Όλοι οι πολιτικοί [δηλώνουν] από αρχής αναλήψεως, παραλαβής, των καθηκόντων ευθύνης ότι, παρέλαβαν γη καμμένη κτλ. Άραγε είναι μπροστά τους χρυσή ευκαιρία διά να επιτύχουν. Και όμως αποτυγχάνουν. Επιτυγχάνουν μόνο στα λόγια, όχι όμως στα έργα.
ΑΙΤΊΕΣ ΑΠΟΤΥΧΊΑΣ:
1] Το ΠΆΘΟΣ της ΦΙΛΟΔΟΞΊΑΣ. Όλοι θέλουν να γίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Κατανοητό έτσι; Βεβαίως.
2] Το ΠΆΘΟΣ της ΦΙΛΑΡΓΥΡΊΑΣ. Όλοι θέλουν να αποκτήσουν, αντικείμενα, ή πράγματα, κάθε είδος κινητού ή ακίνητου που παρέχει η τεχνολογία και κλπ; Πιστεύω πως καταλαβαινόμαστε.
3] Το ΠΆΘΟΣ της ΦΙΛΗΔΟΝΊΑΣ. Όλοι θέλουν και αγαπούν την κάθε είδους απόλαυση στη ζωή τους. Ποίος έχει το μέλι και δεν το απολαμβάνει; κανένας, λέγει ο λαός. Και εδώ, ολίγοι, δεν το δοκιμάζουν καθόλου. Εύγε σε αυτούς. Αμφιβάλλει κανείς και διά το ένα ή το άλλο; και βέβαια όχι. Στην θέληση του ανθρώπου είναι όλα.
Υπάρχουν και εξαιρέσεις, συμφωνούμε. Απλώς άλλος το σκέπτεται, άλλος προσπαθεί, άλλος αναλαμβάνει το κόστος, άλλος παραιτείται, κλπ, δηλαδή κάτι σαν ποικιλία.
4] Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΌΣ. Προκειμένου ο κατεχόμενος από τα ως άνω 3 πάθη άνθρωπος να συμμετέχει στις 3 παραπάνω κατηγορίες τρόπου ζωής γίνεται [εθελοντικά] χαλί να τον πατήσεις. Δηλαδή κάνει όλες τις υποχωρήσεις. Στην κουβέντα που κάνουμε στο κείμενο πρόκειται για τον πολιτικό εθελοντισμό. Ο εθελοντισμός είναι μεγάλο θέμα για διάλογο, ας μην επεκταθούμε.
Εάν στον παγκοσμιοποιητικό πρόγραμμα υπάρχουν 2 ή 3 και πάνω εθελοντές, ο παγκοσμιοποιητής επιλέγει αυτόν που θα κάνει τις μεγαλύτερες υποχωρήσεις, θελήματα, και παραχωρήσεις. Ο εθελοντής τα δίνει όλα, αν όχι τότε τι εθελοντής είναι. Ο έχων το χρίσμα πολιτικός εθελοντής, εξουσιάζει και καταδυναστεύει στην ουσία πρωτίστως τον λαό, και έπειτα με λόγια, ότι θα, [δηλαδή σαν ποτέ] με ευχές και υποσχέσεις για ελπίδα, [ευημερία, ειρήνη κλπ] για κάτι καλλίτερο στο μέλλον, [ζήσε τον Μάη να φας τρυφύλι] που αν το δεις γράψε μου. Ο λαός λέγει: ο επόμενος αν όχι ίδιος, θα είναι χειρότερος από τον προηγούμενο, ή κάθε πέρσι και καλλίτερα, κάθε φέτος και χειρότερα. Τους άλλους εθελοντές [οι προσκυνημένοι στο σύστημα] που χώρια ο καθένας προετοιμάζεται για μεγαλύτερες θυσίες, [δηλαδή εθνικές παραχωρήσεις] τους έχουν διαρκώς σε αναμονή για ότι μελλοντικό, διότι δήλωσαν ότι είναι δεδομένοι στο σύστημα ανά πάσα στιγμή. Χρεοκοπούνε τον κάθε προηγούμενο, δεν θα χρεοκοπήσουν τον κάθε επόμενο; Το παιχνίδι σκάκι έχει Βασιλιά [ηγέτη] και Βασίλισσα, πιόνια, κανόνες κλπ, γιατί; Σκέψου και θα το βρεις. Ποίοι παίζουν το σκάκι; Υπάρχουν ηγέτες, ηγετάκια, ηγετούλες, ηγετίσκοι κλπ. Ξανασκέψου εύκολο είναι, εκτός αν έχεις πρόβλημα στον νου.
1 Ο [πραγματικός] ηγέτης είναι γεννημένος ηγέτης.
2 Μπορεί όμως τον ηγέτη να τον πλάσει η ζωή μέσα από εμπειρίες από τις οποίες θα διδαχτεί.
3 Μπορεί ο ηγέτης να είναι αναπτυγμένος με μεταλλαγμένες τροφές.
Αν είναι αναθρεμμένος και κατασκευασμένος μέσα από Ελληνο - χριστιανικές Αρχές και Αξίες, τις οποίες δεν θα προδώσει, έχει καλώς.
Αν μάλλον είναι εθελοντής και επιλεκτικά διορισμένος διά έργον χρόνου, διά του χρίσματος όπως λέγουν, είναι εκ των πραγμάτων αποτυχημένος, θα αποτύχει ως άτομο, και θα παρασύρει στην αποτυχία και το λαό, και το έθνος, την πατρίδα, ή την χώρα όπως έχει επιβληθεί να ονομάζουν την πατρίδα οι νεωτεριστές και προοδευτιστές. Η πατρίδα έγινε χώρα, [δηλαδή χώρος με χωρητικότητα] οι Έλληνες έγιναν συμπολίτες σαν μάζα, και όχλος χωρίς προσωπικότητα κλπ.
Οι ονομαζόμενοι ηγέτες σήμερα των μεγάλων Κρατών είναι διαλεγμένοι διά να φέρουν σε πέρας συγκεκριμένες πολιτικές, πόσο μάλλον των μικρών Κρατών ως είναι η Ελλάς.
Οι συνομιλίες, για όποιες επενδύσεις μικρές ή μεγάλες, γίνονται πριν ορισθούν οι συναντήσεις, είναι όλα προ-αποφασισμένα, απλώς εκεί κλίνει το μάτι ο ένας στον άλλον, χαμογελούν, πίνουν ποτά στην υγεία των κορόιδων, υπογράφουν, και αλληλοσυγχαίρονται. Τα δώρα ήδη έχουν ανταλλαχτεί, ή στην πορεία της επένδυσης. Οι υπογραφές των μεγάλων επενδύσεων είναι γραμμένες με μελάνι αίματος ανθρώπων με ψυχή. Γίνονται επάνω σαν χαρτί το σώμα της πατρίδος. Στο βιβλίο της ιστορίας του έθνους. Της πίστεως εις Χριστόν. Της οικογένειας.
Γνωρίζαμε ότι, κάποτε ήταν όλα λειτουργήματα και καθόλου επαγγέλματα.
Γνωρίζαμε τον προηγούμενο αιώνα ότι υπήρχαν και επαγγέλματα και λειτουργήματα.
Γνωρίζουμε σήμερα ότι, δεν έχει διασωθεί έστω και μουσειακά, κανένα λειτούργημα.
Δυστυχώς σήμερα είναι όλα επαγγέλματα, όλα είναι επένδυση, όλα είναι κέρδος κλπ. Όλα είναι καριέρα, στον κάθε Θεσμό της κοινωνίας. Καριέρα στην εκκλησία, καριέρα στην παιδεία, καριέρα στην υγεία, καριέρα στην δικαιοσύνη, στους φύλακες του έθνους, παντού καριέρα και επαγγελματισμός. Έχουμε μεγάλες και μικρές καριέρες.
Επαγγελματισμός σημαίνει, να δουλεύω εγώ, όχι εσύ, στο κατάστημα να έχω εγώ πελάτες, να κλείσεις εσύ. Να ανοίξω και άλλο κατάστημα εγώ, να το κλήσεις εσύ. Να ζήσω εγώ να πεθάνεις εσύ. Το γνωστό, το μεγάλο ψάρι τρώγει το μικρό, ή το δίκαιο του ισχυρότερου, ή ο θάνατός σου η ζωή μου.
Ο επαγγελματίας ή ο πολιτικός δεν είναι μόνος του. Υπάρχει εκ γεννήσεως από την κοινωνία, με την κοινωνία συμπορεύεται, η κοινωνία τον αναδεικνύει, και την κοινωνία πρέπει να εξυπηρετεί. Γίνεται ανταλλαγή προϊόντων με χρήματα προς όφελος και των δύο.
Παλιά λέγανε οι άνθρωποι: ο τάδε έχει κοινωνικό φιλότιμο, επαγγελματικό φρόνημα, ήταν θα λέγαμε πολυτάλαντος άνθρωπος. Πουθενά και κανένα λειτούργημα σήμερα. Είναι δυνατόν ο επαγγελματισμός να φέρει στον κόσμο την αναμενόμενη, ή υποσχόμενη από τους παγκοσμιοποιητές όπως, ειρήνη, ευημερία, κλπ; Βεβαίως και όχι. Παντού διδάσκεται ο επαγγελματισμός.
Παρακμή και σαπίλα παντού. Παντού βρώμα και δυσοσμία. Η ασθένεια είναι διαγνωσμένη. Η συνταγή είναι η Επανάσταση. Πότε; Αδικημένος, Απατημένος, Βιασμένος, Αγανακτισμένος και Θυμωμένος, και δικαίως.
Κάποτε οι μεγάλοι κατέχονταν από το ένα πάθος, σήμερα είναι αιχμάλωτοι και των 3 παθών, φιλοδοξίας, φιλαργυρίας και φιληδονίας. Κακό που δεν θα γιατρευτεί ποτέ.
Όσα και να γράψεις δεν φτάνουν.
