Μετά ο άνθρωπος εισέρχεται [για όσους τα γνωρίζουν] στον αρχαίο λαβύρινθο, ή το πέλαγος της ζωής, με συνέχεια να χάνεται ο άνθρωπος, μη έχοντας στα χέρια του την κλωστή από το κουβάρι, ούτε την βάρκα να πιάσει λιμάνι, ούτε το σωσίβιο με την ελπίδα τουλάχιστον να έλθει ο από μηχανής θεός για τους αρχαίους, ή ο Χριστός για εμάς τους χριστιανούς. 

Στις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, τονίζουν μόνο την ιδέα ή το πρόσωπο θεός. Οι δύο [Ιουδαϊσμός και Μουσουλμανισμός] από τις τρεις πίστες παρέσυραν και την τρίτη [χριστιανική] πίστη στο δικό τους ρυθμό. 

Αυτή δε εν γνώσει της αφέθηκε από μόνη της. Σήμερα έχει ρόλο πρωταγωνιστή!!! ποιος; ο χριστιανικός κόσμος!!! Ποίος  θα τόλεγε ότι ο χριστιανικός κόσμος έγινε παράλογος και διεστραμμένος. Είναι δυνατόν να πείσει κάποιον; για ότι καλό; Μάλλον αδύνατον. 

Το εγγυημένο και αξιόπιστο [με αποδείξεις] πρόσωπο Ιησούς είναι απαγορευμένο στα προς συζήτηση παγκόσμια θέματα και ανησυχίες. 

Έτσι θα διαιωνίζουν  την ίδια έως σήμερα κατάσταση και το ίδιο πρόγραμμα, προκειμένου να έχουν τα ίδια συμφέροντα-κέρδη κάποιοι. 

 

Το κείμενο είναι ενδεχομένως συμπληρούμενο.  

 

 

 

 

 

 

ΑΓΡΑΦΟ.