ΩΝ ΕΠΡΆΞΑΜΕΝ ΑΠΟΛΑΜΒΆΝΟΜΕΝ. Διατί παραπονούμεθα; Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει γνώστες από τα ΜΜΕ των φυσικών όπως ονομάζουμε, καθώς και τεχνικών καταστροφών, αλλά παραμένουμε θεατές, αρκούμενοι στο να κάνουμε μόνο αναφορά των γεγονότων, διότι πρέπει να τα σχολιάσουμε κλπ. Το μαχαίρι δεν φτάνει ποτέ στο κόκκαλο, όπως λέγουν οι πωλητικοί πολιτικοί. Ένα ποσοστό ανθρώπων έχει βιώσει και γευτεί προσωπικά τα βλεπόμενα και τα ακουόμενα και όλες τις καταστροφές αυτές διά ζώσης, ζωντανά που λέμε.
Ο άνθρωπος από αρχής της παρουσίας του εδώ στη γη έφευγε από τα βουνά, και κατέφευγε στους κάμπους και στα σιαδάκια ή στα χειμαδιά, [να αποφύγουν τον βαρύ χειμώνα των βουνών] όπως έλεγαν και έπρατταν τότε οι άνθρωποι. Δηλαδή κοντά στη θάλασσα που είχε ήπιο χειμώνα.
Ο λόγος ήταν ο βαρύς χειμώνας.
Ας πάμε πάλι στην αρχή. Όπως πράττουμε και εργαζόμαστε, ανάλογα και θα πληρωθούμε, ή μισθό θα εισπράξουμε ή αντίμισθο.
Από τα έργα του ο άνθρωπος ή αναβαθμίζεται ή υποβαθμίζεται. Δεν του φταίει κανένας παρά μόνο ο εαυτός του.
Ο μισθός είναι ότι το ευχάριστο, ο αντίμισθος είναι ότι το δυσάρεστο. Ο μισθός ήταν τότε το θέρος για τους ανθρώπους, και στο τέλος του καλοκαιριού ο άνθρωπος έπαιρνε το μισθό του, δηλαδή το εισόδημά της χρονιάς.
Ο αντίμισθος ήταν ο χειμώνας που ανέφερα πιο πάνω. Τρίτη κατηγορία μισθού δεν υπάρχει. Ας πάμε παρακάτω.
Είναι νόμος, δίκαιο, ελευθερία, ευθύνη, επιλογή, απόφαση και πράξη δική μας. Τηρώντας τα παραπάνω, είσαι καλά, δηλαδή με μισθό από το Θεό. Ο νόμος είναι η πειθαρχία του ανθρώπου στο νόμο του Θεού.
Για ότι το καλό ο Θεός σου δίνει μισθό.
Για ότι κακό εισπράττεις αντιμισθό.
Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις ή το ένα ή το άλλο, ή το πρώτο ή το δεύτερο, τρίτο δεν υπάρχει. Αν σε κατέχει ο νόμος, το δίκαιο, και κάνεις καλή χρήση της ελευθερίας, σοβαρός και υπεύθυνος, με επιλογή και απόφαση, το καλό έργο ως εργασία που είναι η πρώτη εντολή, θα εισπράξεις τον μισθό σου.
Αν σε κατέχουν σε επηρεάζουν και σε οδηγούν, ότι αντίθετο από τα παραπάνω, θα εισπράξεις ότι το αντίμισθο. Δίκαια πράγματα.
Αυτός ο αντιμισθός είναι οι κάθε καταστροφή που λαμβάνει χώρα μας στον σημερινό κόσμο.
Αυτό συνέβαινε από αρχής της ζωής του ανθρώπου επί της γης.
Η δικαιοσύνη του Θεού λειτουργεί με τους ίδιους νόμους από τότε έως του τέλους του κόσμου. Αυτό το γνωρίζουν οι άνθρωποι από την ιστορία. Όποτε παραβίαζε ο άνθρωπος τους νόμους του Θεού, ή επί της φύσεως, ή επί των ανθρώπων, ακολουθούσε η αντιμισθία από μόνη της αυτόματα στον ορισμένο χρόνο.
Αυτό όμως συνέβη πολλές φορές στην ιστορία. Οι πρόγονοί μας τηλεγραφικά έλεγαν: όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος, δηλαδή μετά την θεωρία ακολουθεί η πράξη, δηλαδή αν δεν σε πείσουν τα λόγια, θα σε πείσουν τα έργα που θα ακολουθήσουν.
Το παθόν μάθος, δηλαδή το πάθημα να γίνει μάθημα. Αυτό το πάθημα, στον σοφό, ηλεκτρονικό, ψηφιακό, κλπ σημερινό άνθρωπο έπρεπε να έχει να γίνει μάθημα.
Κάνεις τον σοφό, αλλά οι πρόγονοί μας, μας διαψεύδουν και έχουν πει: γηράσκω αεί διδασκόμενος δηλαδή όσο γεράζω θα διδάσκομαι, δηλαδή θα μαθαίνω. Έλεγαν κάτι λάθος; και βέβαια όχι. Εμείς το προσπεράσαμε αυτό, το μεταλλάξαμε και πήγαμε στο: όσο και να γηράσκω ποτέ δεν θα μαθαίνω. Είπαν την σημερινή αλήθεια που ζούμε.
Έχει ο άνθρωπος εμπειρίες από σεισμούς, πλημμύρες, πυρκαγιές και πολέμους καθώς και από ναυτικά, σιδηροδρομικά, αεροπορικά και οδικά ατυχήματα.
Δικαιολογείται ο σημερινός να βρίσκεται ακόμη στο, πάθημα να μην γίνεται μάθημα; Το παθαίνω και μαθαίνω δεν είναι έξυπνο. Το έξυπνο είναι, μαθαίνω χωρίς να παθαίνω. Όχι δεν δικαιολογούμαστε.
Όπως στρώσουμε, έτσι και θα κοιμηθούμε, λέγανε οι πρόγονοί μας.
Ακριβώς όπως ετοιμάσαμε το Ελληνικό κράτος, αυτό και απολαμβάνουμε, τι παραπονούμαστε;
Οι παραπάνω μικρές προτάσεις αδελφέ, χρειάζονται σκεπτική γέμιση, Αν μπορείς πρόσθεσε και εσύ όποια κενά, με την δική σου σκεπτική ικανότητα. Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου